กตัญญูที่แท้
เรื่องสั้น โดย.... วันวาร
ในห้องนอนห้องนี้พรั่งพร้อมด้วยอุปกรณ์อำนวยความสะดวกชนิดที่เจ้าของห้องแทบไม่ต้องก้าวเท้าออกไปไหน เพราะไม่ว่าจะต้องการอะไรก็สามารถหาได้จากรอบๆตัว
หญิงชราวัยแปดสิบกว่า ผู้ที่ฉันเรียกว่า ม่า นอนตะแคงซบหน้ากับหมอนเหมือนทุกวัน ไม่ใช่สิ ทุกนาที เพราะแทบทุกเวลาของหญิงชราผู้นี้หมดไปกับการนอน ทั้งวัน ทั้งคืน จนฉันแทบไม่รู้ว่า ม่าจะมีกิจกรรมอื่นนอกจากการนอนหรือไม่
ม่ามาเป็นสมาชิกในครอบครัวเราเมื่อไม่กี่ปีมานี้ หลังจากที่อยู่กับลูกชายคนโตมาจนอายุได้เกือบเก้าสิบ
ฉันนำอาหารมาให้ ม่ายังหลับอยู่เหมือนเคย ฉันได้แต่ตั้งอาหารไว้ รอให้ม่าตื่นมาจัดการด้วยตัวเอง กะเวลาว่าม่าทานเสร็จแล้วค่อยมาเก็บภาชนะกลับ นี่กระมัง ที่ทำให้ยังเห็นถึงการดำรงอยู่ของชีวิต
เห็นแล้วเศร้าใจ กว่าจะเลี้ยงชีวิตผ่านมาถึงวัยกลางคนได้ก็ลำบากเหลือแสน เมื่อผ่านโลกมามากแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องดิ้นรนเลี้ยงชีพเพราะมีลูกหลานทำแทน แทนที่จะได้ใช้เวลาตั้งแต่ช่วงนั้นจนถึงทุกวันนี้ศึกษาแก่นสารของชีวิต เพื่อพัฒนาจิตใจให้คุ้มค่ากับการได้เกิดมาเป็นมนุษย์ ได้ศึกษาพระธรรมเพื่อต่อทุนไปภพหน้า ในวัยชรา ม่ากลับใช้เวลาช่วงนี้ไปกับการนอนไปวันๆ
แล้วโลกหน้าของม่าจะสงบมั๊ย
ทำไมจะไม่สงบล่ะ เห็นนอนหลับเป็นตายได้ทั้งวัน
ลูกชายม่าโต้ หลังจากที่ฉันบอกว่าอยากซื้อซีดีธรรมภาษาจีนไปเปิดให้ม่าฟังเพื่อจิตใจจะได้สงบขึ้น...
แล้วม่าจะเข้าใจธรรมมะบ้างไหม ในเมื่อม่าอ่านหนังสือไม่ออก
ฉันนึกถึงที่ผ่านมา ม่าเคยไปทำบุญที่วัดบ้างไหม เคยได้ฟังคำสอนของผู้สืบศาสนาแล้วนำกลับมาคิดให้เกิดปัญญาแล้วนำมาพัฒนาชีวิตบ้างไหม คำตอบคือไม่ คนจีนไหว้เจ้า ม่าไม่เข้าวัด ฉันยังนึกถึงประโยคที่ได้ยินจนคุ้นหู
ทำบุญสูญเปล่า ไหว้เจ้าได้กิน
ที่จริงไม่ใช่คำกล่าวที่ดี ไม่รู้ใครเป็นต้นคิด คิดแล้วเผยแพร่ แพร่ไปจนไกลและยาวนานจนขวางทางการให้เพื่อฝึกการละของผู้อื่น แถมบางคนยังเข้าใจว่าการไหว้เจ้า คือการทำบุญแล้ว จะใช่บุญหรือ ในเมื่อเราไม่ได้ละอะไรเลย เพราะของที่เอาไปไหว้ สุดท้ายก็มาอิ่มอร่อยกันทั้งครอบครัว
แล้วบุญอื่นล่ะ บุญที่ไม่ใช่ได้จากการบริจาคน่ะ ม่าน่าจะเคยทำ...
ก็คงเป็นบุญจากการสั่งสอนลูกหลานให้ซื่อสัตย์ ขยันทำมาหากิน นั่นละมั๊ง
แล้วลูกหลานล่ะ ในเมื่อมีการศึกษามากกว่า ทำไมไม่มีใครแนะนำให้ม่ารู้จัก บุญกิริยาวัตถุ 10 หรือคิดพาม่าเข้าวัดฟังธรรม เพื่อนำมาปฏิบัติในชีวิตจริงบ้าง ?
เคยสิ แต่ม่าไม่แทบไม่ยอมไปไกลรถ กว่าจะขับไปถึงที่ได้ก็ตั้งนานสองนาน พอไปถึง เห็นสถานที่ก็ร้องให้พากลับเพราะกลัวจะถูกทิ้งไว้ ไม่พากลับบ้าน ลูกหลานเลยคร้านจะพาไปไหน วันๆม่าก็เลยอยู่แต่ที่บ้าน การมองโลกเลยแคบเข้า ... แคบเข้า
ห้องนี้จึงเหมือนเป็นห้องที่ฉันใช้เป็นที่ปลงสังเวช บางทีฉันเข้ามายืนดูม่าหลับอยู่นาน จนปลงตกแล้วตกอีก ม่าก็ยังไม่ตื่น ม่าหลับเป็นตายไม่ว่าจะกลางวัน หรือกลางคืน
สิ่งที่ฉันพอจะช่วยม่าได้ คงแค่แผ่กุศล ... ถ้าฉันพอจะมี ... ให้ม่าบ้าง
เพราะจะสอนอะไรกันในตอนนี้ ม่าก็รับไม่ได้เสียแล้ว
นึกถึงที่พระพุทธองค์ตรัส บุตรคนใดต่อให้แบกบุพการีไว้บนบ่า ชำระมูลถ่ายของท่านทุกวัน ยังไม่จัดได้ว่าเป็นบุตรกตัญญู หากไม่ชี้ทางให้ท่านเห็นธรรม ให้ละคลายความตระหนี่ หรือที่สมัยใหม่เรารับรู้กันว่าคลายความเป็นตัวกู-ของกู
ลูกหลานท่านใดที่ต้องดูแลบุพการี ขอให้หาโอกาสให้บุพการีท่านได้ศึกษาหลักธรรมในพระศาสนา เพื่อพัฒนาจิต เพื่อพบความสงบที่ถาวร อย่าปล่อยเวลาให้ล่วงเลยผ่านไป จนสายเกินกว่าจะนำการศึกษามาสู่การรับรู้ของบุพการีท่านได้
อย่าปล่อยบุพการีท่านให้เป็น คนเป็นนอนตาย อย่างอาม่าเลย