การเดินทางกับความรัก

 

 

 

 

 

 

                ฉันค้นพบความลับของการเดินทาง และความลับของความรักในวันที่ฟ้าฉ่ำฝน

 

                สายฝนชื่นเย็น นำความลับนี้มาบอกว่า ไม่สำคัญเลยว่าการเดินทางกำลังจะพาเราไปที่ไหน และไปทำอะไร  สิ่งสำคัญอยู่ที่การตัดสินใจออกเดินทางต่างหาก และสิ่งที่ยากที่สุดสำหรับการเดินทางก็คือ การตัดสินใจออกเดินทางนี่แหละ

 

                ความรักก็เช่นกัน แม้เราจะรู้ว่าปลายทางนั้นเต็มไปด้วยความผันแปรไม่แน่นอน นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ การตัดสินใจที่จะรักต่างหากที่สำคัญกว่า

 

                เพราะถ้าไม่ตัดสินใจรัก แล้วเมื่อไหร่จะได้รู้จักความรัก

                ถ้าไม่ตัดสินใจออกเดินทาง แล้วเมื่อไหร่จะได้เดินทาง

 

 

                การเดินทางและความรัก จุดหมายปลายทางอาจไม่เป็นอย่างที่เราฝันไว้เสมอไป แต่เราควรทำให้ระหว่างทางก่อนถึงจุดหมายนั้นมีความสุข และมีความหมายมากกว่าแค่ทางที่ต้องผ่าน เพราะบางครั้งปลายทางก็ไม่สวยงามอย่างที่เราฝัน

 

                การเดินทางและความรักเหมือนกันอีกอย่างคือ ถ้าเรารอบคอบและใช้สมองมากเกินไป โอกาสที่จะได้ออกเดินทาง และมีความรักก็ยิ่งน้อยลง

 

                จากจุดที่เรายืนอยู่ ระยะทางแสนไกล ปลายทางที่มองไม่เห็น ลาดคลุมด้วยอุปสรรคขวากหนามของความไม่รู้ และความทุกข์ยากนานาประการ ภยันตรายที่คาดไม่ถึง จะอยู่จะกินอย่างไร จะเจอคนใจร้ายไหม ฯลฯ

 

                แค่คิดก็ท้อแล้ว เหน็ดเหนื่อยเหมือนได้เดินทางมาหมื่นลี้ และบาดเจ็บในสมรภูมิแห่งรักมานับครั้งไม่ถ้วน

 

                ทั้งที่จริงเรายังนั่งอยู่ที่เดิม ใช้ความคิดอย่างละเอียดรอบคอบ เราตอบทุกข้อสงสัยด้วยสมองและสติปัญญา ก่อนที่จะพับทุกอย่างเก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน

 

                ไม่ผิดหรอกที่เราจะละเอียดรอบคอบในทุก ๆ เรื่อง การเตรียมการที่ดีเท่ากับการลดข้อผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้น แต่บางครั้งความผิดพลาดก็เป็นครูที่ดีกว่าความสมบูรณ์แบบไม่ใช่หรือ

 

 

                วันวัยที่ผ่านเลย ทำให้คนเรารอบคอบมากขึ้น จนความฝันป่วยไข้และตายจากไปอย่างรวดเร็ว เมื่อความฝันตายจาก ความกล้าหาญที่จะแหวกกฎแห่งความรอบคอบก็อ่อนแอ ทำท่าจะตายตามไปด้วย   

        

                เราจึงมีชีวิตอยู่อย่างไร้สีสัน ทำงานและดำเนินชีวิตไปตามความคาดหวังของสังคม

                แน่นอนว่าชีวิตเราปลอดภัยมากขึ้น ขณะเดียวกันความกลัวก็เพิ่มมากขึ้นด้วย

                

 

                ฉันเริ่มทบทวนความฝันของตัวเองจากความทรงจำอันเลือนลาง   

          

                ในวัยเยาว์ ฉันมีความฝันหลายร้อยเล่มเกวียน เบียดมารยาหญิงหล่นหาย ตามรายทาง วันเวลาที่ผ่านไป ความฝันมากมายไม่ได้ลงมือทำ ร่วงหล่นหายไปไร้ร่องรอย แต่มารยาหญิงก็ไม่ได้กลับมาแทนที่เหลือไว้แต่ความว่างเปล่า ที่โหวง ๆ เวลาที่นึกถึง

 

                ฉันไม่รู้ว่าวันเวลาของฉันยังเหลืออยู่เท่าไร

 

                มีบางคนบอกฉันว่า เราเกิดมาเพื่อทำตามความฝัน เมื่อความฝันหมดไป เราก็จะตาย

 

                วันนี้ฉันพบว่าความฝันของฉันเหลืออยู่ไม่กี่อย่าง

 

                การเดินทางเป็นอย่างแรกๆ ในความฝันที่ยังคงเหลืออยู่ 

 

                ฉันใช้เวลาที่ความรักของคนอื่นเดินทางจากไป เก็บเสื้อผ้าลงเป้ เดินทางไปกับความรักของตัวเองที่อบอุ่นอยู่ในใจ และโลกกว้างใหญ่ได้สอนให้ฉันเรียนรู้ว่า ยังมีความรักอีกมากมายรอคอยอยู่ มีมิตรภาพ มีความทรงจำดีๆ รอให้ฉันเดินทางไปพบ 

  

                 แท้จริงแล้วมนุษย์ไม่มีสิ่งใดเลยที่จะดำรงรักษามิตรภาพรอบตัวไว้ได้ นอกจากความรู้สึกดีๆ ความรัก ความจริงใจ และความหวังดีที่มีต่อกัน

 

                  ฉันค้นพบสิ่งนี้ในวันที่ฉันไม่เหลืออะไรเลย  นอกจากความรักในใจตนเอง และฉันได้พาความรักนี้ออกเดินทางไปด้วยทุกหนทุกแห่ง