ความป่วยไข้

ความป่วยไข้เตือนเราให้รู้คุณค่าของชีวิต และสุขภาพที่ดี
 
 
 
 
 
 
 
วามป่วยไข้ คือโอกาสอันดีที่จะได้พักผ่อน 
ความป่วยไข้ทำให้เราเรียนรู้จุดบกพร่องในการดูแลสุขภาพ 
ความป่วยไข้เป็นสัญญาณให้เรากลับมาสนใจตัวเองมากขึ้น 
ความป่วยไข้ทำให้เราซาบซึ้งในมิตรภาพ ความรัก ความห่วงใยของคนอื่น 
ความป่วยไข้เตือนให้เราตระหนักว่า สังขารนี้ไม่เที่ยง 
ความป่วยไข้เตือนเราให้รู้คุณค่าของชีวิต และสุขภาพที่ดี
 
นยามที่เราป่วยไข้  เป็นช่วงเวลาสำคัญของชีวิต
ที่เราจะได้อยู่กับความโดดเดี่ยวเพียงลำพังในห้องพัก
ได้คิดทบทวน ได้ไตร่ตรอง ได้ตระหนักอย่างลึกซึ้ง
  ถึงความไม่เป็นไปตามใจต้องการ
เราไม่อาจสั่งให้ร่างกายทำในสิ่งที่เราปรารถนาได้ 
เราไม่อาจลุกเดิน ไม่อาจดื่มกินอย่างรู้รสอร่อย
เราตระหนักรู้ได้ โดยธรรมชาติของเราเองว่า 
แม้แต่ตัวตนของเราก็ไม่มีอยู่จริง
ไม่สามารถควบคุม หรือสั่งการได้
ไม่อาจยึดครองเป็นเจ้าของได้
 
เราเป็นทุกข์  เพราะความเจ็บป่วยมากมายเพียงใด
ร่างกายก็ไม่อาจคืนกลับมาดีดังเดิมได้
ยิ่งทุรนทุราย ยิ่งทุกข์ทรมาน
ยิ่งทุกข์ทรมาน ความป่วยไข้ยิ่งทรุดหนัก
สิ่งเดียวที่เราสามารถทำได้
คือการทำใจยอมรับความป่วยไข้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเรา
ยอมรับความป่วยไข้ดั่งเพื่อนสนิท
ที่มาเตือนให้เราสนใจดูแลสุขภาพ 
 
ารวางใจให้สงบ
เผชิญความเจ็บป่วยอย่างเข้าใจ
มีความหวังในทุก ๆ  วันใหม่ 
ที่เราจะลืมตาตื่นขึ้นมาพบกับเพื่อนมิตร และคนที่เรารัก 
แม้ไม่มีใครที่เรารัก หรือรักเราเหลืออยู่ 
เราก็ยังมีตัวเราเองที่ต้องรักและดูแลใจให้เป็นสุข
 
มื่อใจสบาย
แม้กายป่วย ก็ไม่ทำให้ทุกข์จนทนไม่ได้ 
ความเจ็บป่วยทางกาย
เยียวยาได้ด้วยยาและวิทยาการทางการแพทย์ 
แต่ความป่วยไข้ทางใจไม่มีใครเยียวยาได้ 
นอกจากใจที่เบิกบานของเราเอง
 
 
 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความรักและกำลังใจ



ความเห็น (0)