บ้านของเราเหลือเสาอยู่น้อยต้น... ไม่รู้ว่าจะพยุงบ้านได้ต่อไปอีกนานเท่าไหร่???

บ้านของเราเป็นบ้านหลังเล็กๆ ซึ่งมีเสาอยู่ 8 ต้น แต่ละต้นก็มีหน้าที่ ความชำนาญ และความเชี่ยวชาญที่แตกต่างกัน โดยเรามีเสาหลักหนึ่งต้นที่อยู่ใจกลางของบ้าน แต่เสาหลักต้นนี้ก็ไม่สามารถที่จะพยุงเสาต้นเล็กๆ ต่อไปได้ เนื่องจากความแตกต่างระหว่างผู้ดูแลบ้าน และเสาต้นนี้ นั่นคือความแตกต่างทางด้านนโยบายและการทำงาน  เมื่อเสาหลักของบ้านต้องออกไป จึงส่งผลให้เสาที่อยู่ติดกันต้องออกไปด้วย  ดังนั้นบ้านของเราจึงเหลือแค่ 6 ต้นเท่านั้นเอง และไม่ค่อยมั่นคง ครั้งหนึ่งเราได้ย้ายบ้านไปอยู่ฝั่งตรงข้ามกับบ้านหลังเดิม เป็นบ้านขนาดใหญ่ มีพื้นที่กว้างขวาง แต่เราก็ยังคิดถึงบ้านหลังเดิม และมีเสาแค่ 6 ต้นเท่าเดิม ผู้ดูแลบ้านได้ส่งเสาหลักมาดูแลเรา แต่นั่นก็ไม่ใช่เสาหลักที่เป็นทางการและอยู่ถาวร เมื่อเหตุการณ์ล่วงเลยมาระยะหนึ่ง บ้านเราก็ต้องถูกรื้อ เสาแต่ละต้นก็ยังล่องลอยอยู่ และไม่รู้ว่าเหตุการณ์ต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น แต่เราก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานของเราต่อไปเหมือนอย่างเช่นเคย ต่อมา บ้านของเราก็ต้องสูญเสียเสาไปอีกหนึ่งต้น ซึ่งเสาต้นนี้ได้ย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่ที่ดีกว่าเดิม มีตำแหน่ง หน้าที่ การงาน และอนาคตที่สูงขึ้น 

        เสาต้นเล็กๆ ต้นนี้ก็ขอแสดงความยินดีกับพี่อิ๋ว (นางสาวประภารัตน์ เค้าสิม) ที่ได้ตำแหน่งหัวหน้าสำนักงานเลขานุการคณะศึกษาศาสตร์ ซึ่งนั่นคือมีฐานะเทียบเท่าผู้อำนวยการ และเสียใจที่บ้านต้องสูญเสียเสาที่ดีๆ ไปอีก หนึ่งต้น

            จำได้ว่า วันแรกที่เข้ามาทำงาน พี่อิ๋วเป็นคนแรกที่สอนงานหนึ่ง และเป็นพี่เลี้ยงที่ดีมากของหนึ่ง จำได้ว่าทุกครั้งที่ไปราชการด้วยกัน เราจะนอนด้วยกันตลอด คุยกันเกือบทั้งคืน ไม่รู้ว่านำเรื่องอะไรมาคุยกันบ้าง พี่อิ๋วสามารถคุยได้ทุกๆ เรื่อง เป็นพี่ที่ปรึกษาได้ เป็นพี่ที่ดีและน่ารัก  ก่อนมาทำงานและหลังเลิกงานทุกครั้งหนึ่งก็ไหว้พี่อิ๋วทุกครั้ง และต่อไปก็ไม่มีใครให้ไหว้แล้ว........

            ขอขอบคุณพี่อิ๋วสำหรับทุกๆ เรื่อง หนึ่งจะรักและเคารพพี่อิ๋วเสมอและตลอดไป

                                                                                               น้ำหนึ่ง

                                                                                              14 ต.ค. 52