น้อยครั้งนัก ที่ผมจะได้มีโอกาสไปปฏิบัติธรรมกันเป็นเรื่องเป็นราบอย่างคนอื่นๆ เขา ครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าเคยปฏิบัติธรรม ณ สวนเวฬุวัน สถานปฏิบัติธรรมที่มีชื่อเสียงในหลายๆด้าน เป็นที่รู้จักกันดีของนักปฏิบัติธรรม ไม่ว่าจะเป็นด้านความเคร่งครัดของการปฏิบัติ ความเข้มงวดของกฎระเบียบ ผมได้มีโอกาสใช้เวลาช่วงสั้นๆ แต่แสนมีค่า ฝึกปฏิบัติธรรมในสถานที่แห่งนี้

มันเป็นครั้งแรกของผมที่ได้มาที่นี่ ช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ระหว่างขึ้นชั้น ม.4 เป็นกิจกรรมบังคับให้นักเรียนที่จะขึ้นชั้น ม.ปลายทุกคน ต้องมาอยู่ กิน นอน และปฏิบัติธรรมรวมกันที่นี่เป็นเวลา 4 วัน 3 คืน ฟังดูอาจจะเหมือนเป็นช่วงเวลาสั้นๆ หารู้ไม่ว่าในเวลา 4 วันนี้ พระอาจารย์ผู้ฝึกสอนได้จัดแจงเวลา ตารางการปฏิบัติไว้อย่างถี่ถ้วนมาก ตั้งแต่วันแรกที่เข้าสู่หลักสูตรปฏิบัติ เหล่านักเรียนทั้งหลายเริ่มหลักสูตรด้วยการฝึกถือศีล 8 ฝึกรับประทานน้ำปาณะแทนอาหารเย็น และทุกครั้งที่จะรับประทานอาหารไม่ว่าจะอะไรก็ตามจะต้องอยู่ในอาการสำรวมและในท่านั่งเท่านั้น ห้ามยืนกิน นั่นถือเป็นเบื้องต้นของการปฏิบัติ ซึ่งถือว่ายากยิ่งนักสำหรับข้าพเจ้าผู้ซึ่งไม่เคยปฏิบัติมาก่อน

เมื่อผ่านหลักสูตรเบื้องต้นแล้ว จึงเริ่มเข้าสู่การปฏิบัติที่แท้จริง ต้องฝึกวิปัสสนากรรมฐาน ฝึกเดินจงกรม ทำวัตรเช้า ทำวัตรเย็น ซึ่งเป็นการฝึกจิตให้นิ่ง และให้เรารู้จักวิธีควบคุมจิตของตนเองให้แน่วแน่อยู่ตลอด ซึ่งสำหรับข้าพเจ้าแล้ว การเดินจงกรมเป็นสิ่งที่ยากที่สุด เพราะเราต้องเดินในจังหวะที่ช้ามากๆ และคอยระลึกถึงก้าวต่อไปที่จะเดินตลอดเวลา ทุกขั้นทุกตอนมีระเบียบวิธีปฏิบัติ ฝึกตั้งแต่การตื่นนอนจนถึงวิธีการนอน

แต่ไม่ว่ากิจกรรมต่างๆ ที่ได้ปฏิบัติจะเหนื่อยยากและทรมานกายแค่ไหน แต่ผลที่ได้หลังจากการปฏิบัติกลับแตกต่างจากความรู้สึกตอนปฏิบัติอย่างสิ้นเชิง หลังจากที่ข้าพเจ้าออกจากสถานปฏิบัติธรรมแล้ว ข้าพเจ้ารู้สึกใจเย็นลง คิดก่อนพูดและทำมากขึ้นกว่าเดิม ตระหนักถึงกรรมของทุกๆการกระทำมากขึ้น จากแต่ก่อนไม่ค่อยเชื่อเรื่องบาปบุญคุณโทษ กลับรู้จักกลัวต่อบาป และทำกุศลมากขึ้น นับว่าการปฏิบัติธรรมครั้งนั้น ส่งผลอันยิ่งใหญ่เปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของข้าพเจ้าให้ดีขึ้นกว่าเดิมอย่างมหาศาล