...มาแต่ตัว ก็ไปแต่ตัว...

 

 

 

 

บันทึกนี้ขอนำเรื่องราว พิธีหลังความตายของชาวธิเบตมาฝากนะครับ เผื่อท่านใดจะได้ข้อคิด และ ประโยชน์ให้ระลึกถึงความไม่ประมาท จะได้ทำความดี ทำกุศล ในช่วงชีวิตนี้ครับ


ในธิเบตบางพื้นที่ เวลามีญาติเสียชีวิต ญาติจะนำศพขึ้นเขาสูงที่สุดเพื่อไปยังสุสานที่เป็นลานกว้างบนเขา หลังจากนั้นก็จะทำการนำศพมาให้ทานกับพวกนกแร้ง เพราะถือว่าเป็นการอุทิศร่างกายให้เป็นประโยชน์ต่อธรรมชาติต่อไป  เป็นการทำทานครั้งสุดท้าย เพราะเชื่อว่ามนุษย์เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ มาจากธรรมชาติ จะจากไปก็ทำประโยชน์คืนให้ธรรมชาติ


ที่สุสานจะไม่มีสิ่งก่อสร้าง จะมีเพียงเนินเขา และ แท่นหิน อุปกรณ์ชำแหละที่จำเป็น และ กองหินมณี จากนั้นจะทำการจุดไฟส่งสัญญาณเพื่อเรียกฝูงนกแร้งให้มารับทาน โดยญาติจะเฝ้ารอดูอยู่ห่างๆศพเป็นวันๆในขณะที่ฝูงแร้งทำการรับทาน (เหมือนการปลงสังเวช)

 

 

หลังจากนั้นสัปเหร่อจะรวบรวม กระดูก คอยเก็บกระดูกที่เหลือไปบดเป็นเศษผง  ไปให้ปลากินอีกทีเพื่อให้วิญญานของบรรพบุรษ ญาติ ของพวกเขาอยู่ที่ปลาต่อไป  ฉะนั้นคนธิเบตส่วนใหญ่จะไม่กินปลา บางครอบครัวก็อาจจะฝังศพญาติไว้ใกล้แหล่งน้ำ หรือ ลำธาร ที่ปลายน้ำ เพื่อเป็นทานแก่สัตว์น้ำ และ ปลา
  


เกิดมาแล้ว ท่านมี อะไรเล่า

ก็ตัวเปล่า มีมา มิใช่หรือ

จะจากไป ก็ตัวเปล่า เล่าเสียงลือ

ความยึดถือ ท่านสร้าง ขึ้นมาเอง

 

 

 

ที่มา : ภาพ และ เรื่องบางส่วนจาก forward mail จากพี่ที่นับถือท่านหนึ่งครับ