แต่ก่อน วันหยุดกับวันทำงานไม่รู้สึกต่างกัน แต่เดี๋ยวนี้มีความหมายมาก เสาร์-อาทิตย์หลังตื่นขึ้นมาgotoknowแล้ว ผมชอบไปหาก๋วยเตี๋ยวอร่อยๆกิน พูดถึงgotoknowนึกถึงหนานเกียรติ ซึ่งเคยบอกว่า ต้องให้แม่เฌวาพาไปถ้ำกระบอกเสียแล้วกระมัง เพราะฤทธิ์เสพติด(ฮา) แล้วเราล่ะ? อาการผมไม่เบาเหมือนกัน

ชอบกินก๋วยเตี๋ยวมาตั้งแต่เด็ก ความจริงบอกหาก๋วยเตี๋ยวไม่ถูกนัก เพราะกินอยู่ไม่กี่ร้าน จะไปเฉพาะร้านประจำที่อร่อย(ของผม) ฉะนั้น ไม่ได้หา เพียงแต่นึกร้านไป

ภรรยาบอกเอากล้องมั้ย..เมื่อเห็นปุยเมฆขาวตัดบนฟ้าเข้มเต็มไปหมด ขับรถไปมองฟ้าไป ขากลับเหมือนเดิม ตรงนี้เมฆสวย แต่ย้อนแสง ถ่ายไม่มีทางสวย ฟากตรงข้าม ไม่สวยนัก ไม่เข้มจัด ข้างทางน่าจะสวย แต่เคยถ่ายแล้ว เป็นอย่างนี้ตลอดทาง จนเกือบถึงบ้าน มิให้เสียเที่ยว อุตส่าห์หิ้วกล้องมาแล้ว ชะลอรถเข้าข้าง คว้ากล้องฝ่าเปลวแดดร้อนระอุ จ้ำไปหลบใต้ร่มไม้ใหญ่

เล็งมุมเมฆฟ้าสวย แต่ฟิลเตอร์ไม่สามารถสร้างฟ้าให้เข้มได้ เพราะมุมที่ทำกับดวงอาทิตย์ไม่ได้ ผู้รู้บอกอย่างนี้ไม่ใช่มุมโพลาไรซ์ แต่พอหันกล้องตามตำรา ไหล่ด้านใดด้านหนึ่ง หันหาดวงอาทิตย์ ตรงหน้าและหลังเรา จะเป็นโพลาไรซ์(ถ้าจำมาผิด ผู้รู้กระตุกต่อมโม้ผมหน่อย..ฮา) จริงเสียด้วย ฟ้าเมฆเข้มกว่าเดิมเยอะเลย 

 แต่สายไฟพาดขวาง เอาไงดี ตอนถ่ายที่พลายชุมพล อ.ขจิตถามมาครั้งแล้ว จึงรู้สึกไม่อยากเอาสายไฟเลย แล้วโพลาไรซ์ที่มันตรงพอดี ทำไงได้ ลองดู..ปรากฏว่าภาพดีกว่าเดิมมาก ฟ้าและเมฆเข้มอย่างใจ คราวนี้เอง ถ่ายแต่สายไฟ สายไฟไม่พอ เอาเสาด้วย

 

ถ่ายสายไฟวันนี้ นึกไป คล้ายคำที่เคยได้ยิน บางอย่างไม่ต้องการ แต่เลี่ยงไม่ได้ เราควรเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน เมื่อเข้าที่เข้าทางแล้ว..อาจดีกว่าด้วยซ้ำไป  

ป.ล. ขอบคุณความรู้ดีๆ จากหนานเกียรติและอ.ขจิตครับ