สายใยจิงๆ
ผมเคยคิดในสมัยตอนที่ผมเรียนอยู่มัธยม
ผมคิดว่าการใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยนั้นดูเท่..เท่มาก
ผมตั้งใจว่าสักวันผมจะปินขึ้นไป ลองไปใช้ชีวิตดูว่า....
มันเป็นอย่างที่คิดหรือเปล่า...จนเมื่อตอนที่ผมได้มายืน
อยู่ตรงจุดนี้ ผมว่ามันเป็นอะไรที่มากกว่าที่ผมคิดไว้ซะอีก
เพราะมันมีเรื่องที่ทำให้...ผมกล้าที่จะหยืดอกได้อย่าง...ภาคภูมิ
ใจว่าชีวิตในรั้วมหาลัยนั้น...เป็นสิ่งหนึ่งที่ให้ในสิ่งที่ไม่เคยได้จากที่ไหน...มาก่อน
ฉันเยาว์ ฉันเขลา ฉันทึ่ง
ฉันจึง มาหา ความหมาย
ฉันหวัง ได้อะไร มากมาย
สุดท้าย กระดาษ แผ่นเดียว
มีคนเขียนไว้สมัยครูเป็นนิสิต (จำชื่อคนแต่งไม่ได้)
หวงัว่าราชภัฏมีอะไรๆ ที่ศิษย์ได้เรียนรู้นะครับ
ขอบคุณอีกครั้งนะครับ อาจารย์ที่มาบอกกล่าวสิ่งดีๆ
วันนี้มีเรื่องอยากกดแป้นพิมพ์แบบเอามือจิ้ม ๆ ๆ ๆ และจิ้ม ไปเรื่อยๆ แบบนี้...ครับ
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
เขาบอกว่าราชภัฏอยู่คนละระดับกับ มช. กับ แม่โจ้ กับ อีกหลายๆ มหาลัย...
เขาที่พูดแบบนั้นเพราะว่าเขาไม่มาสัมผัสกับกลิ่นไอแบบราชภัฏ
เขาเหล่านั้นเลยไม่รู้ว่าไอที่ไม่มีกลิ่น ไม่มีรูป ไม่มีสี ไม่มีเส้น ไม่มีถือ ไม่มียศ ไม่มีหยิ่ง ไม่มีอีกหลากหลายที่มากมาย
เขาก้อไม่รู้อีกแน่นอนว่าราชภัฏมี ไอที่เรียกว่าอดทน อ่อนน้อม ทำจริง ไอที่สัมผัสได้ด้วยคนทุกระดับ...
........................ คุณว่าผมจิ้มผิดไปมั้ย ??????