แบ่งปันครั้งที่ 12
วิบัติเหนือคนอธรรม
วิบัติแก่คนเหล่านั้นที่เรียกความชั่วร้ายว่าความดี
และความดีว่าความชั่วร้าย
ผู้ถือเอาว่าความมืดเป็นความสว่าง
และความสว่างเป็นความมืด
ผู้ถือเอาว่าความขมเป็นความหวาน
และความหวานเป็นความขม
วิบัติแก่คนเหล่านั้นที่ฉลาดในสายตาของตัว
และเฉียบแหลมในสายตาของตน
(อิสยาห์ 5:20-21)
แบ่งด้วยรัก…ส่งมาทักด้วยใจ
ย้อนกลับไปเปิดไดอารี่ของตัวเอง เมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2552
ผสมกับความรู้สึกส่วนตัวที่เศร้าหัวใจในวันนี้โดยไร้สาเหตุ
ในใจมีเสียงก้องดังย้ำเตือนทุกทีว่า “ฉันไม่ดีพอ...ฉันไม่ดีพอ”
เมื่อไหร่ฉันจะเป็นคนดีเสียที
บางทีก็ท้อแท้กับความอ่อนแอของตัวเองเหลือเกิน
........
ยังคงเป็นเช่นคนบาป ใจยังหยาบเพราะบาปหนา
ยังทำผิดเสมอมา รอเมตตาของพระองค์
ยังคงเป็น เช่นคนชั่ว ยังเมามัว เดินผิดหลง
มีจิตใจ ไม่มั่นคง ขอเพียงองค์ทรงเมตตา
สำนึกผิด ทุกทุกครั้ง แต่ก็ยังเฝ้าหวนหา
หนทางบาป อาบน้ำตา เพียงเพื่อว่า สุขตัวเอง...
.........แต่งกลอนบทนี้ให้กับใจที่ไม่รู้จักจำว่าตนเองทำผิด......
อ่าน “ขุมทรัพย์ในภาชนะดินเผา 3” ในชื่อเรื่อง “อันดับ 3”
เกี่ยวกับการให้ความสำคัญของตนเอง
อันดับ 1 คือพระ อันดับ 2 คือ คนรอบข้าง
และอันดับ 3 คือตัวเอง
รู้สึกชื่นชมยินดีทุกครั้งที่หวนระลึกถึงเรื่องที่อ่านจบไป
เพราะตัวเองยังลุ่มหลงอยู่กับความสบาย
โหยหาแต่ความสุข ที่สำคัญให้ความสำคัญของตัวเองเป็นอันดับ 1
โกหกตัวเองเสมอว่ารักพระ รักเพื่อนมนุษย์
กลัวเหลือเกินว่าหากพระองค์ทรงเหนื่อยพระทัยที่จะรักษาเยียวยา
ความผิดบาปของลูก ลูกจะเป็นอย่างไร
ลูกอยากที่จะมีใจอ่อนโยนกว่านี้ รู้จักที่จะรักผู้อื่นมากกว่าตนเอง
อย่าให้ลูกหลงระเริงอยู่กับคำชื่นชมของผู้อื่นเลย
เพราะในความเป็นจริงลูกไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลย
.........
ขอให้ลูกมองดูแบบอย่างคนอื่นๆ ที่มีจิตใจที่อ่อนโยน ถ่อมตน
ประโยคประทับใจ
“ฉันไม่ใช่คนดี....
และรู้สึกละอายใจทุกครั้งที่มีคนชมว่าเป็นคนดี น่ารัก”
คำของ...ครูติ๋ว...บ้านโฮมฮัก...
อ่านเรื่องราวของเธอที่ไร
รู้สึกสำนึกทุกทีว่าตนเองไม่มีอะไรดีเลย
ในขณะที่เธอทำดีหรือแม้เธออาจจะคิดว่าตนเองมีสิ่งที่ไม่ดี
แต่คำพูดทุกคำ การกระทำทุกอย่าง แสดงให้เห็นถึงความอ่อนโยนของดวงใจ
ความเต็มใจที่จะช่วยเหลือผู้อื่น ความรักที่มากมายจนไม่มีเหลือเผื่อตนเอง
..........................
ขอให้ฉันมีจิตใจที่อ่อนโยน ถ่อมตนแบบนี้บ้างเถิด
.....น้ำผึ้งหวาน....
21 กันยายน 2552
