เมื่อวาน (วันอาทิตย์ 20 กันยายน)...เป็นวันที่ทำงานหนักอีกวัน

หนักในที่นี้ไม่ได้ไปแบกหามอะไรที่เป็นวัตถุ หากแต่แบกหาม กระแทกกระทั้นในกิเลสของผู้คนที่ต่างสาดสัดออกมา เกิดสภาวะงานเข้า เพราะใครๆ ก็มุ่งมาที่เราเพราะหวังว่าเราช่วยได้...แหม..ก็ช่วยเท่าสุดกำลังสามารถ...

การงานแห่งเมื่อวันวานจึงเป็นได้ดั่งเพียงผู้รับฟัง และน้อมนำให้ผู้คนได้ใช้ปัญญา...

พอเงยหน้าดูนาฬิกา อ้าว...ถึงเวลาที่ต้องออกไปรับใช้บริการสังคมแล้วสิ .. พี่สาวผู้เป็นทั้งเพื่อนและพี่ไหว้วานให้ไปทำธุระด้วยกันกว่าจะได้เข้าบ้าน ... ก็เกือบจะสี่ทุ่ม นั่งถอดบทเรียนที่ไปร่วมขับเคลื่อนกระบวนการทางจิตวิญญาณ ... สะกัดเพื่อรู้เพื่อได้สิ่งที่เป็นแก่นที่เรานั้นสามารถไปเอื้ออำนวยต่อไป

...กว่าเสร็จการงานก็ปาไปหกทุ่ม...ต้องนอน ต้องนอน ให้ร่างกายพัก โชคดีที่ฝึกหลับมาหลายปี ...ฝึกหลับคืออะไรล่ะ ฝึกหลับก็คือ สับสวิทย์ได้ว่าเวลาจะหลับก็คือ หลับ หลับแล้วก็หลับลึก จากนั้นเมื่อกายพอ พอรู้ตื่นก็ตื่น... และก็ได้ตื่นในเวลาตีสาม...

ตื่นมาก็ไม่ได้ทำอะไรมาก...อืม เดินทางกลับบ้านดีกว่า

ขับรถกลับบ้านที่ยโสธร...เพราะมีนัดหมายทำงาน ร่วมขับเคลื่อนชมรมเพื่อนรักเพื่อน เพื่อผู้พิการทางจิต ต้องไปทำหน้าที่เป็น Facilitator... ประทับใจ เพราะวันนี้ได้ระดับผู้มีอำนาจทางการเงินมาบอกกล่าวและเห็นดีงามด้วย แต่อะไรก็ไม่มีคุณค่าเท่าที่ว่าผู้นำทางจิตวิญญาณ ท่านมาบอกมาชี้นำทาง แห่งการงานนี้ให้เห็นซึ้งลงไปที่ใจ เหตุแห่งใจ การเยียวยาแห่งการแก้ไข ทำด้วยใจ ใจแห่งความอบอุ่น...

เสร็จกระบวนการ...

หญิง...สวรส. บอกว่าพรุ่งนี้มีประชุมด่วนที่ สวรส. เรื่องการขับเคลื่อน Node - R2R ทั้งประเทศ...

ตายล๊ะว้า..! เอาอย่างไรดี?

พรุ่งนี้นัดกลุ่ม Engaged Buddhism ที่วัดป่าหนองไคร้ และตอนบ่ายมี meeting กับทีม R2R รพ.ยโสธร และวันถัดไปคือ 23 กย. ต้องไป รพ.คำเขื่อนแก้วแต่เช้า...มีงานมินิมหกรรม R2R แบบกันเอ๊ง..กันเอง ผ่านเรื่องเล่า

ตัดสินใจ...ตัดสินใจ...

อืม...ไปประชุมก่อน เพราะโดนระบุตัวให้เข้าประชุม เราคงพอมีประโยชน์ต่อประเทศชาติอยู่บ้างล่ะน้า....เขาถึงชี้ตัวให้ประชุม... "ทุกอย่างเกิดประโยชน์หมด" นี่เป็นคำบอกกล่าวต่อหญิง แต่อันไหนล่ะ?...ทำประโยชน์ต่อส่วนรวมมากที่สุด...เอ๊า! ตัดสินใจ ทีม R2R ยโสธร เลื่อนนัดได้...แต่เรื่องกลุ่ม Engaged Budhism ไม่อยากเลื่อน เพราะควรทำต่อเนื่อง ... จึงตัดสินใจสละงานส่วนตัวนิดหนึ่งไปทำบ่ายสามวันนี้ถึงเย็นเลย...เพิ่งกลับมาสักพัก ผ่อนกายแล้วมาถอดบทเรียนเก็บไว้

พรุ่งนี้ก็ไปประชุมที่ สวรส. ถึงสองทุ่ม พักคืนหนึ่งคืน เดินทางกลับมาเช้าวันพุธเที่ยวบินแรกหกโมงนั่นแสดงว่าเราต้องออกจากที่พักตีสี่เพื่อไปสนามบินสุวรรณภูมิ บินถึงสนามบินอุบลฯให้รถ รพ.คำเขื่อนแก้วไปรับ...เพราะไม่ต้องย้อนมาที่บ้าน ไม่เคยเดินทางไปขึ้นเครื่องที่สนามบินอุบลฯ แต่ไม่เป็นไรเจ้าหนุ่ยขันอาสาไปส่งพรุ่งนี้...เราน่ะคุ้นแต่ขอนแก่น หากจะขับรถกลับไปขอนแก่นก็คงจะไม่ทันกลับมาทันงานมหกรรมวันพุธแน่...!!!

ก็นี่แหละน๊า...หายไปไหน...หายไปไหน...

"กาย" หายไปทำการงานหน้าที่...

ดั่งเช่นกรรมกรน้อย Ka-Poom นี่เอง