หากมองในอีกมุม

ถุงกันน้ำ คือ ที่ ๆ ปลอดภัย ที่ถูกสร้างขึ้นมา แล้วหลายครั้งหลายครา เรานั่นเองที่ทำให้ ที่ปลอดภัย กลับกลายเป็นที่ไม่ปลอดภัยค่ะ

นึกย้อนถึงครั้งที่ครูพาหนูไปปฏิบัติภาวนาในวัดที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง แทนที่จะพัฒนาตนเอง เร่งความเพียรกับโอกาสดี ๆ ที่ ครูหยิบยื่นให้ แต่หนูกลับปล่อยให้กิเลสมันคอยบงการ ทำในสิ่งไม่ได้ รุนแรงมาก จนจะทั่งคร่ำครวญกับครูว่า "นี่หนูหมดบุญแล้วเหรอค่ะ" จนโดนท่านตวาดจนแทบหงายหวัง นั่งร้องไห้ ทั้ง ๆ ผืนแผ่นดินนั้นเป็นที่ ๆ ดี เป็น ที่ ๆ ปลอดภัยที่สุด แต่หนูนี่เอง ชักศึกเข้าบ้าน เปิดประตูรับกิเลสอย่าไม่รู้ตัวค่ะ

ขออนุญาตเสริม เพราะรู้สึกว่า ยังมีบางประเด็นที่ขาดหายไปค่ะ