ปุจฉา...?
แล้วจะฝึกอย่างไรนะ จึงจะรักษาสมดุลของจิตใจให้บริบูรณ์อย่างคนที่ให้อย่างไม่มีเงื่อนไขเป็นจริง ๆ?
ที่มาจากบันทึก (เงิน กับ งานด้านจิตวิญญาณ)
วิสัชนา...
ฝึกอย่างไรเหรอ ต้องเจอ "โจทย์" บ่อย ๆ
คนเราที่ชอบนั่งหลับตาอยู่เฉย ๆ พอเจอ "ปัญหา" ทีไรมัก "หงายเก๋ง..."
แต่คนที่ลืมตาอยู่นั้นใครผ่านไป ผ่านมาก็รู้ รู้อยู่ เห็นอยู่ ทุกข์อยู่...
ต้องทุกข์เยอะ ๆ แล้วนำความทุกข์นั้นมาเป็นโจทย์ในการฝึก
อื่ม... จะบอกเทคนิคของเราให้ฟังนะ แต่ก่อนที่จะทำตามต้องคิดดี ๆ นะ เพราะว่าสิ่งที่เราทำนี้เรียกว่า "วิธีการที่หมิ่นเหม่..."
ชีวิตของเราที่ผ่านมานี้มีทั้งดี มีทั้งชั่ว
เรื่องชั่วน่าจะเยอะกว่าเรื่องดี วัน ๆ หาแต่เรื่องมาใส่ชีวี แต่ก็สนุกดี เพราะสู้ทน...
คนที่ชีวิตดี ๆ มาตลอดจะประสบการณ์น้อย
เพราะอะไรก็ดี อะไรดี ๆ มักไม่มีปัญหา
คนมีปัญหาอย่างเราชีวิตนี้ "หมิ่นเหม่" ตลอด
ล้ม ลุก คลุก คลานอยู่เรื่อย
เดี๋ยวก็พุ่งสุด ๆ เดี๋ยวก็ดิ่งลงต่ำสุด ๆ ไม่รู้เป็นอย่างไร ไม่ค่อยคงเส้นคงวา
แต่ก็สนุกไปอีกแบบนะ เพราะได้ "ตื่นเต้น" ตลอด
วันนี้ทำ ๆ งานอยู่ ไม่รู้ว่าตอนบ่ายจะโดนไล่ออกหรือเปล่า
การที่ต้องระแวดวังตัวอยู่ตลอดทำให้เราไม่ตั้งอยู่บน "ความประมาท" นี้อย่างหนึ่ง
การเจอปัญหามาก ๆ ทำให้เราเข้มแข็ง
เมื่อเจอปัญหาแล้วเราต้องรู้จัก "พิจารณา" ปัญหา ดูซิว่าเราแก้อย่างนี้มันจะเป็นอย่างไร
หรือไม่มีปัญหาก็ "สร้างปัญหา" ขึ้นมาเองก็ได้ แต่ก็อย่าทำบ่อยนะเดี๋ยวแก้ไม่ได้มันจะกลายเป็น "ปัญหา" จริง ๆ
นิสัยเราชอบลองไปเรื่อย ลองทั้งดี ลองทั้งชั่ว ลองทั้งผิด ลองทั้งถูก "ไม่ลอง ไม่รู้" (โปรดใช้วิจารณาญาณในการอ่าน 555) เป็นความสามารถพิเศษเฉพาะตัว ถ้าจะทำตามควรเขียน "พินัยกรรม" ให้เรียบร้อย...
คนเราต้องรู้ทั้งดี รู้ทั้งชั่ว คนรู้ดีก็จะเอียงไปข้างหนึ่ง คนรู้ชั่วก็จะเอียงไปอีกข้างหนึ่ง
คนรู้ดีส่วนใหญ่ไม่ค่อยรู้ชั่ว คนรู้ชั่วก็หมักหมมอยู่ในความชั่วจึงไม่สามรถโงหัวขึ้นมาหา "ความดี..."
จะให้ไปอ่านหนังสือที่ไหน จะให้ไปถอดบทเรียนใครที่ไหน ก็ "ทุกข์ไม่ถึงใจ" เท่ากับชั่วด้วยตนเอง
เฮ้อ... พูดไป เหมือนจะแนะนำให้ไปทำความชั่ว
อื่ม... ถ้าเคยทำผิด หรือทำชั่วก็ "คุ้ยขยะ" ขึ้นมาใหม่อีกรอบหนึ่ง
คุ้ยมาคิดนะ ไม่ใช่คุ้ยมาทำ...
คุ้ยมาพิจารณา ค่อย ๆ พิจารณาถึงเหตุ และปัจจัยที่ทำให้เกิดขึ้น เหตุการณ์นั้นคงอยู่ และทำไมมันถึง "ดับ" ไปได้
เรื่องไหนทุกข์มาก ๆ จนแทบจะขาดใจตายก็ขอให้พิจารณาในเรื่องนั้น
เรื่องความ "หลง" นี่ทุกคนเคยหลงอยู่ ยิ่งชีวิตวัยรุ่นนั้น "หลง" กันมาก
นำชีวิตที่ล้มเหลวในตอนนั้น (ถ้าเคยมี) มาพิจารณา
พิจารณาซ้ำแล้ว ซ้ำอีก แล้วลองนับว่าน้ำตาไหลกี่หยด...
เอานะ... เรื่องของเรื่องความสมดุลนี้ ก็คือ ต้องรู้ดี รู้ชั่ว
ความรู้ดีนั้นต้องเกิดกับตัวเอง ความรู้ชั่วนั้นก็ต้องเคยเกิดกับตัวเอง
ความทุกข์นั้นต้องเกิดกับตัวเอง ความสุขนั้นก็ต้องเคยเกิดกับตัวเอง
ความสมหวังใดเกิดกับตัวเอง ความผิดหวังใดเกิดกับตัวเอง
ให้นำ "ของคู่" ทั้งหลายที่เคยเกิดกับตัวเองมา "พิจารณา" แล้วจะรู้จักคำว่า "สมดุล..."
