เมื่อวานนี้ (17 กย. ) ผมได้รับเชิญให้ไปบรรยายที่จังหวัดตราด งานทางสระแก้ว ก็ยุ่งพอแรงอยู่แล้ว ครั้นจะปฏิเสธก็เกรงใจเขา เพราะเคยช่วยเหลือกันมาบ่อยครั้งมาก ก็เลยรับคำเชิญของเขา ลูกน้องทางสระแก้วก็บอกว่าจะเกษียณอายุราชการอยู่แล้ว น่าจะพักผ่อนได้แล้ว ผมบอกว่า ไม่เป็นไร การช่วยคนที่ไม่รู้ ให้กลายเป็นคนรู้ เป็นบุญเป็นกุศลอย่างยิ่ง
ผมมีเวลา 3 ชั่วโมง ในการทำความเข้าใจกับกลุ่มเป้าหมายที่เป็นเจ้าหน้าที่ของ อบต. จำนวน 30 คน เรื่องการบรรยาย ผมไม่ห่วงเพราะเป็นวิชาชีพของผมอยู่แล้ว แต่เรื่องที่ผมต้องพูดในวันนี้ มันเป็นนามธรรมที่สุด ทำให้ผมค่อนข้างกังวล และถามตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่า เขาจะรู้เรื่องใหม ?
หัวข้อในการบรรยาย คือ เรื่อง การปลูกฝังลักษณะนิสัยที่ดี ตามแนวทางการพัฒนาคุณธรรม จริยธรรมในองค์กร เริ่มต้นทุกคนค่อนข้างเกร็ง ไม่ค่อยกล้าถามหรือแลกเปลี่ยน พอผ่านไปสัก 30 นาที เราเริ่มคุ้นเคยกัน การแลกเปลี่ยนเรียนรู้จึงเกิดขึ้น พอถึงตอนหลักจริยธรรมสากลในองค์กร ผมนำเอางานวิจัยมาเป็นประเด็นในการพูดคุย จำนวน 4 ประเด็น คือ 1. สิ่งที่เจ้านายต้องการให้ลูกน้องมี 2. สิ่งที่ลูกน้องอยากได้จากเจ้านาย 3. สิ่งที่เพื่อนร่วมงานอยากได้จากกันและกัน และ 4. สิ่งที่ประชาชนอยากได้จากพวกเราทุกคน สนุกมากครับ เพราะส่วนใหญ่เป็นเรื่องจริงที่พวกเขาไม่เคยได้ทำเลยและไม่เคยให้กับประชาชนหรือได้รับจากเจ้านายหรือเพื่อนร่วมงานทั้งนั้นเลย
เวลา 3 ชั่วโมงผ่านไปเร็วมาก หลายคนพยายามบอกผมว่า เรื่องที่อาจารย์พูดเป็นเรื่องจริง แต่คงทำได้ยากเพราะค่านิยมของข้าราชการไทยมันคงเปลี่ยนแปลงยาก ขณะนั่งรถกลับสระแก้ว ผมนั่งคิดเรื่องนี้มาตลอด ผมกำลังทำเรื่องที่ไม่มีโอกาสเป็นไปได้ ใช่ไหม แต่ถ้าคิดในมุมบวก ผมพยายามให้กำลังใจตัวเอง เอาน่า อย่างน้อยการบรรยายในวันนี้ เขาไม่เอาไปใช้ก็ช่างเขา แค่เขาฉุกใจคิดแค่วันละนาที แค่นี้ ผมก็ชนะแล้ว
อยากให้กำลังใจ พวกเราทุกคน ที่พยายามทำลายล้างความยากลำบากต่าง ๆ เหล่านี้ให้หมดสิ้นไป
สวัสดีครับ ท่าน ผอ. ไม่ได้ทักทายกันซะนานนนนนนนมากเลย.......คงสบายดีนะครับ........"อย่างน้อยการบรรยายในวันนี้ เขาไม่เอาไปใช้ก็ช่างเขา แค่เขาฉุกใจคิดแค่วันละนาที แค่นี้ ผมก็ชนะแล้ว" ผมชอบประโยคนี้จังเลย จะขอเอาไปใช้บ้างนะครับ
เรียน ท่านรองรัฐเขต
นานแล้วนะ ที่เราไม่ได้พบกันเลย งานของสถาบันคงยุ่ง ยิ่งท่านไพศาล ท่านตัดสินใจยุติการทำงาน ท่านรองคงเหนื่อยมากนะครับ และที่จะเหนื่อยมากกว่าการทำงาน ก็คือการใช้เวลาในการปรับสิ่งที่เรามีอยู่แล้ว ให้เข้ากับวัฒนธรรมใหม่ภายใต้การนำของผู้นำคนใหม่ ผมเชื่อว่า ท่านรองรัฐเขต พร้อมที่จะปรับเปลี่ยนไปสู่สิ่งที่ดีกว่าเสมอนะครับ
สวัสดีค่ะ ท่าน ผอ. หนูก็ชอบประโยคเดียวกันกับที่ท่านรองรัฐเขตชอบเหมือนกันค่ะ ทุกวันนี้เวลาไปนิเทศนักศึกษา หรือเวลาให้ความรู้ในการอบรมต่าง ๆ ก็คิดว่า เขาไม่เอาไปใช้ก็ช่างเขา แค่เขาฉุกใจคิดแค่วันละนาที แค่นี้ ก็ชนะแล้ว"
