ทุกๆ วัน “น้องซอมพอ”จะหยิบดินสอ ปากกา และสี มาวาดรูป
เป็นการวาดฝันตามจินตนาการ
เป็นอิสรภาพของความคิดและจินตนาการ
ผมได้เรียนรู้การวาดภาพจากน้องซอมพอ
ผมได้ฝึกการมีสติและสมาธิจากการวาดรูป
แท้ที่จริง...สติ สมาธิ และการวาดรูป
คือสิ่งเดียวกัน
คือการอยู่กับปัจจุบันขณะ อยู่กับตัวเอง อยู่กับลมหายใจ
วันนี้ “น้องซอมพอ” โตขึ้น (๕ ขวบกว่า)
สามารถเขียนหนังสือได้แล้ว
เขียนตามภาษาของเด็กๆ
อักขระผิดบ้างถูกบ้างตามประสา
แต่นั่นอาจไม่สำคัญนัก
สิ่งสำคัญคือเขาได้เขียน ได้คิด ได้จินตนาการ
ผมแนะน้องเขาว่า “ลองเขียนเรื่องเล่าประกอบภาพวาดสิ เหมือนหนังสือนิทานที่ลูกอ่านไง”
แล้วก็ไม่ผิดหวัง
“น้องซอมพอ” เขียนเรื่องราวเล็กๆ แต่มันยิ่งใหญ่สำหรับผู้เป็นพ่อและแม่
เขาเล่าเรื่องราวของชีวิตประจำวันได้อย่างดียิ่ง หากเทียบกับวัยที่เขาตื่นมาดูโลก
มันอาจไม่ใช่ศิลปะที่ยิ่งใหญ่
อาจไม่ใช่เรื่องเล่าที่เร้าใจ
แต่มันเป็นเรื่องเล่าบอกเรื่องราวของชีวิต
เรื่องเล่าของความสุข
ความสุขตามประสาพ่อ-แม่-ลูก
ความสุขตามประสาครอบครัว
นี่คือศิลปะของชีวิต
ศิลปะแห่งการสร้างสุข
................................................................................................
พ่อน้องซอมพอ
๑๕ กันยายน ๒๕๕๒
กู๊ดดี้มาชมฝีมือวาดภาพของพี่ซอมพอคับ..
วาดได้สวยมากเลยคับ เป็นเรื่องเป็นราว น่ารักมาก..ลายเส้นก็ละเอียด
ต่อไปพี่ซอมพอต้องเป็นนักวาดภาพตัวยงแน่ๆๆ..
((ส่วนกู๊ดดี้ก็วาดแต่ พัดลม รถ เหมือนเดืม อิอิ))
คิดถึงนะคับ..
ก่อนฝันดีค่ะคุณพ่อ น้องซอมพอ เป็นเรื่องราวน่ารักเชียวค่ะ ...
เดือนกันยายนไปงานแข่งเรือ เป็นไงบ้างค่ะน้องซอมพอ ที่บ้านหนูมีช้างโตยนะคะ ...
... ศาสตร์แห่งชีวิต ความสุขที่มีศิลป์ ... ชื่นชม และเป็นกำลังใจให้น้องซอมพอ ค่ะ