พิธีศพแบบทิเบต

              พิธีศพแบบท้องฟ้าของชาวทิเบตเรียกพิธีกรรมที่สืบทอดต่อกันมานี้ว่า ย่าทอร์ ซึ่งหมายถึงให้ทานแก่นก และรวมทั้งขา, ชิ้นส่วนลำตัวและหัวด้วย ร่างของศพจะถูกห่อด้วยผ้าขาว แล้วนำไปที่จัดพิธีศพ ที่ซึ่งพระได้ล่อให้นกแร้งและนกกินซากสัตว์อื่นๆมารอแล้ว กลุ่มพระจะช่วยกันแกะห่อศพ ซึ่งเป็นธรรมเนียมชาวธิเบต
  สำหรับชนชาติอาจดูเป็นความสยดสยอง และน่ากลัว แต่สำหรับชาวทิเบต ถือว่าเป็นพิธีกรรมที่สำคัญ และเป็นการให้ทานที่ยิ่งใหญ่และครั้งสุดท้ายของการเกิดมาเป็นมนุษย์

 นกแร้ง.. ผู้เป็นนักเก็บกวาดของธรรมชาติ สัญลักษณ์ของความตายที่คนกลัว

 

เส้นทางสู่สถานที่ทำพิธี


แบกศพมาด้วย

 

 

จุดไฟส่งสัญญาณ เรียกนกแร้ง

 


เมื่อแร้งมาแล้ว ก็ถึงเวลา เอาศพที่แบกมาลงจากรถ


ร่างที่เคยคิดว่าเป็นญาติอันเป็นที่รักของเรา บัดนี้จักคืนสู่ธรรมชาติไป


ที่เห็นเฉพาะหน้าเป็นเพียงเนื้อก้อนหนึ่ง ที่จะได้บริจาคทานเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิต


แม้ตัวเราเอง.. หมดลมแล้วก็ต้องเป็นอย่างนี้เหมือนกัน


แร้งได้อิ่ม คนตายได้บุญ  ญาติผู้ตายได้ธรรมสังเวช

 

 

 

 
เจอกันแค่ระยะเวลาหนึ่งของชีวิตสั้นๆ สุดท้ายต้องคืนเธอให้ธรรมชาติไป... ฉันเองก็จะต้องตามไปในไม่ช้า...ชีวิตนี้สั้นนัก


ที่เคยยึดถือ ว่านั่นเป็นเรา นี่เป็นของเรา สุดท้าย..มีอะไรเป็นของเราจริงๆหรือ...

 

ตอนมีชีวิตอยู่ ไม่ควรโลภเลย..เพราะถึงวันสุดท้าย..แม้ร่างกายที่รักที่สุด ยังเอาติดตัวไปไม่ได้เลย...

 

ตอนมีชีวิตอยู่ จะโกรธกันไปทำไม..สุดท้าย..ก็ไม่มีใครเก่งเกินพญามัจจุราชได้ เราต่างก็เป็นเพียงเพื่อนร่วมทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย เหมือนกัน ต่างกันที่เร็วหรือช้า...

 


 

ตอนมีชีวิตอยู่ จะลุ่มหลงสิ่งใดนักหนา... เพราะท้ายที่สุด ทุกสิ่งที่มีอยู่ จะต้องสลายไปหมด..ไม่ว่าเราจะยึดถือ หรือผูกพันกับมันเพียงใดก็ตาม


เหลือแต่กรรมดีและกรรมชั่วเท่านั้น..ที่จะติดตามเราไป... ที่จะตัดสินว่า..เราเหมาะจะไปเกิดในภพภูมิใด


 


ตอนมีชีวิตอยู่ ขอท่านทั้งหลาย ตั้งอยู่ในความไม่ประมาทเถิด...