"นิ่ง ๆ" ไม่ได้หมายความว่านิ่งแล้วไม่ทำ แต่นิ่ง ๆ นี้นั้นให้ทำแบบ "นิ่ง ๆ"
ทำแบบนิ่ง ๆ นี้ไม่ได้หมายความถึง ทำช้า ๆ เฉิ่ม ๆ ซึมไปเรื่อย เอื่อยเชื่อยไปอย่างนั้น
เคยเห็นรถแข่งที่เขาขับกันไหม เราต้องนิ่งเหมือนรถแข่ง ยิ่งนิ่ง ยิ่งเร็ว ยิ่งนิ่ง ยิ่งตรง
รถแข่งขันไหนขับส่ายไปส่ายมา มีหวังได้ไปชนกับยางที่เขาวางไว้ข้าง ๆ ทางเป็นแน่แท้
"วาง ๆ" วางนี่ไม่ได้หมายถึงว่า "ไม่ทำ" คือวางไว้เฉย ๆ วางไว้อย่างนั้นแหละ ฉันวางแล้ว ไม่ต้องอาบน้ำ ไม่ต้องทำความสะอาดบ้าน ฉันปลง ฉันวางทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว
พ่อแม่ก็ต้องดูแล ลูกก็ไม่ต้องเลี้ยง ฉันวางครอบครัวได้แล้ว การวางไม่ได้หมายความว่าวางอย่างนี้นะ
การวางนี้คือ ให้ทำหน้าที่ทุกอย่างอย่างเต็มที่ เต็มกำลัง ทำแล้ว ก็ถือว่า "ได้ทำ" จะชั่ว จะดี เขาจะชม จะด่า ก็ให้วาง วางโลกธรรมนั้นไว้
การวางนี้คือ การไม่ติดรส ติดชาด ขาดเธอแล้วใจฉันจะขาดดิ้น อารมณ์ใด ๆ เกิดมาก็ให้วาง โดยเฉพาะอารมณ์ความอยาก อยากกิน อยากอยู่ อยากไป อยากได้ อยากมี วางความอยากให้ได้นะ
"ว่าง ๆ" ไม่ได้หมายความว่าอยู่เฉย ๆ ไปนั่งอยู่เฉย ๆ ไปเดินเฉย ๆ ไม่ทำอะไร
คนเรานี้นะ เกิดมามีสมอง มีกำลังดี ๆ ต้องรู้จักเอามาใช้ เอามา "ทำงานให้เกิดประโยชน์..."
แต่เวลาทำงานทั้งหลาย ทั้งปวงนี้ ให้ "นิ่ง" ทำเสร็จแล้วก็ให้ "วาง..." เวลาทำนั้นก็ให้มีจิตใจที่ "ว่าง" ว่างจากความคิดที่ "เห็นแก่ตัว" วางจากความคิด "ชั่ว ๆ" ให้ตั้งหน้า ตั้งตา "ตั้งใจ" ทำให้ดี...

(ที่มาจากบันทึก ปัญญาที่เกิดจากการปล่อย การวาง... )
วาง..............ทำยังไงน้า
อืม แค่พูดคำว่า วาง ........พอไหม
แค่สั่งด้วยเสียงในใจว่า จงวาง ..........พอไหม
แล้วทำไงดีนะ
อะ หายใจให้สบาย ทำต่อไป
ทำตามหน้าที่ อย่างเสียสละ
ไม่รู้หรอกว่าผลมันต้องอย่างไร
แต่ที่แน่ ๆ ทำแล้ว
ทำเต็มที่แล้ว
แค่ไหน ก็แค่นั้น
มีโอกาสเมื่อไหร่
สมควรทำ ก็ทำ
ที่เหลือ ก็แล้ว แต่มันจะเป็นไป
สาธุเจ้าค่ะ
วางทำอย่างไงเหรอ...?
ยิ้มสิ แล้วจะรู้...!
