ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้จนถึงตอนนี้ผมนึกเสียใจอยู่เล็กๆว่า ทำไมผมถึงไม่เรียนสาย วิทย์-คณิต ตอนสมัครเรียนเข้า ม.ปลาย(วะ) ไม่ใช่ว่าสายอื่นไม่ดีนะครับ แต่ผมขอข้ามเรื่องการค้นหาตัวเองในช่วงวัยรุ่นไปก่อนละกัน สาเหตุที่ผมเกริ่นเรื่องนี้มันมาจากการที่ผมได้เผลอไปอ่านหนังสือเล่มนึง(ขออภัยที่จำชื่อไม่ได้)เพราะรูปเล่มมันดึงดูดดี(ภาพมนุษย์ผู้หญิงยืนเรียงกันตั้งแต่เด็กจนถึงผู้ใหญ่ในชุดวันเกิด) แต่เรื่องที่ผมสะดุดใจคือ เรื่องอาหารที่เราทานเข้าไปในร่างกาย เพราะตั้งแต่เด็กจนโตผมรู้แค่ว่า คาร์โบไฮเดรตคือข้าว แป้งและน้ำตาล ไขมันก็คือน้ำมัน วิตามินก็ได้จากผักผลไม้ และก็ไม่คิดจะเรียนรู้เพิ่มเติมเพราะคิดว่ามันคงจะยากเกินความเข้าใจของมนุษย์หน้าโง่อย่างผมเป็นแน่ แต่มันก็เกิดเรื่องน่าอัศจรรย์ยิ่งกว่าคำภาษาอังกฤษที่เรียกว่า “Miracle” เสียอีกหลังจากนั้นการต่อยอดเล็กๆน้อยๆเมื่อมีโอกาสก็เริ่มขึ้น ผมจึงอยากทำบันทึกเล็กๆเอาไว้อ่านทำความเข้าใจและก็อยากเผื่อแผ่ให้เพื่อนๆได้อ่านกันบ้าง และที่สำคัญที่สุดคือผมอยากให้เพื่อนๆช่วยแนะนำในสิ่งที่ผมอาจจะเข้าใจผิดให้แก่คนโง่ๆที่หน้าด้านเอาความรู้มั่วๆมาให้คนอื่นอ่านอย่างผมด้วยครับ
สุดท้าย – สิ่งสำคัญที่ต้องคำนึงกอ่นอ่านบันทึกต่างๆที่ผมเขียน
1. สิ่งที่ผมนำมาเสนอเป็นความเข้าใจของผมเอง ดังนั้นมันอาจจะผิดไปจากความจริง ถ้ามีข้อมูลที่อื่นที่ต่างออกไป แล้วท่านเกิดสับสนงุนงง ก็ขอให้ลืมบันทึกของผมเสียนะครับ
2. ต่อจากข้อหนึ่ง ถ้าท่านพบความเห็นที่ต่างออกไปจากบึนทึกของผม รบกวนช่วยเอามาบอกกันบ้างนะครับ (ขอบพระคุณล่วงหน้า)
3. ถ้าอ่านบันทึกใดๆของผมแล้ว กรุณาอ่านความคิดเห็นของบันทึกนั้นๆด้วย(ถ้ามี) เพราะอาจจะมีข้อมูลอันถูกต้องชัดเจนกว่าเสนอไว้ต่อท้ายในช่องความคิดเห็นให้เพื่อนๆพิจารณา
4. สำคัญที่สุดถ้าข้อความในบันทึกของผมสร้างความเดือดร้อนในการแสวงหาความรู้อันถูกต้องของท่าน.... ”ผมขออภัยอย่างที่สุดไว้นะที่นี้ครับ”
From : ร่าเริง
