ทุกอย่างก็อนิจจัง
อนิจจัง อนิจจัง อนิจจัง อนิจจัง อนิจจัง
สารพัดอนิจจัง ที่มนุษย์ทำงานตรากตรำกลางแดด
เขาได้ประโยชน์อะไรจากงานที่เขาทำนั้น
ชาติพันธุ์หนึ่งล่วงไป และอีกชาติพันธุ์หนึ่งก็มา
แต่แผ่นดินโลกคงเดิมอยู่เป็นนิตย์
......
มีสักสิ่งหนึ่งหรือที่เขาพูดกันได้ว่า
"ดูซี สิ่งนี้ใหม่"
สิ่งนั้นมีอยู่แล้วในสมัยก่อนเราทั้งหลาย
.........
(ปัญญาจารย์ 1:1-11)
แบ่งปัน แบ่งปัน นะนะ
วันก่อนอ่านปัญญาจารย์ พอเริ่มอ่านก็เริ่มขำ + ทำใจ + ปลง
ความรู้สึกคือ ทุกสิ่ง เป็นอนิจจัง
ทุกสิ่งที่อยู่ใต้ดวงอาทิตย์ เป็นสิ่งที่เหมือนๆ กัน
กิจการงาน การดำเนินชีวิต ความรู้สึกของตนเองและผู้คนรอบข้าง
ไม่มีอะไรที่ไม่เหมือนเดิม ซ้ำไปซ้ำมา
ย้อนกลับมาคิดถึงตนเองว่า
หากเราจะเป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งที่ผ่านทุกประสบการณ์ไปอย่างคนอื่นๆ
ผ่านมาแล้วผ่านไป
ก็คงไม่แตกต่างกับวงจรชีวิตของใครๆ ภายใต้ฟ้าสวรรค์นี้
ฉันจะต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้แตกต่าง
ฉันจะต้องเข้มแข็งอดทนต่อสิ่งล่อลวงทั้งหลาย
ฉันจะต้องไม่เดินเข้าไปร่วมยินยอมพร้อมใจกับสิ่งร้ายทั้งปวง
แม้ว่าสิ่งนั้นจะเป็นความสุข
เพราะนั่นอาจจะเป็นความสุขเพียงชั่วคราวแต่ทุกข์ตลอดไป
ฉันยังรู้สึกดีใจที่ฉันมีพระวาจาคอยกล่อมเกลาชีวิตจิต
ให้ฉันค่อยๆ คิด ค่อยๆ ทำ ค่อยๆ รักษาตัวเองให้ดี
ให้พ้นจากผองภัยทั้งสิ้น ให้พ้นจากสิ่งไม่ดีทั้งปวง
เพราะสิ่งต่างๆในโลกนี้ ล้วนแต่เป็นสิ่งที่เคยเกิด เคยผ่าน
มากับบรรพบุรุษทั้งหลายแล้ว
ไม่มีสิ่งใดใหม่ในโลกนี้เลย
ฉันไม่ควรวนเวียนอยู่ในความเก่า ซ้ำซากของสิ่งผิดเดิมๆที่ใครต่อใครมักทำมา
ฉันควรทำสิ่งดีใหม่ๆ ที่ใครอาจจะเคยทำมา
แต่เป็นสิ่งที่ควรทำภายใต้ดวงอาทิตย์ที่อบอุ่นนี้
ภายในสิ่งสร้างที่สวยงามนี้
ฉันจะพยายามดูแล รักษา ชีวิต และจิตใจของฉันให้ดีที่สุด
ให้เหมาะสมกับที่เป็นสิ่งสร้างจากความรักของพระองค์
ภายใต้ความสวยงามของโลกนี้
ที่พระองค์ทรงมอบให้
ร่วมกันดูแล....
...น้ำผึ้งหวาน...
17 กันยายน 2552
