สำหรับผมแล้วผมมองว่าการพัฒนาที่แท้จริงหรือการพัฒนาที่ยั่งยืนจะเกิดขึ้นได้ต้องเกิดขึ้นจากการพัฒนาในทุก ๆ ภาคส่วนอย่างเป็นองค์รวมนะครับ...

           ภายใต้ฐานคิดในเรื่องการพัฒนาคุณภาพชีวิตประชากรที่แตกต่างกัน บางคนเชื่อมั่นในระบบโครงสร้างหน้าที่ทางสังคม บางคนเชื่อมั่นในมิติความเป็นมนุษย์ และบางคนก็เชื่อว่าการพัฒนานั้นคงต้องมองทั้งสองมิตินะครับ...

 

          และหากเรามองว่าการพัฒนาต้องเริ่มจาก "มิติความเป็นมนุษย์" ก่อน และเราต้องสร้างกระบวนการเรียนรู้ให้เกิดขึ้นให้ผู้คนในสังคม มีสองคำถามที่น่าสนใจจาก บันทึก คุณกะปุ๋ม บันทึกนี้ มาให้ชวนคิดครับ... 

 

เราศรัทธาต่อธรรมชาติแค่ไหน เมื่อเราขับเคลื่อนเรื่องการสร้างความรู้ ?

 

แล้วเรารู้จัก “มนุษย์” มากน้อยแค่ไหน? 

 

   

 

           สำหรับผมแล้วผมมองว่าการพัฒนาที่แท้จริงหรือการพัฒนาที่ยั่งยืนจะเกิดขึ้นได้ต้องเกิดขึ้นจากการพัฒนาในทุก ๆ ภาคส่วนอย่างเป็นองค์รวมนะครับ ทั้งทางด้านเศรษฐกิจ สังคม การเมือง วัฒนธรรม และต้องไม่มองข้ามมิติ "ความสุข" ของประชาชนในประเทศด้วยนะครับ...

 

           หากจะมองมิติการพัฒนาในระดับมหภาค ปัจจัยที่สำคัญคือเรื่องของนโยบายของภาครัฐ ซึ่งนโยบายเหล่านี้ก็เกิดขึ้นจากฐานคิดที่แตกต่างกันของผู้ที่มีหน้าที่และมีความรับผิดชอบในการกำหนดนโยบายนะครับ ว่าเขามีมุมมองในเรื่องเหล่านี้อย่างไร...

 

          แต่ถึงอย่างไรเราในฐานะพลเมืองของสังคม คงต้องมีหน้าที่ในการช่วยกันขับเคลื่อนสังคมของเราไปด้วยกันนะครับ เริ่มต้นที่ระดับปัจเจกคือเริ่มต้นที่การพัฒนาตัวเรา ครอบครัวเรา และผู้คนที่รอบข้างตัวเรานะครับ หากทุกภาคส่วนเต็มที่และเต็มใจในการทำหน้าที่ของตนเอง สังคมไทยของเราคงจะขับเคลื่อนไปสู่ทิศทางที่ดีขึ้นได้สักวันนะครับ...