องค์กร... ให้หมดแล้ว... ให้ทุกอย่างหมดแล้ว.... แต่ฉันยังทอนให้องค์กรไม่หมด
สาวเจ้าวัยรุ่นแรกแย้ม ราวประมาณ 15-16 ปี ของเราเดินเข้าไปหาคุณแม่ในครัว หลังจากเช็ดมือ กับผ้ากันเปื้อนแล้วเธอก็ก้มลงอ่าน กระดาษที่ลูกสาวยื่นให้…
- ค่าล้างจาน 50.00 บาท
- ค่าทำความสะอาดห้องอาทิตย์นี้ 100.00 บาท
- ค่าซื้อของของให้แม่ 50.00 บาท
- ค่าดูแลน้องชาย 50.00 บาท
- ค่ากวาดขยะและเอาขยะไปทิ้ง 100.00 บาท
- ค่ากวาดสนามหญ้าหน้าบ้าน 50.00 บาท
- ค่าสอบได้คะแนนดี 100.00 บาท
รวมค้างชำระ 500.00 บาท (ห้าร้อยบาทถ้วน)
เมื่อคุณแม่อ่านเสร็จแล้วก็หยิบปากกาขึ้นมาพลิกกระดาษไปด้านหลังแล้วเขียนตอบกลับว่า
- เก้าเดือนที่แม่อุ้มท้อง….แม่ไม่คิดเงิน
- ค่าป้อนข้าว ป้อนน้ำให้ลูก….แม่ไม่คิดเงิน
- ค่าที่ดูแลยามที่เจ้าไม่สบาย….แม่ไม่คิดเงิน
- ค่าสวดมนต์ให้ลูกร่างกายแข็งแรงไม่เจ็บไข้…แม่ไม่คิดเงิน
- ค่าของเล่น ค่าอาหาร ค่าขนม...แม่ไม่คิดเงิน
- ค่าเสื้อผ้า ค่าพาเที่ยว...แม่ไม่คิดเงิน
- ค่าที่ลูกดื้อทำให้แม่ต้องเสียน้ำตา...แม่ไม่คิดเงิน
- แม้แต่เช็ดน้ำมูกให้…..แม่ไม่คิดเงินหรอกจ้ะลูก
"เมื่อรวมกันทั้งหมดเป็นราคาเต็มของความรัก…ที่แม่พึงมีต่อลูก แม่ก็ไม่คิดเงินเหมือนกัน"
เมื่อสาวเจ้าได้อ่านในสิ่งที่คุณแม่เขียนไว้ น้ำตาหยดโต ๆ ก็ไหลรินอาบดวงตาทั้งสองข้าง โผเข้าโอบกอดแม่พร้อมทั้งกราบเท้าแม่แล้วพูดกับแม่ว่า ”หนูรักแม่ที่สุดในโลก”
แล้วสาวเจ้าก็เอาปากกาเขียนหนังสือตัวโตว่า... แม่ค่ะ... หมดแล้ว... แม่จ่ายลูกหมดแล้ว.... แต่ลูกยังทอนให้แม่ไม่หมด...
สาวเจ้าวัยทำงาน....
สาวเจ้าวัยทำงาน ราวประมาณ 36-37 ปี ของเราเดินเข้าไปหาผู้อำนวยการ พร้อมกับยื่นกระดาษให้ ท่าน ผอ. ก็ก้มลงอ่านกระดาษที่สาวเจ้ายื่นให้…
- ค่ามาทำงานก่อนเวลา 50.-บาท
- ค่ากลับหลังเวลาเลิกงาน 50.-บาท
- ค่าช่วยปิดน้ำ – ปิดไฟที่ใครเปิดทิ้งไว้ 50.-บาท
- ค่าปิดคอมพิวเตอร์ช่วงเวลาพักเที่ยง 50.-บาท
- ค่าประหยัดอุปกรณ์สำนักงานต่าง ๆ 100.-บาท
- ค่าช่วยเหลือ เช่น ขนของ บริการชั่งน้ำหนักคนไข้ รับบัตร
คนไข้ที่นอกเหนือหน้าที่ 100.-บาท
- ค่าทำงานนอกเหนือเวลาราชการ 300.-บาท
- ค่าเข้าร่วมกิจกรรมต่าง ๆ ที่โรงพยาบาลจัดขึ้น 300.-บาท
รวมโรงพยาบาลค้างชำระ 1,000.00 บาท (หนึ่งพันบาทถ้วน)
เมื่อท่าน ผอ.อ่านเสร็จแล้วก็หยิบ (ปากกาสีดำ) ขึ้นมาพลิกกระดาษไปด้านหลังแล้วเขียนตอบกลับว่า