อ่านตอนแรก ๆ เหมือนจะได้เรื่อง แต่ติดอยู่ตอนท้ายที่ว่า "แค่ไหน ก็แค่นั้น มีโอกาสเมื่อไหร่ สมควรทำ ก็ทำ ที่เหลือ ก็แล้ว แต่มันจะเป็นไป"
แค่ไหนก็แค่นั้นนะ แล้วแต่เวรแต่กรรมเหรอ "ไม่พยายามแล้วเหรอ...?"
มีโอกาสเมื่อไหร่ สมควรทำ ก็ทำ "ไม่สร้างโอกาส ทำให้เกิดโอกาส แม้ไม่มีโอกาสก็จะทำมันไปเรื่อย ๆ เหรอ...?"
ที่เหลือก็แล้วแต่มันจะเป็นไป "เฮ้อ หมดแรง เศร้า" สรุปว่า "ปล่อยชีวิตนี้ไปตาม "ยถากรรม" "เฮ้อ ขอเศร้าอีกรอบ...!!!"
ตอนท้ายยังมี "สาธุ" อีกนะ
สาธุเขาแปลว่า "ดีแล้ว" แต่ปล่อยไปตามยถากรรมนี่ดีแล้วเหรอ...?
พยายามหน่อย พยายามหน่อย
จะ "รอ" โอกาสเหรอ...?
พิมพ์ต่อไม่ถูกเลย...
อึ้งไปชั่วขณะ...
ขอหายใจเข้าให้สบาย หายใจออกให้สบายหน่อยนะ...
ได้ยิ้มหน่อยค่อยยังชั่ว (แยกเขี้ยวอีกต่างหาก...555)
เอ้า เต็มที่หน่อย เต็มที่
สู้หน่อย สู้แค่ตาย เมื่อไหร่ตายแล้วถึงจะเรียกว่า "เต็มที่..."
ถ้ากรรมมันเคยตายเพราะต้อง "ปล่อย" ต้อง "วาง" ก็ให้มันตายไป
ถ้ากรรมมันเคยตายเพราะไม่ได้ลิ้มรสหวาน รสเปรี้ยว รสสนุก รสเคลิ้ม ๆ ก็ให้มันตายไป...
กลัวเหนื่อยเหรอ...?
ถ้าลงไปใน "นรก" เหนื่อยกว่านี้นะ (แล้วจะหาว่าไม่เตือน ฮึ ฮึ ฮึ)
ตอนมีชีวิตอยู่ทุกข์อย่างไร ตอนตายไปก็ทุกข์อย่างนั้น
ทำบุญ ทำทาน ไม่ใช่หวังว่าจะเอาไปใช้ในโลกหน้านะ ต้องใช้ในโลกนี้เลย ใช้ในวันนี้ ณ ลมหายใจนี้...
อย่าประมาทนะ อย่าประมาท เพราะหากพลั้งพลาด "ความตาย" มาถามหาแล้ว จะไม่มีโอกาสให้ "ทำความดี..."
โอ้ กราบขอบพระคุณเจ้าค่ะ
เห็นความใจเสาะของตนเองซะเต็มที่
อืม กิเลสนี่มันร้ายจริง ๆ
แล้วก็แล้วไปเจ้าค่ะ
ขอตั้งต้นใหม่
ตั้งใจใหม่ทุก เสี้ยว ๆ ๆ ของวินาที
ถ้ามันง่าย ๆ ก็คงพ้นทุกข์ พ้นร้อนกันไปหมดแล้ว
ดังนั้นต้องสู้ต่อไป
กราบขอบพระคุณเจ้าค่ะ
แล้วก็แล้วไป "ช่างหัวมัน...?"
"ตั้งใจ" ใหม่ให้ดี อย่าให้ "ใจล้ม"
ล้มแล้วต้องลุก ลุกแล้วต้องประคองใจให้ "มั่น
พายุของกิเลสในสังคมนี้ที่ว่าแรง ก็ไม่เท่ากับพายุในใจของเรานี้นั้นช่างร้ายแรงยิ่งกว่า...
