ผีเสื้อกับดอกไม้ หมู่ผีเสื้อบินทักอยู่ขวักไขว่...ท่ามกลางมวลดอกไม้หลายหลากสี......ผีเสื้อสวยดอกไม้บานสานชีวี.........ต่างไมตรียิ้มรับให้กับกันพืชและสัตว์อุบัติมาในหล้าโลก...เพื่อดับโศกคลายทุกข์สร้างสุขสันต์......เพื่อเพิ่มพูลส่วนลบให้ครบครัน.........เพื่อแบ่งปันความอบอุ่นสุนทรีย์แม้พืชสัตว์นิดน้อยดูด้อยค่า...ยังประดับโลกาสง่าศรี......มนุษย์โลกใหญ่ยิ่งกว่าสิ่งมี.........พึงประดับความดีในแผ่นดินให้โลกสดงดงามด้วยความรัก...แจ้งประจักษ์ในอารมณ์สมถวิล......เป็นหมู่มวลบุบผาไร้ราคิน.........เป็นผีเสื้อโบยบินด้วยยินดีหมู่ผีเสื้อบินทักอยู่ขวักไขว่...ท่ามกลางมวลดอกไม้หลายหลากสี......ผีเสื้อสวยดอกไม้บานสานชีวี.........นี่แหละคือสุนทรีย์แห่งชีวินดอกไม้ถามผีเสื้อสวยด้วยคำว่า...ไฉนเจ้าหรรษาไม่รู้สิ้น......ไฉนเจ้าบากบั่นขยันบิน.........ไฉนเจ้าโสภิณสุภาพรรณผีเสื้อตอบว่าเพราะท่านนั่นแหละหนา...ช่วยให้ข้าล้ำเลิศงามเฉิดฉันท์......ทุกสิ่งอย่างที่ข้ามีในชีวัน.........เป็นส่วนซึ่งแบ่งปันจากท่านมาเพราะท่านออกดอกบานตระการกลิ่น...ข้าจึงบินมาชมสมหรรษา......เพราะท่านออกดอกบานตระการตา.........ข้าจึงหมั่นขยันมาทุกคราไปที่ตัวข้าโสภิณโบยบินเก่ง...เพราะตัวท่านบานเบ่งสวยสดใส......ที่ตัวข้าโสภาอ่าอำไพ.........เพราะอยู่ใกล้ตัวท่านนั่นแหละนาเสียงถามตอบจบลง ณ ตรงนี้...ฉันเห็นชัดถนัดถนี่ทุกทีท่า......เห็นผีเสื้อกับดอกไม้สบสายตา.........ด้วยภราดรภาพซาบซึ้งเอย.. ..........................................................................................
ขาดดอกไม้ ก็คงไร้ แล้วผีเสื้อ
ความเอื้อเฟื้อ ไมตรี มีมามั่น
ทุกอย่างล้วน มีอยู่ เป็นคู่กัน
โลกสร้างสรร ทุกสิ่งสม ให้กลมกลืน