ปุจฉา...?

อืม..............การศึกษาไทย

 

ทำให้นึกย้อนไปถึง อาจารย์ที่เคยสอนหนังสือตั้งแต่สมัยประถม

แต่ละท่านทุ่มเท แรงกาย แรงใจ

สอนสั่งเด็กอย่างเต็มความสามารถ

ไม่ได้สนเงินตรา ไม่มีการสอนพิเศษ

มีกิจกรรมให้นักเรียนทำ อย่างไม่ขาดสาย

สอนการใช้ชีวิต

ปลูกผัก ปลูกข้าว เลี้ยงปลา เลี้ยงเห็ด

กวาดสนาม เก็บขยะ

 

โอ้ สิ่งเหล่านี้ ครูปลูกฝังมาเเต่เด็ก

เป็นความงดงามของการใช้ชีวิตในวงการ การศึกษา

 

แต่ตอนนี้ หันกลับไปมอง โรงเรียนเดิมที่เคยเรียน

แล้วหลานชายตั้งไป เรียน

ทุกอย่างเปลี่ยนไป หลานชายวัย 7 ขวบ

แบกกระเป๋า เป้ ใบใหญ่ไป โรงเรียน

เสาร์ อาทิตย์ ไป เรียนพิเศษ

 

นาข้าวเดิม หลายแปลง ถูกถม แปลสภาพเป็น อาคารเรียนใหม่

น่ามันคือ สัญญาณของอะไรหนอ

เด็ก เจ็ดแปดขวบ ตั้งไปเรียนพิเศษ

 

การศึกษาที่ถูกวางไว้ในระบบนี้เกิดอะไรขึ้น

(ที่มาจากบันทึก หลากเรื่อง หลายราว ๑ : การศึกษาไทย...)

 

วิสัชนา...

ถ้าอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ขอให้ "เสียสละ" เวลาย้อนกลับไป "พิจารณา" ตนเอง
เพราะตนเองนี้เป็น "ผลผลิต" จากระบบการศึกษาที่เปลี่ยนไปเป็นอย่างนั้น

ทำไมหนอ เราถึงต้องเรียน...?
ทำไมหนอ เราเรียนจบชั้นนี้แล้ว ทำไมต้องเรียนต่อชั้นนั้น...?
เรียนไปแล้วได้อะไร เพื่อน ๆ ที่เราไม่ได้เรียนเขาเป็นอย่างไร...?

มีโจทย์ มีคำถามมากมายที่ให้คิด
เริ่มต้นคิดจากตัวเรา เริ่มต้นคิดจาก "ความรู้ที่ฝังลึก" อยู่ในตัวของเรา
เพราะสิ่งที่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงกับ "ตัวเรา"
เราใช้ตัวเราแลกมาซึ่งความรู้นี้
เราใช้ใจเราแลกมาซึ่ง "กระดาษ" ซึ่งสมมติเรียกว่า "ปริญญา" ต่าง ๆ เหล่านี้
ลองพิจารณา ให้รอบคอบ ถ้วนถี่ดูสักที
แต่ถ้าคิดทั้งทีให้คิดดัง ๆ

คิดอยู่ ก็ขอให้มือพิมพ์ตามไปด้วย
คิดมันลงในบล็อกนี่แหละ คิดไปเรื่อย
ตั้งคำถาม ทำไม ทำไม และทำไม..."
คิดอย่างไร ตอบอย่างไรก็พิมพ์ออกมาอย่างนั้น
พิมพ์ให้หัวสมองกับมือในสัมพันธ์กัน แล้วคำตอบนั้นจะสว่างด้วยตนเอง...