ความยึดแห่งอัตตา ตัวตน ความยึด ความถือว่าเรารู้ เราเก่ง เราแน่นี่เอง จักทำให้ความคิดว่าชีวิตเรานี้ "เต็ม"
เราคิดว่าเต็มที่แท้จริงนั้นมันยังไม่เต็ม มันยังกลวง มันยังว่าง มันยัง "โบ๋..." อยู่
ต้องพยายามคิดความคิดเต็มของเราออกไปให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้
เมื่อพื้นที่ของความคิดว่า พื้นที่นั้นจึงเป็นที่ว่างสำหรับ "ความรู้..."
สาธุเจ้าค่ะ
ที่ว่างสำหรับความรู้
เเม้การเรียนรู้บางครั้งจะทำให้เราบาดเจ็บ แต่รอยแผล
ก็เป็นอนุเสาวรีย์ เเห่งการเรียนรู้
ต่อสู้เพื่อความไม่มี ไม่เป็น
เขียนแบบนี้ก็รู้สึกหายใจติดขั้นแฮะ อืม
อะขอหายใจให้สบายก่อน
อะยิ้ม ยิ้มไว้
การอยู่ในสังคม ไม่ง่ายจริง ๆ
แต่ก็ขอบคุณทุกสิ่ง ทุกอย่างที่มาสอน
ให้เราเห็นความจริง
เห็นความแล้งน้ำใจของตนเอง ว่าอยากหนีไปอยู่สงบ ๆ
ทั้ง ๆ ที่มีหน้าที่ มันอยากจะละทิ้ง
แล้วก็ไปอยู่สงบ ๆ
สุดท้ายโดนเข้าแล้ว โดนเจ้ากิเลสเล่นอีกแล้ว
สงบมันจะอยู่ที่ไหน มันก็ทีตรงนี้ เดี๋ยวนี้
ที่ใจนี่ หาใช่ ที่อื่นที่ไหนมี
โอ้ ปฏิเสธความจริงอยู่รึนี่
หายใจไว้ อะ หายใจไว้
เพื่อนแท้ คือ ลมหายใจ
หายใจเข้าให้สบาย หายออกให้สบาย มีอะไร เป็นอะไรก็หายใจให้ "สบาย" ไว้ก่อน
เวลาที่ "โง่" ไปโลภ ไปโกรธ ไปหลงนั้น เราก็มักจะลืมหายใจเข้าสบาย ๆ และ
หายไปสั้น ๆ หอบ ๆ สติก็ไม่ดีแล้วก็ยังเอาอ๊อกซิเจนเข้าไปน้อยอีก
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหายใจให้สบายไว้ก่อน
หายใจแล้วยิ้มมันไปอย่างนี้แหละ
หายใจยาว ๆ ไปเรื่อย ยิ้มไปเรื่อย...
ใครไม่ยิ้ม เราก็ยิ้มของเรา ยิ้มกับตัวเรา
ทำดีก็ยิ้ม เผลอไปทำชั่วก็ยิ้ม ยิ้มจะได้รู้ว่าโง่ ยิ้มให้คนชั่ว ๆ อย่างเรานี้แหละ ดีแล้ว...
วันนี้ตอบได้ไม่ยาว เพราะเดี๋ยวจะต้องไปทำบุญกระดูกให้พี่สาว ต้องรีบไป รีบมาเน๊อะ...