- ค่ามาทำงานสาย….องค์กรไม่คิดเงิน
- ค่ากลับก่อนเวลา….องค์กรไม่คิดเงิน
- ค่าลงพักเที่ยงก่อนเวลา….องค์กรไม่คิดเงิน
- ค่าขึ้นปฏิบัติงานหลังเที่ยง….องค์กรไม่คิดเงิน
- ค่าลากิจ + ลากิจฉุกเฉิน….องค์กรไม่คิดเงิน
- ค่าลาป่วย (ตัวเอง + บุคคลในครอบครัว)..องค์กรไม่คิดเงิน
- ค่าที่พัก ค่าน้ำค่าไฟ….องค์กรไม่คิดเงิน
- ค่าไม่เข้าร่วมกิจกรรมต่าง ๆ ที่โรงพยาบาลจัดขึ้น....องค์กร
ไม่คิดเงิน
"เมื่อรวมกันทั้งหมดเป็นราคาเต็มของความรัก.…ที่องค์กรมีต่อเจ้าหน้าที่ทุกคนองค์กรก็ไม่คิดเงินเหมือนกัน"
เมื่อสาวเจ้าได้อ่านในสิ่งที่ท่าน ผอ.เขียนไว้ จิตสำนึกต่าง ๆ ก็ผุดเข้ามาในความคิดทันที ”ฉันรักองค์กรมากที่สุดในโลก”
และแล้วสาวเจ้าคนนั้นก็เอา (ปากกาสีแดง) เขียนหนังสือตัวโตว่า... องค์กร... ให้หมดแล้ว... ให้ทุกอย่างหมด แล้ว.... แต่ฉันยังทอนให้องค์กรไม่หมด...
อ่านแล้ว อ่านแล้ว
แต่อ่านกี่ครั้งก็ยังทอนให้องค์กรไม่หมดเหมือนเดิม อิอิ
สวัสดีวันหยุดค่ะพี่นก พรุ่งนี้เจอกัน สำหรับวันนี้ นอนหลับฝันดีนะค่ะ
สวัสดีค่ะ
- เคยอ่านแล้ว
- แต่ไม่เป็นไรคะ
- กว่าจะได้ใจใครในการทำงานเพื่อองค์กรนั้นจริงจังยากเหลือเกินค่ะ
- เพราะเราคิดต่างมุมมอง
- องค์กรไม่เคยทำอะไรให้คนเจ็บ
- แต่คนในองค์กรนั้นใช้หลักการบริหารงานไม่จริงใจ จริงจัง ต่างหาก
ฮิ ฮิ ขำไม่ออก
ตกลง ว่า เป็นพี่นก อิอิ
สวัสดีค่ะ เรียกพี่นก นะคะ
สวัสดีค่ะ คุณบุษรา
อ่านแล้วชอบมากคะ
แม่กับลูกนี่ชอบมากๆคะ
สวัสดีค่ะ
ได้เคยอ่านมาบ้างจากฟอร์เวิร์ดเมล...แต่อ่านอีกก็ชอบอีกค่ะ
อย่าลืมรีบ ๆ "ทอน" เสียก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ "ทอน"
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
มาชม
เห็นความรักความเข้าใจในรักเต็มแผ่นฟ้าเลยหนานี่...อิ อิ อิ
สวัสดีค่ะ...
เมื่อวานพิมพ์เร็ว ขาดความรอบคอบ พิมพ์ชื่อเป็น คุณบุษบา... ขออภัยนะคะ
ชอบเรื่องนี้จัง อ่านไปยิ้มไป.....ขออนุญาตนำไปใช้บ้างนะคะ..โดยเฉพาะกับคุณลูกๆ
ยินดีมากๆ ที่ให้เกียรติเป็นเพื่อนๆ ครูใจดีรู้จักคนชุมพรหลายคนเหมือนกันค่ะ มีคนนึงอยู่สายงานนี้แหละ น้องเขาจบเภสัช และกำลังเรียนแพทย์... อัธยาศัยดีน่ารัก.... รู้สึกว่าคนชุมพรน่ารักทุกคนนะคะ...
มาส่งรอยยิ้มให้เพื่อนใหม่ค่ะ
ครับ ผมเองก็ยังมีเรื่องที่ยังทอนไม่หมดอีกมากครับ ต้องทยอยทอนไป
ขอบคุณมากครับ