“ค่าว” หมายถึงคำประพันธ์ที่มีลักษณะร้อยสัมผัสสอดเกี่ยวกันไปแบบร่ายและจบลงด้วยโคลงสองหรือโคลงสามสุภาพ มีหลายชนิดคือ เรื่องที่ปรากฏในเทศนาธรรม เรียกว่า“ค่าวธรรม” ถ้าแต่งเป็นจดหมายรักเรียกว่า “ค่าวใช้” ถ้านำไปอ่านเป็นทำนองเสนาะเรียกว่า “ค่าวซอ”หรือ “เล่าค่าว” และถ้าหากเป็นการขับลำนำตอนไปแอ่วสาวเรียกว่า “จ๊อย” แม้ชาวบ้านที่พูดคล้องจองกันเรียกว่า “อู้เป็นค่าวเป็นเครือ” ศึกษาเพิ่มเติมได้ที่นี่
ได้ความรู้ใหม่ ดีมากเลยอาจารย์
ภาษาอะไร ตัวอักษรแบบนี้ ใช่ภาษาล้านนาไหม อ่านไม่ออก
เจริญพร
นมัสการครับพระมหาแล ขำสุข(อาสโย)
ค่าว ถือว่าเป็นวัฒนธรรมของชาวล้านนา ครับผม