กราบขอบพระคุณในความเมตตาเจ้าค่ะ
ภารกิจท่านมากมาย
แต่ยังเมตตาสั่งสอน หนูผู้โง่อยู่
หนูจะตั้งใจ ๆ
ล้มก็ลุกใหม่ ลุกอย่างมีสติเจ้าค่ะ
ทำก็ตาย ไม่ทำก็ตาย
งั้นต้องฝึก ๆ ๆ ฝึกยิ้มให้ความตาย
กราบขอบพระคุณในความเมตตาเจ้าค่ะ
ไม่มีปัญหา "สบาย ๆ"
ต้องขอขอบพระคุณ ใบไม้ร้องเพลง เป็นอย่างสูงที่ให้ "โอกาส" เราได้สร้าง "บารมี"
ถ้าไม่มีคนถาม เราก็ไม่มีโอกาสตอบ
ถ้าไม่มีคนด่า เราก็ไม่มีโอกาสที่จะ "ให้อภัย"
เป็นโอกาสที่ดีอย่างยิ่ง ที่เราได้ใช้ร่างกายนี้ ใช้เวลาที่ยังมีชีวิตอยู่นี้มาทำประโยชน์ มาทำความดี มา "เสียสละ"
ขอบพระคุณมาก ๆ นะที่ให้โอกาสเราได้ทำความดีและ "เสียสละ..."
มาร่วม "เรียนรู้" กับชมรมนักปั่นกับหลาย ๆ บันทึกครับ...
ยินดี ยินดีมากที่จะมี "คนดี" มาร่วมกัน "ปั่น..."
มาปั่นด้วยกันนะ...
นิ่ง นิ่ง เวลาใครพูดมาก็ให้นิ่งเข้าไว้ ถ้ามันเป็นเรื่องที่ทำให้ใจเศร้าหมอง ช่วงนี้กำลังทำอยู่
วาง วาง นี่ซิยากหน่อย การที่จะไม่ยึดติดใครเลย อะไรเลยคงต้องค่อยๆทำ เพราะมันชินกับการยึดติดมานานแล้ว
ไม่รู้วางมีเคล็ดลับในการไม่ยึดติดไหมคะ
ว่าง ว่าง คือการทำงานการแล้วให้ปล่อยวางอล้วทำจิตให้ว่างใช่ไหม
ถูกต้อง นิ่ง นิ่ง นิ่งเข้าไว้
นิ่งที่หนึ่ง คือ ไม่ตอบโต้ และ "ให้อภัย"
การให้อภัยเป็น "ทาน" ที่ใหญ่ยิ่ง
การให้อภัยหรือไม่ตอบโต้นั้น ถึงแม้นเราจะดูว่าเราแพ้เขา เราไม่ได้ทำอะไรเขาให้ "สาสม" กับที่ทำเรา แต่การชนะใดเราจะเท่ากับเรา "ชนะตนเอง"
เราจะสามารถ "ยิ้ม" ให้กับตนเองได้อย่างเต็มตื้น หากเราสามารถยิ้มให้กับ "ศัตรู" ที่มาทำร้ายเราได้...
นิ่งที่สอง คือ เมื่อผ่านเหตุการณ์นั้นไปแล้ว ไม่นำคำพูดใด ๆ ที่เขาพูด "ใส่" เรานั้นมา "ซ้ำเติม" เราอีก
บางคนนิ่ง ไม่ตอบโต้ แต่ทว่า เอาคำพูดนั้นมาคิดแบบนิ่ง ๆ คิดซ้ำแล้ว ซ้ำอีก เขาเรียกว่า "คิดแบบโง่ ๆ"
เขาด่าเราครั้งเดียว ไอ้เรามันก็เอาคำด่าของเขามาด่าตัวเรานับร้อยนับพันครั้ง
โน่น เอาเก็บไปด่าถึงเตียงนอน นอนแล้วก็เก็บมาด่าตัวเองอีก
การทำเช่นนี้ก็เปรียบได้กับการนำมีดมาแทงตนเอง ซึ่งเป็นการกระทำแบบ "โง่ ๆ"
คนโง่เขาไม่ทำอะไรโง่ ๆ นะ
คนโง่เวลาเขาพูด เขาด่าอะไรก็ทำเป็น "โง่" ไม่รู้เรื่องซะ
คนโง่เวลาเขาพูดเสร็จแล้ว ก็โง่ทำเป็นลืมไปซะ
อย่าไปทำเป็น "ฉลาด" รู้เรื่องที่เขาพูด ที่เขากระแทก ที่เขาด่า
อย่าไปทำเป็น "ฉลาด" เก็บมาคิด เก็บมาเครียด เก็บมาตีความ ฉลาดจำ ฉลาดเก็บ เก็บไว้ทิ่มแทง "ตนเอง..."
