แล้วก็แล้วไป "ช่างหัวมัน...?"

"ตั้งใจ" ใหม่ให้ดี อย่าให้ "ใจล้ม"

ล้มแล้วต้องลุก ลุกแล้วต้องประคองใจให้ "มั่น

พายุของกิเลสในสังคมนี้ที่ว่าแรง ก็ไม่เท่ากับพายุในใจของเรานี้นั้นช่างร้ายแรงยิ่งกว่า...

ความยึดแห่งอัตตา ตัวตน ความยึด ความถือว่าเรารู้ เราเก่ง เราแน่นี่เอง จักทำให้ความคิดว่าชีวิตเรานี้ "เต็ม"

เราคิดว่าเต็มที่แท้จริงนั้นมันยังไม่เต็ม มันยังกลวง มันยังว่าง มันยัง "โบ๋..." อยู่

ต้องพยายามคิดความคิดเต็มของเราออกไปให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

เมื่อพื้นที่ของความคิดว่า พื้นที่นั้นจึงเป็นที่ว่างสำหรับ "ความรู้..."