เมื่อเราสมมติตนว่าฉลาดมาก ๆ เราก็เริ่มเดินห่างออกจากจุดของ "การเรียนรู้"

ทำไมเราถึงรู้จักความมืด ก็เพราะว่าเราเคยเห็นความสว่าง
ทำไมเราถึงรู้จักความอ้างว้าง ก็เพราะวาเราเคยเห็นถนนหนทางที่เต็มไปด้วยผู้คน...

ชีวิตของคนเราก็ฉันนั้น
หากเราปฏิเสธความโง่ ก็เท่ากับเราปิดประตูที่จะเห็นความฉลาด

ความฉลาดนั้นเป็นสิ่งตรงข้ามกับความโง่
เมื่อเราพยายามที่จะไม่ยอมรับสิ่งหนึ่งที่อยู่ตรงข้าม เราก็ไม่มีทางรู้เลยว่าสิ่งที่เรากำลังทำอยู่นั้นมันโง่หรือฉลาดกันแน่...

จุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงอยู่ที่ตรงนี้ อยู่แค่นี้

ทำไมล่ะเมื่อก่อนเราถึงต้องไปเรียนหนังสือ ทำไมเราต้องถือกระเป๋าเพื่อเข้าเรียนในชั้น "อนุบาล"
ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะว่าพ่อแม่รู้ว่าเรา "โง่" น่ะสิ พ่อและแม่ถึงได้ส่งเราไปเรียน (ในปัจจุบันเขาอาจจะเรียกชื่อให้เก๋ว่า ไป "พัฒนาการเรียนรู้...")

แต่ในวันนี้ เราผู้ลิขิตชีวิตเรา เราน่ะเหรอจะกล้าส่งตัวเองไปเรียน ส่งตัวเองไป "รักษา" และ "เยียวยา" ความเขลาของตนเอง

ไอ้ตนเองเนี่ยแหละตัวดี ตัวเองเนี่ยแหละเป็นตัวที่ไม่ยอมรับตัว
ยิ่งคนอื่นด้วยซ้ำแล้วอีกแตะ ยิ่งต้องไม่ได้ เขามองเห็นเรา แต่เราไม่มองเห็นเรา...

วันนี้เราก้าวออกมายืนอีกจุดหนึ่ง ซึ่งเป็นจุดที่เราปฏิเสธมาแสนนาน
เมื่อก่อนเมื่อเราเรียน เรียนจบชั้นต่าง ๆ เราก็สมมติตนว่า "ฉลาด" ตามสังคม

เมื่อเราสมมติตนว่าฉลาดมาก ๆ เราก็เริ่มเดินห่างออกจากจุดของ "การเรียนรู้"

การย้อนกลับไปถือกระเป๋าดั่งเช่นวันก่อนเก่าเมื่อครั้งเป็นเด็กอนุบาลคงเป็นไปไม่ได้ ก็เพราะวันนี้เราสมมติตนว่าเราเก่ง เราฉลาด เราเรียนสูงกว่าพ่อแม่แล้ว
พ่อและแม่จะบอก จะเตือนเราไม่ได้ แต่ถ้าเราจะไปเรียนที่ไหน คนฉลาด ๆ อย่างเราก็ต้องแบมือขอเงินท่านอยู่ดี...!!!

นี่แหละ ชีวิต ชีวิตของคนเรายึดติดอยู่กับความคิดเพียงแค่นี้
ความคิดว่าเก่งดี เราเก่ง คนอื่นไม่ดี คนอื่นไม่เก่ง
เราจึงคิดว่าเราทำถูกหมด เราจึงคิดว่าเขาทำผิดหมด
ปัญหาต่าง ๆ มันจึงเกิดขึ้นจากความคิดเช่นนี้

เมื่อไปทำงาน ไปที่ไหน ก็มีแต่ที่จะไปสอนเขา ทั้ง ๆ ที่หน้ากระดาษของโครงการบอกว่า "เราจะไปเรียนรู้กับเขา...!"

คนที่จะเรียนรู้ได้ ต้องย้อนกลับไปเสมือนเด็กเข้าเรียนอนุบาล
เราต้องสร้างความรู้สึกแห่งจิต แห่งใจนั้นให้ได้
เราต้องก้มหน้า กราบกราน พ่อและแม่ผู้ที่เราเคยดูถูกท่านว่ามีความรู้ต่ำกว่าเราให้ได้

ประตูแห่งความโง่เปิดรับทุก ๆ ท่านอยู่แล้ว
ประตูแห่งความสดใสนี้ เปิดให้ทุก ๆ ท่านเห็นถึงความสว่างของแสงแห่งอุโมงค์ ณ ปลายทาง
จุด ๆ นี้จะไม่เป็นจุดยืนที่อ้างว้าง เพราะหนทางแห่งนี้นั้นสว่างจริง...

ที่มาจากบันทึก ( “ความโง่”ความจริงที่ตนเองรับไม่ได้ )