วิวาทะนี้ได้มาจากบันทึก รำลึกคำสอน ในลุ่มแม่น้ำสอง ณ วังเวียง
จะมัวไปสนใจอยู่ใยกับความคิด ความใส่ใจ ความสนใจของบุคคลอื่นที่มิเที่ยงแท้
พ่อและแม่เป็นบุคคลที่มี "รัก" อัน "ประเสริฐ" ท่านมอบความรักให้เราตั้งแต่ยังมิได้กำเนิด จนแม้นกระทั่งไม่เราหรือท่านถึงคราวที่ต้องลาละสังขารจากโลกนี้ไป
คนอื่น ๆ ทั่วไป เราทำดีก็แค่ถูกใจเขา เมื่อถูกใจเขาก็รักเรา เมื่อไม่ถูกใจเขาก็ไม่รักเรา เราก็เลยต้องคอยพะเน้า พะนอ เพื่อทำอะไรที่ฝืนใจเราซึ่งหวังแค่จะ "ถูกใจเขา"
แต่พ่อและแม่ของเราไม่ว่าเราจะดี จะชั่ว ชีวิตจะสว่างหรือมืดมัวสักแค่ไหน ความรักของพ่อแม่นั้นยังมีให้ ให้ ให้ ให้ และให้มิเสื่อมคลาย...
อัตภาพอันประเสริฐที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์และพบพระพุทธศาสนานี้ ขอพึงเร่งสร้างความดีให้ร่างกายที่ได้มานี้เป็น "ปูชนียสถาน" เพื่อให้คนทั้งโลกได้สืบสานว่าเรานั้นเป็น "ลูก" ใคร...?
เงิน ทอง หรือทรัพย์สินใด ๆ ก็มิมีค่าเทียบไซร้ซึ่ง "ความดี"
พึงกระทำความดี มอบกายและใจพลีเพื่อการกระทำซึ่ง "เสียสละ"
ทุ่มเทกายและใจนี้ให้สมกับความรัก รักจากพ่อ รักจากแม่ ก่อนที่ความเที่ยงแท้จะแยกกายของเราและท่านออกจากกัน...
