จิตเอ๋ย จิตเจ้ามาจากที่ไหน
จิตเอย จิตทำไมเกิดมานี่
จิตเอ๋ย จิตเราชีวิตนี้
จิตเอย จิตมี จิตเรา...
ยามฝนตกจิตเราเศร้าตามฝน
จิตชอบกล ร่อนเร่ เหหันนั่น
จิตหนอจิต ร้างรัก จักโศรกพลัน
จิตเรานั่น คลอนแคลน ตามอารมณ์
อารมณ์รัก ชักจิต มีความหวัง
ครั้นมีหวัง สมหวัง สมจิตยิ่ง
ครั้นผิดหวัง สุดแสน ทุกข์จิตจริง
อยากตัดทิ้ง ขว้างเสียสิ้น ซึ่งจิตเรา
อันทุกข์โศรก โรคภัย ใกล้กวนจิต
ทุกข์เป็นมิตร เพื่อนยาก กอดคอมั่น
มิอาจหนี เพื่อนทุกข์ได้ ไปนานวัน
ความทุกข์นั้น รักเรา กว่าสิ่งใด
อันความทุกข์ สุดประเสริฐ เป็นมิตรแท้
มิตรทุกข์แก้ จิตวางทุกข์ สุขสุขี
แม้กายทุกข์ จิตบ่ทุกข์ สุขสมมี
รู้ทุกข์ที่ รู้ทุกข์จิต รู้แท้จริง
อันความรู้ สุดโลก มิคลายทุกข์
ทุกข์สิ้นสุด แม้นตาย มิสุดสิ้น
จากร่างนี้ เกิดร่างนั้น ทุกข์ตามจริง
ทุกข์ตามสิง ตามจิตนี้ ทุกที่ไป
อันกรรมดี กรรมชั่ว พัวพันจิต
พันชีวิต พันกายา พันใจหนอ
กรรมดีชั่ว ประจำตัว กรรมถักทอ
เบื้องหน้าหนอ ล้วนเกิดตาย ไปตามกรรม
อันมนุษย์ สุดประเสริฐ พบพระพุทธ
แม้จิตหลุด ลงทางต่ำ ธรรมขุดไหว
อริยสงฆ์ คือมิตรแท้ แก้จิตใจ
รัตนตรัย แก้วสว่าง นำทางดี
นาทีนี้ นาทีหน้า นาทีไหน
ขอให้ใจ ทำกรรมดี มีธรรมมั่น
ธรรมชาติ ธรรมภพ ธรรมทัณฑ์
กรรมสร้างสรรค์ ชีวิตนี้ ทุกที่เอย...
สาธุครับ ธรรมเกิดที่จิตครับ
ในความทุกข์นั่นแหละมีแสงสว่าง
ในท่ามกลางกองไฟร้ายกาจนั่นแหละมีความสงบเย็น
ในหัวคางคกมีเพขรพลอย
ในท่ามกลางความรู้สึกทุกข์ เราจะพบความดับทุกข์
ในท่ามกลางกองไฟร้อนจัด เราจะพบจุดที่เยือกเย็นที่สุด
แล้ว
อารมณ์แห่งความรัก น่าจะคือการปรุงแต่งแห่งจิต อย่างหนึ่ง
เป็นความไม่สงบที่คนเรา ไม่รังเกียจ
เมื่อรัก (แล้วปนด้วยอำนาจแห่งราคะแล้ว จะเห็นหรือไม่ก็ตาม) จะจบด้วยความ กระสับกระส่าย กระวน กระวาย ความไม่สงบสุข ความเกลียด โกรธ ทุกข์
มิน่า มีท่านครูได้เขียนหนังสือไว้งามว่า ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ คู่รัก สามีภรรยา
ให้สำรวจดุดีดีว่า เราได้ยืมมือ คนที่เรารัก เพื่อแค่เสริม อัตตา ตัวเรา หรือไม่ โดยผ่านซ่อยไว้ในความรัก