เรื่องเล่าจากบนดอย

สวัสดียามเย็นค่ะชาวG2K   แดดร่มลมตกแบบนี้หลายคนคงได้กลับบ้านแล้วใช่มั้ยคะ

แต่ถ้าใครยังไม่ได้กลับบ้าน   หรือยังต้องทำงานกันอยู่องศาก็ขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ

เรื่องเล่าจากบนดอยที่องศาจะเล่าสู่กันฟังในวันนี้  เป็นเรื่องราวความน่ารักของเด็กๆที่

บ้านอมพายนี่เองล่ะค่ะ .........

 

เรื่องราวมีอยู่ว่าองศาเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เอง  องศาขับมอ ไซด์  แล้วล้มลงไปใน

กอหนามขนาดใหญ่  เจ็บก็เจ็บ  อายก็อาย  แต่ก็โชคดีหน่อยที่ไม่มีใครเห็น

ก็พยายามขับรถมาให้ถึงที่โรงเรียน  ...พอเด็กๆเห็นเขาก็จะรีบเข้ามาถามทันทีเลยค่ะว่า

ครูเป็นอะไร?  เจ็บมากมั้ย?  เดี๋ยวหนูจะทายาให้นะคะ?  ได้ฟังแล้วทำให้คิดถึงพ่อ  แม่

ขึ้นมาทันทีเลย  เพราะการที่เราใช้ชีวิตอยู่นอกบ้านเราต้องพึ่งพาตัวเองให้มากที่สุด  เจ็บ

แค่ไหนก็ต้องอดทน  ปวดแค่ไหนก็ต้องทน ... ก็ไม่นึกเลยว่านอกจากพ่อ กับแม่แล้ว 

ยังมีคนเป็นห่วงเราอีกหรอ ? ? เวลาได้อยู่กับเด็กเป็นช่วงเวลา  ช่วงชีวิตที่ดีที่สุดเลยก็ว่า

ได้  เพราะเราไม่ต้องแกล้งทำอะไรต่างๆที่เราไม่อยากทำ  เวลามีเรื่องตลกก็หัวเราะ 

เวลามีเรื่องเศร้าก็ร้องไห้  ...มีอยู่ครั้งหนึ่งองศาปิดตู้แล้วตู้หนีบมือ  เจ็บมากๆ  น้ำตาจะ

ไหลให้ได้เลยค่ะ  ...แต่เด็ก  ป. 1 บอกว่า  "เป็นผู้ใหญ่เขาไม่ร้องไห้นะครับ"  อืม

เป็นเด็ก  แต่รู้จักคิด  จึงทำให้องศามีกำลังใจที่จะต่อสู้ต่อไป  

ณ  วันนี้เด็กๆคือ  กำลังใจในวันที่อ่อนล้าจริงๆ ...