เขารอดชีวิตมาเพื่อทำความฝันของข้าพเจ้าให้เป็นจริง

ข้าพเจ้าฝันอยากเป็นหมอมาตั้งแต่เด็กๆ

แต่ไม่เคยคิดว่าความฝันนั้นจะเป็นจริงได้

เพราะข้าพเจ้า อ่านหนังสือช้าและอ่านนานๆไม่ได้เลยไม่ว่าจะเรื่องอะไร!

หลายครั้งที่แม่หาหนังสือมาให้อ่านแต่ก็ไม่เคยอ่านจบ

จนข้าพเจ้าได้อ่านวรรณกรรมก้องโลกของเด็กชายผู้รอดชีวิต

"HARRY POTTER"

                                    Harry Potter and the Sorcerer's Stone

หนังสือเรื่องยาวเรื่องแรกที่ข้าพเจ้าไม่ได้วางมันลงเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

หนังสือเล่มแรกที่ถูกเปิดอ่านมากครั้งจนยับเยินด้วยน้ำมือของเด็กอายุ 10 ขวบในวันนั้น

และหนังสือที่ทำให้โลกแห่งการอ่านของข้าพเจ้าเปิดกว้างขึ้น

Harry ทำให้ข้าพเจ้าได้รู้ว่า คนธรรมดาๆคนหนึ่งสามารถทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่ได้หากมีความมั่นใจในตัวเอง มีความกล้าที่จะเผชิญกับปัญหา อาจจะมีบางครั้งที่เหนื่อย ท้อ เจ็บปวดหรือ สูญเสีย แต่ก็สามารถลุกขึ้นสู้ได้อีกครั้ง

ข้าพเจ้าเอง ก็เป็นเพียงคนธรรมดาๆคนหนึ่งที่มีแค่ความฝัน เป็นความฝันของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ยังไม่เห็นเส้นทางที่จะก้าวเดินต่อ

Harry ได้เปิดเส้นทางให้กับข้าพเจ้าอีกครั้ง

แม้เส้นทางแห่งความพยายามที่จะไล่ตามความฝันของข้าพเจ้าจะไม่มีเวทมนตร์ใดๆมาช่วยเหลือ ไม่มีทางลัด หรือน้ำยานำโชค แต่ตอนนั้น ข้าพเจ้ามีความมั่นใจ ข้าพเจ้าเชื่อว่าข้าพเจ้าจะต้องทำได้ขอเพียง กล้า ที่จะทำ เพราะข้าพเจ้ารู้ว่า ข้าพเจ้าได้ก้าวข้ามอุปสรรคชิ้นใหญ่ในชีวิตไปได้แล้ว อุปสรรคที่ชื่อว่า "การอ่าน" นั่นเอง

ข้าพเจ้าได้รับรู้ถึงความสุขจากการอ่านหนังสือ ได้อ่านหนังสือดีๆอีกมาก

ที่สำคัญคือบารามอส หนังสืออีกเรื่องที่ข้าพเจ้าชอบมากที่สุด

                    

ข้าพเจ้ากลายเป็นคนรักการอ่าน และสามารถใช้ชีวิตอยู่กับหนังสือได้เป็นวันๆ

ด้วยความเร็วในการอ่านที่เพิ่มขึ้น และความอดทนที่ทำให้สามารถอ่านหนังสือได้นานๆแม้ว่าจะเป็นหนังสือเรียนก็ตาม

ความฝันที่จะเป็นหมอของข้าพเจ้าจึงกลับมาอีกครั้งหนึ่ง

ตอนนี้ ข้าพเจ้ากำลังจมกองหนังสือเรียนเพราะได้เข้าศึกษาต่อที่คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น

ถ้าไม่ได้ Harry ในวันนั้น ถ้าโวลเดอมอร์สามารถฆ่าเขาได้สำเร็จ

ก็อาจจะไม่มีนศ.พ. วันปิยะ ศรีพัฑฒางกุระ ในวันนี้ก็ได้