บันทึกนี้เขียนต่อยอดจากคำถามที่พี่สาวคนหนึ่ง

ได้ฝากไว้ในบันทึกหนึ่ง   ตอนเช้าเดินไปแล้วมันแว๊บขึ้นมา

เลยลองบ่นๆลงในบันทึกนี้ดู

หากว่าในชีวิตนี้เธอเลือกจะห่วงใยใครสักคนหนึ่ง(เป็นพิเศษ)

สิ่งที่เธอจะต้องมีอย่างแรกเลยคือ..ความอดทน..

เพราะบางครั้งการห่วงใยที่เธอหรือใครก็แล้วแต่ได้มอบให้ใครสักคนนั้น

อาจไม่ได้การเอาใจใส่ดูแลรดน้ำพรวนดินเท่าที่ควร

หากเป็นเช่นนี้ความห่วงใยของเธอที่มีให้เค้าก็จะดูไม่สดใสซาบซ่า

แต่เพราะ..ความอดทน..

ที่อยู่ในจิตใจของเธอนี้แหละจะทำให้ความห่วงใยนั้น

ดูกระตือรือร้นที่ไม่เคยเหี่ยวเฉาสักเพลาหนึ่ง

แต่เมื่อใด…….เธอรู้สึกว่า.ใกล้จะหมดความอดทนแล้ว..

เมื่อนั้น..ความห่วงใยของเธอก็จะเริ่มเหี่ยวเฉาไม่สู้แดดไม่สู้ลม..

หากเธอสามารถ..อดทน..เรื่องเยี่ยงนี้ได้..

เรื่องอื่นๆที่เธอจะทำต่อไปเธอก็สามารถก้าวไปถึงฝั่งได้แน่นอน

สิ่งเดียวที่ทำให้เธอคลายความอดทนคือ..เธอคาดหวังเกินไปใช่หรือไม่..

เมื่อความอดทนอ่อนแรงคิดท้อแท้..

ลองหันมาถามใจตัวเธอดูสิว่า..สิ่งที่เราทำอย่างตั้งใจ

แล้วผลปรากฏแล้วทำไมไม่ยอมรับมันละ..

การยอมรับผลที่ปรากฏซึ่งเกิดจากเหตุที่เราทำ

..นั่นคือความอดทนชนิดที่งดงามมาก..

ยอมรับเพื่อหาสิ่งที่ดีๆที่เกิดขึ้นให้ได้ไว้เป็นครูสอนเธอไงละ..

แล้วสิ่งที่เธอไม่คาดหวังจะโผบินมาหาเธออย่างน่าอัศจรรย์

..เพียงแต่เธอต้อง..อดทน..เพื่อจะได้ดูปรากฏการณืที่แท้จริงในชีวิต..

..และการเข้าสู่กระบวนแห่งการเรียนรู้ธรรมะก็ได้เริ่มขึ้นในใจเธอ..

ธรรมะสวัสดีขอรับ..