ลำดับขั้นของจิต วัดได้จากระดับชีวิตแห่ง “ศีล...” “ศีล” จึงเป็นเครื่องเช็ด “พัฒนาการแห่งจิต...”

 

ถ้าหากพูดตามหลักการแล้วการพัฒนาจิตจะขั้นตอนหลัก ๆ อยู่สองเรื่องก็คือ
หนึ่ง กวาดความสกปรก อันได้แก่ กิเลส ตัณหา และกามราคะที่ห่อหุ้มดวงจิตนี้ออกไปให้มากที่สุด จนทำให้จิตนี้กลายเป็นจิตดวงใส ๆ เป็นจิต เป็นใจที่ “ประภัสสร...”
สอง เมื่อจิตนั้นกลับกลายเป็น “จิต” ดวงเดิมแล้ว จากนั้นจึงใช้จิตดวงที่สะอาดและบริสุทธิ์นี้ทำความดีและประกอบการ “เสียสละ...”

แต่ทว่า...ในทางปฏิบัตินั้น กว่าที่เราจะกวาดคราบกิเลส ตัณหา และกามราคะออกจากจิตใจได้ “เกลี้ยง” ขนาดนั้น ก็ต้องใช้เวลากันนับภพ “นับชาติ...”
กระบวนการจึงต้องพลิกกลับ โดยให้เริ่มจากขั้นตอนที่สองก่อน โดยการ “ทู่ซี้” ทำ “ความดี” เอาดื้อ ๆ

คนที่จะ “พัฒนาจิต” นั้นต้อง “ทู่ซี้” ทำความดีไปเรื่อย ๆ
ทำมันเป็นอย่างนี้แหละ เหนื่อยก็ทำ ไม่เหนื่อยก็ทำ ทำไปเรื่อย ๆ...

การทำความดีและการเสียสละนั้นจะเป็นเหตุ เป็นปัจจัยให้จิตใจมี “กำลัง” ที่กล้าแข็ง
กำลังที่กล้าแข็งนี้เองจะกลายเป็น “กำแพง” ป้องกัน กิเลส ตัณหา และกามราคะต่าง ๆ ไม่ให้มาเกาะ มาเกี่ยว มาอยู่ มาอาศัย มาปรกคลุมจิตใจของเราให้ได้มากขึ้น

เมื่อเรามีพลังในการป้องกันจิตไม่ให้มีสิ่งชั่ว ๆ มาครอบงำจิตได้
อาทิ เรามีกำลังที่จะไม่ดูหนัง ดูละคร ดูทีวี หรือไม่ไปบริโภคสิ่งเสพติดต่าง ๆ ได้ ก็เท่ากับจิตของเราจะ “เจริญ” โดยปริยาย ซึ่งเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว...

เพราะจิตเดิม ๆ นั้น เขาก็ต่อสู้ในการที่จะกวาด “ขยะ” ที่ปรกคลุมจิตอยู่แล้ว
เพียงแต่เราไม่เอาขยะมาเพิ่ม จิตเขาก็ทำหน้าที่กวาดขยะอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
จิตใจก็ทำหน้าที่คล้ายคลึงกับ “ร่างกาย”
ร่างกายนี้ ระบบเขาสร้างมาเพื่อต่อสู้กับ “สิ่งแปลกปลอม” ที่จะมาทำร้ายร่างกายอยู่เป็นปกติ “ธรรมดา”


อย่างเช่น ถ้าหากเราพยายามที่จะฆ่าตัวตายโดยการกลั้นหายใจนั้น ร่างกายจะต่อสู้ ดิ้นรนเพื่อ “เอาชีวิตรอด...”
ดังนั้น เมื่อเวลาเราป่วย คนที่จะช่วยเยียวยาเราได้ดีที่สุดก็คือ “ตัวของเราเอง” ร่างกายจะรักษาเยียวยา “ตัวของตัวเอง”

จิตใจก็เป็นเช่นนั้น ถ้าหากเราไม่นำ “สิ่งชั่ว ๆ” มาเพิ่มให้กับดวงจิต
ดวงจิตนี้ก็จะค่อย ๆ เก็บกวาดขยะวันละน้อย วันละนิด และวันหนึ่งก็จะสามารถพิชิตขยะกองโตได้

“ศีล” จึงเป็นเหตุและปัจจัยที่สำคัญยิ่งในการพัฒนาจิตให้ “เจริญ...”
ในขั้นแรกเรามิต้องทำอะไรให้มากมายเกินไปกว่า “ศีล ๕”
เมื่อทำได้ครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว “จิตใจ” นี้จะนำพา กำลังที่มากมายมหาศาลก้าวต่อไป

ลำดับขั้นของจิต วัดได้จากระดับชีวิตแห่ง “ศีล...”
“ศีล” จึงเป็นเครื่องเช็ด “พัฒนาการแห่งจิต...”

การพัฒนาจิตจึงเริ่มต้นจากการ “พัฒนาศีล” ของตนเอง
วันนี้ต้องลองกลับไป Re-Check ศีล ของตนเองว่ามีอยู่กี่ข้อ ได้กี่ข้อก็คิดออกมาเป็นระดับได้ตามนั้น

ให้ Re-Check ศีลของตนเองรายวัน รายชั่วโมง รายนาที โดยให้คิดเสมอว่าศีลในนาทีนี้ต้องไม่น้อยกว่า ศีล ณ วินาทีหน้า

เมื่อจิตนี้มีศีลเพิ่มขึ้น ความเข้าใจอรรถ เข้าใจธรรมก็ย่อมกระจ่างแก่ใจมากขึ้น
ไม่น้อยกว่า ไม่ย่ำแย่ไปกว่า ณ เวลาที่เป็น เป็นหลักประกันในการพัฒนาการของจิต
ใช้ศีลเป็นเหตุตั้งตนแห่งการพัฒนาชีวิต ศีลย่อมลิขิตให้ “จิตเจริญ...”