พรุ่งนี้เปิดเทอม ก็เตรียมตัวยุ่งตั้งแต่วันแรก เพราะที่วัดจัดงานลอยกระทง เด็กๆของโรงเรียนต้องซ้อมเต้น ซ้อมรำ ไปแสดงที่งานคืนนี้...
สวัสดีเปิดเทอมค่ะคุณครู
ส่งการ์ดมาให้ แทนหัวใจเด็กๆ
...วันนี้แอบดูเด็กๆซ้อมเต้น ซ้อมรำ กันอย่างสนุกสนาน ดูเด็กๆจะดีใจและมีความสุขมากๆ ต่างก็เฝ้ารอว่าเมื่อไรจะถึงพรุ่งนี้ ที่เป็นวันเปิดเทอม พวกเขาจะได้มาโรงเรียนเพราะว่าคุณครูจะได้ให้พวกเขาซ้อมเต้น ซ้อมรำ และทำกระทงส่งวัดเพื่อขาย นำเงินมาสร้างกุศลต่างๆตามแต่ศรัทธา...สำหรับคุณครูวัยคุณยาย คุณป้า ต่างพากันกังวลเพราะ เสื้อผ้าเด็กยังเตรียมไม่ครบ ขนาดเสื้อผ้าไม่พอดีกับขนาดของเด็ก แผ่นซีดีจะเสียกลางงานหรือไม่ ที่สำคัญยังไม่ได้ติดต่อร้านทำผมแต่งหน้าสำหรับเด็กๆที่รำเลย...เสียงบ่นกันให้อุบ! แต่น่าภูมิใจและเห็นได้อย่างชัดเจนกับใบหน้าของเด็กๆที่เขามาโรงเรียนอย่างมีความสุข...รอยยิ้มบนความน่ารัก ไร้เดียงสา ดวงตาใสแป๋ว ของเด็กๆเหล่านั้น เป็นสิ่งที่ฉันปรารถนาให้เกิดขึ้นกับเด็กทุกคนบนโลกนี้...รอยยิ้มแห่งความสุขเมื่อได้มาโรงเรียนเป็นอย่างนี้เองหนอ?...และสิ่งสำคัญ อะไรคือสาเหตุให้เขามีความสุขเมื่อมาโรงเรียน...ทำอย่างไรให้พวกเขามีใบหน้าอย่างนี้ตลอดไป...น่าคิดนะ
