การที่เรามัวแต่กลัวที่จะแข่งกับคนที่เก่งกว่า กลัวการแพ้ ก็คงไม่มีวันที่เราจะพัฒนาไปได้มากกว่าที่เราเป็นอยู่

               

 

 

               ข้าพเจ้าสนใจบาสเกตบอลตั้งแต่ครั้งที่ข้าพเจ้ายังเป็นเด็ก แต่ไม่มีโอกาสได้เล่น จนเมื่อข้าพเจ้าอยู่ชั้นม.3 มีโอกาสได้ลงแข่งขันในงานกีฬาสีของโรงเรียนขอนแก่นวิทยายน นั่นเป็นครั้งแรกที่ข้าพเจ้าได้สัมผัสกับบรรยากาศของการแข่งขัน แล้วผลก็ออกมาไม่เป็นที่น่าพอใจ  ความพ่ายแพ้ในครั้งนั้นได้ผลักดันให้ข้าพเจ้าฝึกฝนตนเองให้เก่งขึ้น จนวันหนึ่งมีผู้ฝึกสอนของทีมจังหวัดขอนแก่นมาชักชวนข้าพเจ้าไปเล่นให้ทีมจังหวัด แต่ข้าพเจ้าได้ปฏิเสธไป ซึ่งข้าพเจ้าเองได้กลับมานึกเสียใจในภายหลัง จึงเป็นแรงผลักดันให้ข้าพเจ้าตัดสินใจที่จะพัฒนาความสามารถของตนเองขึ้นไปอีก ทำให้ข้าพเจ้าได้มาถึง ณ จุดนี้ อาจจะยังไม่ใช่จุดสูงสุด แต่พอมองย้อนกลับไปได้พบว่าข้าพเจ้าได้เรียนรู้อะไรมากมายจากการฝึกฝนตนเอง

 

วิธีเรียน

                ข้าพเจ้าใช้เวลาหลังเลิกเรียนเกือบทุกวันไปกับการเล่นบาสเกตบอลที่สนามบาสเกตบอลเก่าๆใกล้บ้าน ซึ่งจะมีผู้ใหญ่ไปเล่นอยู่เป็นประจำ เนื่องจากข้าพเจ้ายังไม่คุ้นเคยและไม่กล้าเล่นกับผู้ใหญ่ ในระยะแรกข้าพเจ้าจึงเริ่มต้นฝึกด้วยการเลี้ยงบอลเพื่อเป็นการฝึกควบคุมบอล ต่อด้วยการฝึกชู้ตลูกโทษ วันละ 30-50 ลูก และฝึกเลย์อัพประมาณ 20 ลูก

                จนข้าพเจ้าได้รู้จักกับพี่คนหนึ่ง เขาได้ชวนให้ข้าพเจ้าเล่นทีมด้วยกัน หลังจากนั้นข้าพเจ้าก็จะมาเล่นทีมกับพวกผู้ใหญ่เป็นประจำ และนี่เองคือวิธีการเรียนรู้ของข้าพเจ้า การฝึกฝนตัวเองด้วยการเรียนรู้จากผู้ที่เก่งกว่า และคงยังไม่ทิ้งการฝึกฝนพื้นฐานที่เคยทำ

ผลการเรียน

-         ได้อันดับสองจากการแข่งขัน KKW Basketball Tournament 2006

-         ได้อันดับสามจากการแข่งขัน Tukcom Street Battle 2008

-         ได้รางวัลรองชนะเลิศจากการแข่งขันกีฬาเฟรชชี่ มหาวิทยาลัยขอนแก่น 2009

-         ผ่านการคัดเลือกเป็นนักกีฬาบาสเกตบอล ทีมมหาวิทยาลัยขอนแก่น

ข้อคิดที่ได้จากประสบการณ์

                ประสบการณ์ในครั้งนี้ทำให้ข้าพเจ้าได้รู้ว่า การที่เรามัวแต่กลัวที่จะแข่งกับคนที่เก่งกว่า กลัวการแพ้ ก็คงไม่มีวันที่เราจะพัฒนาไปได้มากกว่าที่เราเป็นอยู่ ถึงแม้การที่เราแข่งขันกับผู้ที่เก่งและมีประสบการณ์มากกว่า เราอาจจะแพ้ แต่เราก็ได้เรียนรู้ข้อด้อยของตนเองเพื่อที่จะนำมาแก้ไข และได้เรียนรู้ข้อดีของผู้อื่นที่เราจะนำมาใช้พัฒนาตัวเอง และที่สำคัญบาสเกตบอลได้สอนให้ข้าพเจ้ารู้ว่าบางสิ่งบางอย่าง ถึงเราจะเก่งสักเพียงไหนก็อาจจะไม่มีวันสำเร็จ เหมือนกับบาสเกตบอลที่ต้องอาศัยความสามารถของทุกคนไม่ใช่คนใดคนหนึ่ง  

บุคคลอ้างอิง

1. A. Gregory P. Lamphear (ผู้ที่สร้างแรงบันดาลให้ข้าพเจ้าใหม่อีกครั้ง ตอนที่ข้าพเจ้าเกือบจะเลิกเล่นบาสเกตบอล)

2. พี่แจ็ค พี่จิ๊บ พี่แมน เฮียเล็ก เฮียเก่ง (ผู้ที่เป็นส่วนหนึ่งของการฝึกฝน)

3. เจ้ปอ น้องบิว น้องทีม (เพื่อนร่วมทีม ที่ร่วมกันคว้าเงินรางวัล 2000 บาท จาก Tukcom Street Battle 2008)

ภาคผนวก

video clip http://www.youtube.com/watch?v=n359CccWr-4