เรียน น้องนันทยา
ขอบพระคุณ ที่มาให้กำลังใจกัน ประโยคที่ว่านี้ เป็นประโยคของคนที่หวังน้อย เพราะคนเราถ้าตั้งความหวังไว้สูง และถ้าเป็นคนที่จริงจังกับชีวิตด้วยแล้ว โอกาสของความผิดหวังย่อมสูง การหวังน้อย จึงป็นทางเลือกของคนมองโลกในแง่ดีเสมอ ขอบคุณครับ
สม ชื่อลือนามศักดิ์ เสียงกระฉ่อน
นึก คิดคมเข้มร่อน ทั่วล้า
ยอด เยี่ยมเฉกเสือซ่อน คมอาวุธ
คน ข้นวาทะกล้า แกร่งด้วยชาติภูมิ
ขอคาราวะด้วยหัวใจแห่งการเรียนรู้
เรียน คุณชูวิทย์ บางปะกง
ผมชอบกลอนบทนี้มาก เคยคิดจะเอาไปลงในหนังสือที่ผมเขียนตอนเกษียณอายุ มาติดขัดตรงที่ว่า ผมยังไม่ได้ขออนุญาติคุณ และเนื้อหาของหนังสือแน่นมาก ก็เลยต้องเปลี่ยนความคิด อย่างไรก็ตามผมจะส่งหนังสือเล่มนี้ มาให้คุณ รอรับด้วย
สวัสดีค่ะ ท่าน ผอ.
ไม่ได้เข้ามาในบล็อกหลายวัน วันนี้เข้ามาและเข้าไปเปิดอ่านบทความที่ ผอ.เขียน ก็พบว่า ประโยคที่ได้อ่านก็ยังคงเต็มไปด้วยปรัชญาอยู่เสมอ และสามารถทำให้ผู้อ่านได้หวนกลับมามองตัวเองแล้ววิเคราะห์ว่า ควรพัฒนาตนอีกในเรื่องใดบ้าง ขออนุญาตนำวิธีคิดดี ๆ แบบไปแบ่งปันให้ชาว กศน.ห้วยขวาง ด้วยนะคะ
นับถอยหลังไปเหลือเพียง 6 วัน ที่ชาว กศน.จะได้มีผู้บริหารดี ๆ แบบนี้ นับเป็นความภาคภูมิใจของคน กศน.อย่างมาก ต่อไปคงจะได้อ่านเรื่องดี ๆ แบบนี้มากขึ้นนะคะ
ขอให้ ผอ.มีสุขภาพที่แข็งแรง มีความสุขกับการพักผ่อน ทราบจากการตอบคุณชูวิทย์ ว่า ผอ.เขียนหนังสือ หากพอมีเหลือจะขอความอนุเคราะห์มาไว้ที่มุมอ่านหนังสือของ กศน.ห้วยขวาง สักเล่ม จะเป็นพระคุณอย่างสูงคะ
ด้วยความเคารพ
สุพรพรรณ นาคปานเอี่ยม
กศน.เขตห้วยขวาง
เรียน น้องสุพรพรรณ เขตห้วยขวาง
ขอบพระคุณที่ช่วยให้กำลังใจ การตั้งใจกระทำสิ่งดี ๆ โดยไม่ต้องคำนึงว่าใครจะเห็นหรือไม่ พี่คิดว่าเป็นสิ่งประเสริฐสุด ใครไม่รู้แต่เรารู้ ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ แล้วจะส่งหนังสือมาให้ในราวต้นเดือนตุลาคมนะครับ
Youths moral rising
Volunteer village
Buddhist way of life schools
United morality
Moral Media
Moral University Project
self-sufficiency economy
Moral & self-sufficiency village
ติดตามผลงานประจำ...หายไปไหนซะแล้ว...
เรียน สมาชิก gotoknow ทุกท่าน หลายคนโทรมาถามผมว่า ทำไมหายไป ที่จริงผมไม่ได้หายไปใหน แต่พอหลังจากวันที่ 30 กันยายน เป็นต้นมา ผมต้องอำลาจากชีวิตราชการ มันเป็นรอยต่อของชีวิตเดิมกับชีวิตใหม่ มันทำให้ผมยุ่งยากมาก ต้องปรับตัวสารพัด ใช้เวลาประมาณ 2 เดือน จึงเข้าที่ ดังนั้นต่อไปนี้ผมพอจะมีเวลาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับพวกเราทั้งหลายได้แล้ว และสัญญาว่าจะพยายามหาสิ่งดี ๆ มีประโยชน์มาแลกเปลี่ยนกับท่านทั้งหลาย
ผมยืนยันนะครับว่าพร้อมที่จะแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับทุกท่านด้วยความยินดี