แลหน้าน้องพยาบาลเมืองสองทะเล

       วันนี้ 18 กันยายน 2552 เป็นวันสุดท้ายในทัวร์นกขมิ้นแท้งบุตรของทีมวิทยากรที่ผมเป็นหนึ่งในนั้น ผมอยู่ที่วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สงขลา ถิ่นฐานใกล้ที่พำนัก ดังนั้นชีวิตเลยไม่ค่อยเปลี่ยน ไม่ต้องตื่นก่อนไก่ ได้ตื่นมาเตรียมกับข้าวไว้ให้ลูกกินก่อนไปโรงเรียน เมนูวันนี้คือข้าวต้ม กินกับปลาทอด น่าจะสบายท้องสำหรับพี่แป้ง ที่วันนี้จะต้องสอบวิชาสังคม แต่นั่นแหละ ยืนเฝ้าข้าวต้มจนตัวเองกินไม่ทัน เพราะในเวลา 8 โมงเป๊ะ อาจารย์หมอชัชวาลก็มารับผมที่โรงพยาบาล ตรงเวลาเป๊ะ ตามคำขัวญที่ท่านศาสตราจารย์กำแหงให้ไว้กับทีมงานเราไว้ว่า “ผู้เจริญแล้วย่อมรักษาเวลา” แต่หิวจังแฮะ

       สองวันมานี้ผมไม่ค่อยสบาย เพราะว่าเมื่อวันพุธที่ผ่านมา ผมเริ่มมีอาการเจ็บปวดบริเวณกระดูกก้นกบ ปวดจนนั่งได้ไม่ค่อยจะเต็มตูด ใจหนึ่งก็ทราบว่าน่าจะเกิดจากการนั่งรถนานๆ อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าจะมีก้อนในทวารหนักไหม (แบบว่า มีความรู้มากครับ เลยกลัวไปเรื่อย) คิดจะโทรศัพท์หาอาจารย์น้องเยี่ยน (อาจารย์หมอธีระนุช) ผู้เชี่ยวชาญด้านทวารหนักเพื่อปรึกษาเรื่องอาการ แต่ก็กลัวเหลือเกินที่จะโดยตรวจรูทวาร คิดไปไกลเลยครับคราวนี้ ว่าหากจะตรวจจริงๆก็กรุณาดมยาสลบ เพราะชีวิตนี้ยังไม่เคยให้ใครได้ล่วงละเมิดรูทวารเลย (ยกเว้นอึ) แบบว่าผมเป็นหมอสูติยังไงครับ สตรีใดที่ไม่เคยมีเพศสัมพันธ์ เราจะตรวจภายใต้การดมยาสลบ เพราะการตรวจอาจจะทำให้สตรีนั้นเกิดความกลัว อันจะส่งผลต่อการมีเพศสัมพันธ์ในระยะยาวได้ ส่วนผมนั้น ที่ต้องดมยาสลบก็เพราะว่ากลัวจะติดใจครับ ฮา...ว่าแล้วก็ไปกินยาดูก่อนดีฝ่า

       วันนี้เป็นวันพิเศษ เพราะเป็นวันศุกร์สุดสัปดาห์ เป็นวันสุดท้ายของการเดินสายทัวร์ และเป็นวันที่คุณจิรประไพ แก้วภราดัย (คุณแก้ว) ภรรยารัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุข มาร่วมงานด้วยกัน ก็ท่านนี้แหละที่ทำให้ผมงานเข้า เนื่องจากเมื่อครั้งที่ท่านไปร่วมงานประชุมวิชาการกองอนามัยการเจริญพันธุ์ที่ผ่านมา แล้วได้ฟังเรื่องแท้งจากวิทยากรทั้งบ่าย ท่านก็เลยบอกว่า “ช่วยไปจัดการประชุมที่วิทยาลัยพยาบาลต่างๆหน่อยสิคะ” เลยได้เรื่อง

       วิทยาลัยพยาบาลที่นี่ก็ดูแตกต่างจากที่อื่นๆ (แม้ว่าคำขึ้นต้นตรงกัน : วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี) ห้องประชุมใหม่เอี่ยมอ่อง ได้ข่าวว่ายังไม่ได้ตรวจรับงานด้วยซ้ำ นักศึกษาที่นี่ผมเห็นว่ามีนักเรียนมุสลิมน้อยกว่าที่อื่น น้อยกว่าที่นครสวรรค์ด้วยซ้ำ อีกทั้งผมยังทราบมาว่า ผู้เข้าฟังในวันนี้หลากหลายมาก เป็นพยาบาลจากโรงพยาบาลใกล้เคียง มีหมอรุ่นน้องและลูกศิษย์อีก 3 คน อาจารย์พยาบาลจากม.อ.ก็เข้ามาร่วมฟัง อุ่นหนาฝาคั่ง ราว 400 คน

