เรื่องเล่าเช้าสายวันนี้

เราคุยกันถึงวันลอยกระทง

พ่อบ้านต้องไปทำกิจกรรมที่ รร.วันอาทิตย์ถึงมืดค่ำ และอาจถึงมืดมากๆ

และลูกไปเรียนกีต้าคลาสสิก

ให้มันได้มาตราฐานของกระทรวงในวันหยุดอาทิตย์ละ 1ชั่วโมง 

ให้กลับบ้านเองจากที่เรียนกับบ้านห่างกัน 30 กิโลเมตร

ให้มากกว่าตึ๊งๆๆๆตามประสาแบบครูพักรักจำ ใจรัก

ดนตรีไทยเคยสี เคยเรียน เคยร่วมวง นานวันเสียงก็ปี๊ดป๊าด

ขาดการฝึกซ้อมต่อเนื่องสม่ำเสมอ

โน๊ตสากลก็เคยเรียน ดนตรีประเภทเป่าๆวงดุริยางค์ก็เคยเล่น

ยามว่างคิดถึงเสียงดนตรี นอกจากจะกดคีย์บอร์ดให้ขี้หูแม่วิ่งพล่านแล้ว

ก๊เกากีต้า..หยิบมันขึ้นมาเล่น แล้วก็อึมๆอัมๆ

ก็ให้ไปเรียนซะ จะได้อาศัยฟังบ้าง

เพื่อนบ้านเรือนเคียงจะได้ร่วมสุนทรียภาพด้วย

ส่วนฉันต้องไปงานลูกสาวของเพื่อนฉลองสมรสใกล้ๆบ้านห่างกัน 2.5 กิโล

พรุ่งนี้จึงเป็นอะไรที่เราสามคนต่างมีภารกิจในยามพลบค่ำต่างจากปีที่ผ่านๆๆมา