เห็นความเฉิดฉายที่ต้อยต่ำ

 

 

วันหนึ่งผู้เขียนนั่งทำงานคนเดียว กับบรรยากาศรอบตัวที่ฟ้ามืด ฝนพรำ วันทั้งวันไม่มีแสงตะวันเลย พอบ่ายคล้อย ก็รู้สึกเมื่อยๆ มึนๆ

ฝนหยุดตกแล้ว เลยออกไปเดินเล่น รอบสถานีอนามัย แล้วจึงพบว่า

 

สนามข้างสถานีอนามัย ต้นไม้ใบหญ้า งอกงามสมบูรณ์ดี ยิ่งได้เดินละบนหญ้า ยิ่งรู้สึกนุ่มนวล และผ่อนคลาย เฝ้าดูคนสวยเด็ดก้านต้นแดงส้งคโปร์ และไม้อื่นๆไปขยายพันธ์

  แต่สำหรับพืชชนิดหนึ่ง ที่ผู้เขียนขอให้เขาเจริญในพื้นที่ อย่าไปทำร้ายเขา นั่น คือเห็ดชนิดต่างๆ

 

 

  ผู้เขียนไม่รู้จักชื่อเขาหรอก เจ้าเห็ดมีขลิบขาว สวยมาก มองเหมือนแผ่นหินที่แข็งตัวจากลาวา ปรากฏตัวสองดอกอย่างเงียบๆ บนขอนไม้เก่าๆ บอกแล้วให้คนสวนระวังจะตัดหญ้าแล้วไปโดนเขา

แต่เพราะความสะดุดตาของเขา จึงผ่านพ้นการถูกทำลายไป บางครั้งไม่ว่าจะอยู่สถานะใด ก็ต้องแสดงตัวบ้างเหมือนกัน

 

 

 

นั่นไงเจ้าเห็ดหิมะของผู้เขียน ถูกหวดด้วยอะไรก็ไม่รู้ มีร่องรอยเต็มหมวกเลย แต่ก็ยังยืนโชว์ความขาวสะอาด อย่างสบาย เป็นความอ่อนโยน ที่อยู่ได้อย่างแข็งแกร่ง

 

 

 ส่วนดอกนี้ ดูแข็งแกร่งมาก เหมือนปล่องภูเขาไฟ ที่ดับสนิทแล้ว แท้ที่จริงเขาอ่อนนุ่มมากเลย แม้แต่ใบหญ้า ก็แทงทะลุดอกได้อย่างง่ายดาย

  มีมากมายหลายสิ่งในโลกนี้ ที่เรายังไม่รู้จัก ยังไม่เข้าใจ และบางอย่างก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เราเห็น

  พืชชั้นต่ำ ที่ใครๆก็มองข้าม แต่วันหนึ่ง เขากลับเป็นเครื่องชูใจ ทำให้ผู้เขียนรู้สึกมีความสุข ที่ได้เรียนรู้วิถีชีวิตของพวกเขา เห็นความเฉิดฉายที่ต้อยต่ำ

     บางครั้งการหัดมอง ในสิ่งที่ไม่คิดว่ามีค่าบ้างก็ดี ยิ่งมองจนเห็นคุณค่าของสิ่งเหล่านั้นได้ ผู้เขียนว่า เป็นศิลปะของชีวิตทีเดียว.

                                              สวัสดีค่ะ