นับตั้งแต่ตั้งใจเขียนเกี่ยวกับการ "ออกกำลังใจ" ต่อเนื่องจากบันทึก "ออกกำลังอย่างไรให้ครอบคลุมมิติต่างๆของชีวิตอย่างสมดุล" และได้บันทึกเกริ่นนำไปแล้วหน่อยหนึ่งในบันทึก "ก่อนออกกำลังใจ มาชมภาพ "หัวใจ" กันก่อนครับ" ผมก็มักหาเวลาเงียบๆครุ่นคิดถึงเรื่องดังกล่าว

"หัวใจ" เป็นสิ่งสำคัญมากไม่แพ้อวัยวะส่วนอื่นๆของร่างกาย แต่หัวใจมิได้มีเพียงมิติของ "กายภาพ" ที่เป็นก้อนเนื้อก้อนหนึ่งเท่านั้น แต่ "หัวใจ" ยังมีมิติที่ "จับต้องไม่ได้" และ "มองไม่เห็น" อีกด้วย แม้ว่าเราจะมีเทคโนโลยีล้ำยุคเพียงใดก็ไม่สามารถมองเห็นอีกมิติหนึ่งของหัวใจได้ 

แต่ด้วยตัวเราเอง เราสามารถ "รู้สึก" ได้ และในคนอื่นๆ เราสามารถมองเห็นสิ่งที่คนๆหนึ่งรู้สึกได้ที่ "ร่างกายของคนๆนั้น" เช่น ใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เศร้า เครียด ดีใจ ทุกข์ โกรธ หรือจากน้ำเสียง แววตา หรือจากอากัปกิริยาต่างๆที่แสดงออกมา เหล่านี้ทั้งหมดเป็นการ "Present" สิ่งที่ "หัวใจรู้สึก"ของเราเองและคนอื่นๆ

ตลอดชีวิตของมนุษย์เราหัวใจมีบทบาทสำคัญต่อชีวิตเรามาก เมื่อเราเผชิญกับสิ่งต่างๆ เราจะรู้สึกต่อสิ่งที่เราเผชิญที่ "ใจ" ของเรา รัก ชอบ หึง โกรธเกลียด กลัว เบื่อ เหงา เศร้า ว้าเหว่ ฯลฯ สิ่งที่ใจรู้สึกจะขับเคลื่อนให้มนุษย์ทำและไม่ทำสิ่งต่างๆ ดังปรากฏในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ และแม้แต่ในยุคปัจจุบันของเรา "เหตุการณ์" ต่างๆที่เกิดขึ้นล้วนมีส่วนสัมพันธ์กับสิ่งที่ใจมนุษย์ "รู้สึก" หัวใจที่มองไม่เห็นนี้ มีอิทธิพลต่อมนุษย์เราตลอดมา ทั้งบวกและลบ ทั้งดีและร้าย ทั้งรุ่งเรืองและเสื่อมทรามล้วนแล้วมีรากเหง้ามาจากหัวใจที่มองไม่เห็นของมนุษย์เราทั้งสิ้น 

เราต่างปราถนาที่จะให้หัวใจของเรารู้สึกแต่ "ที่ดีๆ" ที่เป็น "Positive" แต่ในความเป็นจริงของชีวิตเราไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ หัวใจของเราจึงได้ลิ้มชิมรสชาดที่ไม่พึงประสงค์มากมาย ดั่งกลางวันและกลางคืน มนุษย์เราจึงเผชิญกับความรู้สึกที่ทั้ง "positive" และ "negative" คละเคล้ากันไป

ภาพจาก myspace.com

โดยธรรมชาติของหัวใจเองท่านนบีมุหัมมัด (ขอความสันติจงมีแด่ท่าน) ได้เปรียบเอาไว้ว่า หัวใจนั้นเป็นเช่น "ขนนก" ยามลมพัดมันพลิกคว่ำพลิกหงาย แปรเปลี่ยนยากหยั่งคำนวณ

หัวใจที่อ่อนแอขาดการออกกำลังที่เหมาะสมก็เป็นเช่นหัวใจที่เป็นก้อนเนื้อที่จะส่งผลกระทบต่อร่างรายทั้งระบบ

การออกกำลังใจจึงสำคัญและจำเป็นอย่างยิ่ง