ภาพเขียนเรื่องราวของคนในเมือง ชีวิตความเป็นอยู่ ช่วยให้พระราชที่อยู่แต่ในวังได้เห็น แทนการฟังขุนนางพูดเพียงอย่างเดียว

สวัสดีครับ

วันนี้ขอเสนอสาระจากหนังเกาหลีที่ทางไทยทีวีสีช่อง 3 นำเสนอ โดยผมได้ถ่ายภาพผ่านจอโทรทัศน์ เพื่อนำเสนอให้ท่านที่ไม่ได้ชม ได้รับรู้ ได้เห็นถึงแง่คิดที่น่าสนใจจากหนัง เรื่อง ยอดหญิงตำนานศิลป์ ซินยุนบก

ตอนนี้เป็นตอนที่ พระเจ้าจองโจบอกให้ทังวอนและซินยุนบก เขียนภาพเกี่ยวกับคนในตัวเมือง สะท้อนความจริงออกมา เพราะพระราชาอยู่แต่ในวัง ฟังขุนนางเป่าหู ต้องการให้ช่างเขียนช่วยเป็นหู เป็นตาแทน

โดยทั้งสองคน คือ ทังวอนและซินยุนบก ก็ออกเดินไปตามที่ต่างๆ เก็บเกี่ยวเรื่องราวที่พบเห็นและนำมาสะท้อน เขียนภาพชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้าน

เมื่อเขียนภาพเรียบร้อยแล้ว พระเจ้าจองโจ ก็นำภาพนั้นมาให้เหล่าเสนาบดีดู โดยส่วนใหญ่เสนาบดีก็บอกว่าเป็นภาพพื้นธรรมดา แสดงความเป็นอยู่ของราษฎร์ทั่วไป บางคนก็บอกว่าเสื้อผ้าที่ชาวบ้านสวมใส่สวยกว่าความเป็นจริง บางคนมีสีหน้าเคร่งเครียด

 

พระเจ้าจองโจ ก็บอกว่า เมื่อดูภาพนี้แล้วก็นึกว่าบ้านเมืองร่มเย็น เป็นสุขนักหนา ทุกท่านเห็นดอกไม้ในภาพมั้ย ดอกไม้นี้เบ่งบานท้าแดดในเวลากลางวัน พอตกกลางคืนก็จะเหี่ยวเฉา ขณะที่ดอกไม้เบ่งบานอยู่.. มีคนที่รับเบี้ยหวัดจากทางการทั้งอยู่ฝ่ายปกครองและกรมอาญาไปคลุกคลีกกับชาวบ้าน ดื่มเหล้ากลางวันแสกๆ ช่างเขียนที่เขียนภาพจึงเกิดอาการหน้านิ่ว เป็นเหตุให้คนในภาพพลอยหน้านิ่วคิ้วขมวดตามด้วย ที่สำคัญ นั่นคือ สิ่งที่ทำให้ข้าไม่พอใจ รีบไปตรวจสอบว่าใครละทิ้งหน้าที่ รับเงินหลวงแล้วยังไปดื่มเหล้า เอาเวลาราชการไปเสวยสุขอยู่ ...

 

สรุป : การบริหารราชการผ่านภาพเขียนในหนังเรื่องนี้ อาจเป็นเรื่องที่ ดี หากเป็นภาพที่กล่าวถึงบอกเล่าเรื่องราวที่เป็นจริง จากผู้ที่เห็นผลประโยชน์ของชาติมากกว่าเห็นประโยชน์ของตนเอง ทำหน้าที่เป็นหู เป็นตาแทนพระราชาได้อย่างแท้จริง

และอาจเป็นเรื่องที่ ไม่ดี ก็ได้ หากผู้ที่ดูภาพแล้ว ตีความหมายผิดไป ไม่สนใจจุดต่างๆ หรือเรื่องราวในภาพ เพราะแต่ละคนมีมุมมอง มีประสบการณ์ มีความนึกคิด(มีผลประโยชน์)ที่แตกต่างกัน

 

การเป็นผู้บริหาร หลักการหนึ่ง คือ การดูแลผู้ใต้บังคับบัญชา การดูแลประชาชน ควรสอดส่อง ใส่ใจที่จะช่วยเหลือ แก้ไข พัฒนา ให้เกิดความอยู่ดี มีสุข บนความถูกต้อง พอเพียง และเป็นประโยชน์ต่อแผ่นดิน 

 

ผู้บริหาร ควรมีการออกตรวจ ออกเยี่ยมตามหน่วยงาน ตามสถานที่ต่างๆ พบกันลูกน้อง ผู้ใต้บังคับบัญชา แบบทางตรงหรือทางอ้อม เป็นทางการหรือไม่เป็นทางการ เพื่อค้นหา ศึกษา เรียนรู้ ประเมินผลในส่วนที่เกี่ยวข้องกับงาน แทนที่จะอยู่แต่ในห้องเพียงอย่างเดียว การรับฟังเรื่องที่บอกเล่า (ที่อาจจะจริงบ้าง เท็จบ้าง ต่อเติ่ม เสริมแต่งบ้าง) ไม่ใช่การบิหารที่ดีเลย

กรุณาดูจากพระราชกรณียกิจที่น่าชื่นชม คือ การออกเยี่ยมราษฎร์ของนายหลวงหลายพระองค์ ที่ทำอย่างต่อเนื่อง เป็นตัวอย่างที่ดี ให้เห็น ให้เรียนรู้ และที่ควรปฏิบัติตาม

 

ในฐานะผู้บริหาร การเป็นข้าราชบริพาร เป็นประชาชนที่ดี ควรจะซื่อสัตย์ สุจริต ยุติธรรม ทำงานอย่างเต็มความสามารถ อย่างสุดกำลัง ไม่ควรกินแรง ไม่ควรเอารัด เอาเปรียบ หรือ การหลงผิด เห็นประโยชน์ส่วนตนมากกว่าประโยชน์ของชาติ ทำความวุ่นวายให้เกิดขึ้นในบ้านเมือง