อาคารหอประชุมใหม่

ผู้ฟังอุ่นหนาฝาคั่ง

       ผมเข้าวิทยาลัยแบบ low profile ไม่มีใครรู้จัก เพราะผมไปกับอาจารย์หมอชัชวาล เดินเข้าหอประชุมเขาก็งงว่าเข้ามาทำไม น่าเสียดายที่มีคนรู้จักอาจารย์หมอชัชวาล เขาเลยเข้ามาทักทาย แต่นั่นแหละ สงสัยคิดว่าผมเป็นช่างภาพของอาจารย์ชัชวาล เพราะหิวเป้ กล้อง ถุงกระติกน้ำ (ของคนอื่น) เดินเข้ามารุงรัง เสียดายจริงๆ มิฉะนั้นจะเข้าไปนั่งแทรกข้างๆน้องนักศึกษาพยาบาล แบบว่า มาร่วมฟังบรรยายดีกว่าครับ น่าสนุก และยิ่งน่าสนุกขึ้นไปอีก เพราะก่อนจะเริ่มประชุม จะมีอาจารย์เดินตรวจตราความเรียบร้อย คอยดูว่านักศึกษาคนใดถอดรองเท้าบ้าง ท่านก็จะเตือนว่าให้สวมรองเท้าให้เรียบร้อย ดังนั้นเมื่อผมเริ่มบรรยาย ก็เลยบอกว่าให้ทำตัวตามสบาย ใครใคร่ถอด (รองเท้า) ถอด กวนเขาไปเรื่อย นี่คือผมแหละ

ท่านศาสตราจารย์กำแหงกำลังยืนสังเกตพฤติกรรมการบรรยายของผม (สงสัยกำลังจะปลดออกจากทีม เพราะละลาบละล้วงบ่อยมาก ฮา...)

วางเท้าตามสบายเลยครับน้อง

       เมื่อเริ่มเปิดงานคุณแก้วได้บรรยายให้น้องๆนักศึกษาพยาบาลได้เข้าใจเรื่องของการครองชีวิตที่อยู่ในศีลธรรมที่ดี ความจำเป็นของการทำแท้ง การมองมุมด้านอื่นของการทำแท้งนอกเหนือจากความชั่ว ดีครับ นานๆจะได้ยินคนที่เป็นพยาบาลพูดเรื่องแท้งในมุมมองแบบนี้บ้าง ผมเลยบอกได้อย่างเต็มปากว่า “เป็นวันพิเศษ”

       สิ่งพิเศษอีกอย่างหนึ่งก็คืออารมณ์ร่วมของผู้ฟังบรรยาย เพราะเป็นครั้งแรกที่ผมได้เที่ยวตระเวนเดินถามนักศึกษาพยาบาลที่นั่งฟังอยู่ ว่าถ้าหากท้องตอนนี้จะทำอย่างไร เชื่อไหมว่า เมื่อคนแรกตอบว่า “ทำแท้ง” อีกเกือบ 20 คนที่เหลือก็ตอบแบบเดียวกันทั้งหมดว่า “ทำแท้ง” ผมเลยตอบออกไปว่า “ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นที่ตอบตามความเป็นจริง”

       เช่นเดียวกัน ความจริงในวันนี้ก็ได้สะท้อนอะไรตั้งหลายอย่าง ผมยกตัวอย่างนักเรียนตั้งท้อง 2 กรณี คนหนึ่งนั้นกำลังจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัย คนหนึ่งเรียนสายอาชีพ ปรากฏว่ากว่า 70% ยกมือทำแท้งให้กับนักเรียนสายสามัญ แต่ไม่ทำแท้งให้สายอาชีพ เพราะอะไร เพราะเบื้องหลังของการเรียนที่ไหนนั้นทำให้เกิดอคติอย่างมากในการประกอบการพิจารณา “เด็กพวกนี้ท้องบ่อย ดิฉันล่ะเกลี๊ยดเกลียดค่ะ” ประโยคนี้สะเทือนใจผมอย่างรุนแรง ผมเชื่อลึกๆ ว่าหลายคนในห้องนี้ก็คิดแบบนี้ ท่านเชื่อไหมครับ ประสบการณ์การทำงานที่ผ่านมา ทำให้ผมรู้ว่า แนวทางการแก้ปัญหาของกลุ่มเด็กและครูอาจารย์ในโรงเรียนสายอาชีพนั้น “ดีกว่า” นักเรียนที่เรียนในโรงเรียนชื่อดังหลายแห่งมากนัก นี่ผมยังรวมไปถึงเด็กที่เรียนในมหาวิทยาลัยด้วยนะครับ

ผู้เข้าร่วมฟังบรรยาย มาลองถอด ประกอบ เครื่องมือ MVA เล่น

       การบรรยาย นอกจากเราจะไปให้ความรู้ผู้อื่น แต่ผมก็ได้รับความรู้จากผู้ฟังเช่นเดียวกัน หลายครั้งการถามตอบ การแสดงความคิดเห็นของผู้ฟังก็ได้ให้แง่คิดมากมายแก่ผู้บรรยาย โดยเฉพาะผม ซึ่งมีความบกพร่องอย่างมากในเรื่องความเข้าใจสังคม ผมจึงยังคงต้องเดินทางไปเรื่อยๆเสียนี่กระมัง