ยิ่งสูง  ยิ่งหนาว  ร้าวรานจิต

ยิ่งสูง  ยิ่งเน่า  เศร้าเสมอ

ยิ่งใกล้  ยิ่งไกล  ไม่เจอะเจอ

ยิ่งพูด  ยิ่งเพ้อ  ไม่พอดี

*****

เป็นก้อนดิน  สิ้นค่า  พาสูงศักดิ์

มีคนรัก ภักดี  สมศักดิ์ศรี

ต่างลืมตน หลุดพ้น  แหล่งแห่งดี 

มั่วราคี  หมดสิ้น  ดินกับดาว

*****

ต่างกับฟ้า  ลดมา  เทียบเทียมต่ำ

มีชอบธรรม  นำพา  ฟ้าเหิรหาว

ปล่อยดินฟ้า  ดำเนิน  เดินยืนยาว

ราคีคาว  เปรอะเปื้อน  นองแผ่นดิน

*****

จึงปล่อยกรรม  ธรรมชาติ  สะอาดสด

ถึงได้หมด  ความดี  นับทรัพย์สิน

หมุนเวียนเปลี่ยน  แห่งธรรม  กรรมจงยิล

ตราบสิ้นดิน  สิ้นฟ้า  กรรมยังมี

*****