เคล็ดลับในการไม่ยึดติดเหรอ...?
ก็ลอง "โง่" ดูนะ อย่า "ฉลาด" เยอะ
ว่าง ว่าง คือการทำงานการแล้วให้ปล่อยวางอล้วทำจิตให้ว่างใช่ไหม...?
อื่ม ก็ถูกนะ ถ้าทำให้จิตว่างโดยการไม่เก็บคำด่า คำประชด หรืออะไรต่ออะไรเข้ามา "กวนใจ" ในระหว่างที่ทำงาน คือว่างจากเรื่อง "ไร้สาระ" พวกนั้น
ว่างจากความคิดโลภ ๆ ที่อยากจะได้เงินเขามาก ๆ จะโกงเขาอย่างไร
ว่างจากความคิดโกรธ คิดเกลียดใคร จะทำอะไรก็โกรธคนนั้นอยู่ ทำกับเขาไม่ได้ ชั้นเกลียดคนนี้ ไม่แบ่งงานให้เขา จะทำงานนี้ต้องมีเขาร่วมด้วย ไม่เอาฉันเกลียดมัน ไปให้ทำอื่นทำดีกว่า ไอ้แบบนี้เขาเรียกว่า "จิตไม่ว่าง" คือ ไม่ว่างจากความคิดชั่ว ๆ เลว ๆ
ว่างจากความหลง คือ ทำไปแบบหลง ๆ ไอ้นี้ทำแล้วได้ชื่อเสียง เกียรติยศ ได้หน้า ได้ตา
เราต้องทำให้ "จิตว่าง" จากความโลภ ความโกรธ และความหลงนี้
แต่คนทั่วไปมักเข้าใจว่า การทำจิตใจว่างนั้นคือไปนั่งอยู่ "เฉย ๆ" ไม่ได้คิดอะไร ทำตัวเองไปหุ่นยนต์ คนเรามักเข้าใจอย่างนั้น...
สัมมาสมาธิ เป็นหนึ่งในแปดหนทางแห่งอริยมรรค แต่คนเรามักทำสมาธิให้เป็นทั้งหมดของอริยมรรค จิตก็เลย "ว่างเกิน" ว่างจนไม่ทำอะไร ว่าง ๆ โง่ ๆ อยู่อย่างนั้น...
ต้องนิ่ง นิ่งไม่ใช่นั่งอยู่เฉย ๆ ไม่ทำอะไร แบบนั้นเขาเรียกว่า "นิ่งแบบโง่ ๆ"
นิ่งคือ ทำอะไรให้นิ่ง เหมือนคนที่จะขับรถ จะยิงปืน มือเขานิ่ง ลูกกระสุนเขาจึง "นิ่ง"
ผลงานที่ออกไปก็เหมือนลูกกระสุนปืนที่จะวิ่งเข้าเป้าแล้วจะได้แต้มหรือคะแนนเท่าไหร่
ถ้าจิตเรานิ่งเท่าไหร่ ผลงานที่ทำออกไปก็จะได้แต้มมากเท่านั้น
ทำจิตให้นิ่งจากสิ่งที่จะมากระทบทั้งปวง
กำจัดความคิดโลภ ๆ ความคิดโกรธ ๆ ความคิดหลง ๆ ออกไปให้ว่าง ว่างแล้วจิตก็จะ "นิ่ง..."
อ้อ ลืมตอบเรื่อง "วาง..."
ถ้าหนักมากก็วาง จะถือไว้ทำไม
ถ้ามือว่างมากก็ให้เอาไปทำความดี ไปกวาดบ้านถูบ้านก็ยังดีกว่าเอามาถือเรื่อง "โง่ ๆ" ไว้ให้เมื่อย...