วันที่ 25 กันยายน 2552

       วันนี้ลืมตาตื่นขึ้นมา ก็นอนคิดว่า วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดของใครคนหนึ่งที่เคยส่งข้อความไปอวยพรในทุก ๆ ปี ประมาณ 5 ปี มาแล้ว แต่ไม่แน่ใจว่าเป็นเพื่อนหรือเป็นใคร (งานมันยุ่งเหลือเกิน ความจำก็เลยลดน้อยถอยลงไป) ด้วยความไม่แน่ใจก็เลยโทร.ไปถามพี่วรรณ พี่ที่เคยร่วมสุข ร่วมทุกข็กันมา  5  ปี พี่วรรณบอกว่าวันนี้เป็นวันเกิด ผอ.น้อย พรุ่งนี้เป็นวันเกิดไอ้มอม ความทรงจำก็กลับคืนมาทันที

       รีบส่งข้อความไปอวยพรวันเกิด ผอ.น้อย  ผอ.คือ ผู้บังคับบัญชาคนแรกที่ได้รู้จักและทำงานด้วยกันมา สมัยเป็นครูอาสาสมัคร กศน. ที่เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย ในศูนย์เขตมีบุคลากรเพียงแค่ 5 คน สนิทกันมาก ผอ.เปรียบได้กับคุณแม่ของลูก ๆ ทั้ง 4 คน ไปไหนไปด้วยกัน อบรม สัมมนา เข้าค่าย บุกป่า ลุยน้ำ ก็ไปด้วยกันทุกที่ ความผูกพันธ์ไม่ใช่เจ้านายกับลูกน้องแต่เหมือนกับแม่กับลูกหรือพี่กับน้อง คุย ปรึกษาได้ทุกเรื่อง อบอุ่นเสมอเมื่ออยู่ใกล้ เป็น ผอ.คนแรกที่สอนงาน สอนให้เป็นในทุก ๆ เรื่อง สอนให้รู้ในทุก ๆ อย่างของงาน กศน. บางครั้งเจอปัญหาที่แก้ไม่ตก ก็จะลาออก ผอ.ก็ให้สติว่า เราเป็นเรือจ้าง เรายังส่งลูกศิษย์ไปไม่ถึงฝั่งเลย แล้วเรือจ้างลำนี้จะหยุดได้อย่างไร ก็ต้องตัดสินใจทำงานต่อไปเรื่อย ๆ เพราะนักศึกษา กศน. ไม่เหมทอนนักศึกษาในระบบที่เข้ามาแล้วผ่านไปเป็นรุ่น ๆ แต่นักศึกษา กศน. เข้ามาทุกภาคเรียน เรือจ้างลำนี้ไม่สามารถจะหยุดได้ นอกจากต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาด  ผลสุดท้ายเรือจ้างลำนี้ ก็เป็นครู กศน.มาได้ 6 ปีกว่าแล้ว 

        แต่ก็เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ได้ทำงานกับ ผอ. แค่ปีกว่า ๆ ผอ.ก็ย้ายไปเป็น ผอ.ที่ กศน. เขตบางกอกใหญ่ แต่ทุกวันคล้ายวันเกิดของ ผอ. ก็จะมีของขวัญและคำอวยพรส่งผ่านไปให้ ผอ.เสมอ เมื่อไหร่ที่ลูกน้องคนนี้มีความสุข ผอ.ก็เป็นคนแรกที่โทร.มาแสดงความยินดี เมื่อลูกน้องคนนี้มีความทุกข์ ผอ.ก็เป็นคนแรกที่ลูกน้องคนนี้ต้องโทร.ไปปรึกษา แต่เวลาผ่านไป ก็เริ่มห่างไกลไปเรื่อยๆ ไม่ได้เจอ ไม่ได้คุย แต่ก็ยังระลึกถึงเสมอ และวันนี้ ลูกน้องคนนี้ก็ขออวยพรผ่านเว็บบล็อก ขอให้ ผอ.น้อย มีความสุข  สุขภาพร่างกายสมบูรณ์ แข็งแรง ประสบความสำเร็จดังใจปรารถนานะคะ

                                                        ด้วยความเคารพอย่างสูง