การดำรงชีวิต หลังความตาย
ผมเลิกถามตัวเองนานแล้ว ว่าวิญญาณจะล่องลอยไปไหน หลังจากลมหายใจสุดท้าย แต่ผมเริ่มถามตัวเองว่า "เมื่อตายแล้ว ผมจะดำรงชีวิตอยู่อย่างไร" มหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่หลาย ๆ ท่าน ที่ได้ใช้ลมหายใจสุดท้ายไปแล้ว แต่ผู้คนในทุกยุคทุกสมัย ต่างเล่าขานถึง ราวกับว่ายังมีชีวิตอยู่ หัวใจที่เคยเต้นของ นิวตัน หรือ ไอน์สไตน์ จะยังเป็นลมหายใจของมนุษย์โลก และจักรวาลไปอีกหลายร้อยปี
"ฮิตเลอร์" ผู้จงเกลียดจงชังต่อชนชาติยิว แต่เขากลับพ่ายแพ้ต่อมันสมองของบุคคลในชนชาติที่เขาเกลียดที่สุด นั่นคือ "ไอน์สไตน์" ไม่มีใครลืมคน ๆ นี้ได้ ทั้ง ๆ ที่ไม่อยากจะจดจำ ผมไม่อาจเอื้อมนำสรรพสิ่งในทุกดาราจักร มาเปรียบเทียบกับ พระพุทธเจ้า มหาบุรุษผู้อยู่เหนือมหาบุรุษใด ๆ แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นยิ่งกว่าอนิจจัง คือ พระองค์เป็นหัวใจสำคัญของสรรพสิ่งในจักรวาล อย่างเป็นนิรันดร เมื่อคุณมีชีวิตอยู่ ทำใช้ชีวิตอย่างไร จะเป็นตัวกำหนด การมีชีวิตของคุณ หลังจากที่ตายไปแล้ว คนเราในช่วงที่มีชีวิตอยู่ จะเป็นเหมือนสายน้ำ เรียกว่า "สายน้ำแห่งชีวิต" ที่ไหลไปได้หลายทาง เลือกเส้นทางที่จะไหลไปสู่ปลายทางที่เป็นบึงใหญ่อันสดใส มหาสมุทรอันกว้างใหญ่ หรือขุมนรกอันโหดร้ายของสายน้ำอย่าง "ทะเลทราย" ได้ เมื่อตายไปแล้ว ปลายทางของ "สายน้ำแห่งชีวิต" จะเหลือเส้นเดียว ไร้ซึ่งทางแยกและเป้าหมายให้เลือกอีกต่อไป ทิศทางสุดท้ายที่พุ่งไปก็คือพื้นวิถี ชีวิตเกิดแล้วดับกลับสู่พื้น นั่นคือวิถีทางของ "สายน้ำแห่งชีวิต" วันหนึ่ง... "เมื่อชีวิตผมถือกำเนิดขึ้น หลังจากใช้ลมหายใจสุดท้ายแล้ว" ไม่จำเป็นต้องเป็นที่จดจำของคนทั้งโลก เพียงแค่อยู่ในความทรงจำของคนที่ผมรักและรักผม ไม่จำเป็นต้องมีเกียรติประวัติอันยิ่งใหญ่ให้ใครต่างสรรเสริญ ขอเพียงรอยยิ้มที่เคยสร้าง จะบรรเทาสร่างทุกข์ให้หมดสิ้น
