ยิ่งกว่าน้ำใจ

น้ำใจใครก็มี อยุู่ที่ว่าจะมีใครคนอื่นบ้างหรือปล่าว??

คืนนั้นฝนตก อากาศหนาวเย็นเหลือเกิน ขณะที่ฉันกำลังยืนรอรถประจำทางอยู่คนเดียว 

รถประจำทางคันหนึ่งวิ่งเข้ามาจอดตรงป้ายที่ดิฉันยืนอยู่ 
หญิงชราคนหนึ่งค่อยๆ ตะเกียกตะกายลงจากรถแล้วเดินตรงมาทางที่ 
ดิฉันยืนอยู่อย่างเชื่องช้า …. 

“ แม่หนู …. รถประจำทางคันต่อไป จะมาถึงเมื่อไหร่จ๊ะ ? …..” 
หญิงชราผู้นั้นถามดิฉัน ดิฉันจึงถามแกว่า 

“ แล้วคุณยายจะไปรถสายไหนล่ะคะ ” 

พอแกบอกดิฉันก็อุทานเสียงดังลั่น 

“ อ้าว ….. ก็คุณยายเพิ่งลงมาจากรถคันนั้นเมื่อกี้นี่เองนี่คะ ” 

“ เอ้อ …..” หญิงชราตอบตะกุกตะกักอย่างอายๆ 
“ คือว่า ...บนรถคันเมื่อกี้นี้ 
มีชายหนุ่มพิการคนหนึ่งขึ้นมา แต่ไม่มีใครลุกให้เขานั่งเลย 
ยายรู้ว่า ถ้าคนแก่ๆ อย่างยายลุกให้เขานั่ง เขาคงจะอายแน่ๆ 
ยายเลยทำเป็นว่าจะลงเสียที่นี่ 
พอยายกดกริ่งให้รถจอด 
เขาก็เดินมานั่งตรงที่ยายได้โดยไม่ต้องอึดอัดใจ 
ส่วนยายก็ … เอ้อ …… รถประจำทางมันมีเสมอไม่ใช่หรือจ๊ะ แม่หนู …….”