รำลึกคำสอน ในลุ่มแม่น้ำสอง ณ วังเวียง ตอนที่ 3; ถุงกันน้ำ


“หลายครั้งหลายคราปัญหา ที่เกิดขึ้นในชีวิตเรา ตัวเราเองนั่นแหละเป็นคนสำคัญ ที่เปิดประตูรับปัญหานั้นเข้ามาเอง บางทีทำไปเพราะไม่รู้ (โง่นั่นเอง) พอรู้แล้วบางทีก็ถือดีไม่ยอมรับ กลายเป็นว่าปัญหายิ่งทำความเสียหายมากขึ้น”

จากบันทึก รำลึกคำสอน ในลุ่มแม่น้ำสอง ณ วังเวียง ตอนที่ 1 

จากบันทึก รำลึกคำสอน ในลุ่มแม่น้ำสอง ณ วังเวียง ตอนที่ 2; เสร็จเท่าที่เสร็จ

    จากที่เล่ามาก่อนหน้านี้หนูกับครูและเพื่อน ๆ ของครูไปพายเรือคายักกันใช่ไหมค่ะ ซึ่งก่อนหน้าที่เราจะพาย เราก็ต้องได้รับการชี้แจงอุปกรณ์ ต่าง ๆ ที่แจกมา ฝึกฝีพายว่าต้องพายแบบไหนเลี้ยวแบบไหน จาก Staff ชาวลาว ในกลุ่มลูกทัวส์นี้ มีชาวต่างชาติอยู่สองสามคน ที่ทำให้ใครหลาย ๆ คน อดยิ้มในความไม่รู้ของตนเองก็คือ ถุงกันน้ำ

      ซึ่งทีมงานจะแจกให้ ตั้งแต่ตอนที่ขึ้นรถครั้งแรก แต่ละคนก็จัดแจง เอากล้อง มือถือ โทรศัพย์ เข้าไปในถุงกันน้ำ ในช่วงต้น ๆ หลายคนก็มีขวดน้ำมาด้วย แล้วก็ใส่เข้าไปในถุงกันน้ำเหมือนกัน

      พอ Staff สาธิตการใช้ถุงกันน้ำ เอ่ยถึงตรงนี้ว่า

"ถุงกันน้ำของคุณจะทำหน้าที่กันน้ำไม่ได้ ถ้าคุณใส่ขวดน้ำที่เปิดแล้วเข้าไปด้วย เพราะน้ำอาจจะหกได้ ลูกทัวส์หลายคนหันกลับไปหยิบกระเป๋าตนเอง แล้วหยิบขวดน้ำที่เปิดแล้ว ออกจากกระเป๋ากันน้ำ เรียกเสียงหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ในความไม่รู้"

     ประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้หนูได้เรียนรู้ว่า

        “หลายครั้งหลายคราปัญหา ที่เกิดขึ้นในชีวิตเรา ตัวเราเองนั่นแหละเป็นคนสำคัญ ที่เปิดประตูรับปัญหานั้นเข้ามาเอง บางทีทำไปเพราะไม่รู้ (โง่นั่นเอง) พอรู้แล้วบางทีก็ถือดีไม่ยอมรับ กลายเป็นว่าปัญหายิ่งทำความเสียหายมากขึ้น”

        แต่ครั้งนี้พอแต่ละคนในทริปนี้ กล้าที่จะหยิบขวดน้ำออกมาเหมือนเขายอมรับ ข้อบกพร่องของตนเองแล้วแก้ไข คิดถึงแล้วทำให้รู้สึกได้ว่า น่าชื่นชมค่ะ

เรื่องราวนี้ปรากฏขึ้นมาตอนที่หนูเดินกลับหอหลังจากวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าตามคำชี้แนะของครู น่าแปลกดีเหมือนกัน อยู่ดี ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่า

“คนที่สร้างปัญหาทั้งหมดทั้งสิ้น ก็คือตัวของคน ๆ นั้นเองเป็นคนทำแทบทั้งหมดทั้งสิ้น”

กราบขอบพระคุณครูค่ะ

      

 

หมายเลขบันทึก: 311854เขียนเมื่อ 8 พฤศจิกายน 2009 13:23 น. ()แก้ไขเมื่อ 12 กุมภาพันธ์ 2012 10:38 น. ()สัญญาอนุญาต: ไม่สงวนสิทธิ์ใดๆจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (1)

หากมองในอีกมุม

ถุงกันน้ำ คือ ที่ ๆ ปลอดภัย ที่ถูกสร้างขึ้นมา แล้วหลายครั้งหลายครา เรานั่นเองที่ทำให้ ที่ปลอดภัย กลับกลายเป็นที่ไม่ปลอดภัยค่ะ

นึกย้อนถึงครั้งที่ครูพาหนูไปปฏิบัติภาวนาในวัดที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง แทนที่จะพัฒนาตนเอง เร่งความเพียรกับโอกาสดี ๆ ที่ ครูหยิบยื่นให้ แต่หนูกลับปล่อยให้กิเลสมันคอยบงการ ทำในสิ่งไม่ได้ รุนแรงมาก จนจะทั่งคร่ำครวญกับครูว่า "นี่หนูหมดบุญแล้วเหรอค่ะ" จนโดนท่านตวาดจนแทบหงายหวัง นั่งร้องไห้ ทั้ง ๆ ผืนแผ่นดินนั้นเป็นที่ ๆ ดี เป็น ที่ ๆ ปลอดภัยที่สุด แต่หนูนี่เอง ชักศึกเข้าบ้าน เปิดประตูรับกิเลสอย่าไม่รู้ตัวค่ะ

ขออนุญาตเสริม เพราะรู้สึกว่า ยังมีบางประเด็นที่ขาดหายไปค่ะ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี