กาลเวลา

  

   ปลายฝน ต้นหนาว

 เริ่มเข้าสู่ ปลายหน้าฝน ต้นหน้าหนาว
ก็ถึงคราว ฤดูกาล ผ่านผันเปลี่ยน
ความเจ็บปวด ที่รวดร้าว ก็หมุนเวียน
เริ่มสับเปลี่ยน สู่กาลหลัง ครั้งผ่านมา

  ในหน้าหนาว ฤดูหนึ่ง ของปีนั้น
ที่ตัวฉัน ไม่มีเธอ ละเมอหา
นั่งมองฟ้า นับดาว เหงาอุรา
นึกถึงครา ครั้งยังอยู่ เป็นคู่กัน

  แต่หนาวนี้ หนาวที่สี่ ที่เธอจาก
หนาวที่พราก ตัวเธอไป ไกลห่างฉัน
เริ่มไม่ชอบ พิศมัย ในหนาวนั้น
เพราะว่ามัน อ้างว้าง  รักห่างไกล

   ฉันวันนี้ เริ่มชาชิน กับความเหงา
อยู่เปลี่ยวเปล่า หัวใจ ไม่หวั่นไหว
วันคืนบ่น ถึงแต่คน ที่จากไป
แต่ไม่ใช่ ว่ายังคอย ให้หวนมา...

 ขอให้เธอกับเขาโชคดี...

              ท.ณเมืองกาฬ