....รักกันถึงอยู่ไกลสุดขอบฟ้าเขาเขียว...เสมออยู่หอแห่งเดียวร่วมห้อง....

3 สิงหาคม 2552 19.35 น. วันนี้ลงจากตึกก็เกือบ 6 โมง เพื่อนรู้ว่ามาทำงานก็มาหาพูดคุยสืบสาวราว

เรื่องพักใจขอตัวกลับ..ก็ดีใจที่เพื่อนมีน้ำใจชวนไปอยู่บ้านไม่ต้องอยู่หอพักแบบตัวคนเดียว...น้ำใจคนไทย

เป็นอยางนี้เสมอ...แต่ปฎิเสธ...เขาอยู่เป็นครอบครัวเกรงใจ...

เหนื่อยมากขาม้วนเลขแปดได้คงเป็นวันนี้รู้สึกปวดมาก...จะหาน้ำร้อนแช่เท้าก็ไม่มีกระติกได้แต่ยกขาสูงๆ

วันนี้มีคนไข้ผลเลือดบวก...ไม่มีใครดูแลเลยคนไข้วุ่นวาย..หน้าบวมเบ่ง..มีก้อนเนื้องอกที่จมูกด้วย

เดี๋ยวๆน้ำเกลือหลุด...ไม่ใช่คนไข้เรารับผิดชอบ..แต่คนไข้..ไม่มีใครดูเลยญาตฺมาแต่ไม่เข้าใกล้..ภาพที่เห็น

คือลูกสาวอายุ  9ขวบใส่ถุงมือยืนค่อยจับมือพ่อไม่ให้ดิ้นและดึงสายนำเกลือออก...คนไข้มีไข้ 40.5

น้อง na มาบอก  ไม่มีใครลุกไปดู...ตัดสินใจลุกไปดู...หัวหน้าห้ามไม่ควรเข้าไประวัง...

เกิดคำถาม..ถ้ากลัวกันหมดแล้วใครจะดูเขาให้การพยาบาลเขา...เข้าไปแทงน้ำเกลือให้เปลี่ยนผ้าปูให้เช็ด

ทำแผลที่จมูก..เช็ดตัวลดไข้ให้...สิ่งที่ทำเพราะตัวก็เคยโดนคนพวกหนึ่งกระทำมาเหมือนเราไม่ใช่คน

ครูซ่อมคนจึงทนไม่ได้ที่จะเห็นเขาโดนเหมือนเราโดน...ถ้าเราจะติด...มันก็แล้วแต่ผลกรรม...

สัจธรรมจริงๆ  คนยังแบ่งค่าของความเป็นคน..เพราะความกลัว...กลัวว่าตัวเองจะเดือนร้อน..เพียงแค่

เห็นคนอื่นเขาเป็นคนควรได้รับความเป็นธรรมเหมือนคนอื่น...ครูซ่อมคนคงไม่แปลกใจแล้วครูลิ้ม

....การทำงานก็ผ่านไปหนึ่งวัน.....วันนี้รู้สึกยังไงบอกไม่ถูก..

ครูลิ้มคำโบราณเป็น  ทบ. ทฤษฎีที่สามารถพิสูจน์ได้จริงๆ...ดังคำโบราณว่า

....รักกันถึงอยู่ไกลสุดขอบฟ้าเขาเขียว...เสมออยู่หอแห่งเดียวร่วมห้อง....

...ชังกัน...บ่...แลเหลียว...เหมือน....แผ่นขุนเขาข้าม..มาบัง.....

ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บดีครูลิ้ม...เจ็บแล้วต้องจำ...จำแล้วเอาแผ่นดินแม่พระธรณีจรดแต้มหน้าผาก..ข้าขอไม่มีวัน

ลืมชั่วกัลป์ชั่วกาล....(คนโบราณเขาบอกว่าถ้าเราตั้งจิตอฐิษฐานอะไรด้วยแรงอฐิษฐานให้หยิบเอาดินใต้ฝ่า

เท้าแตะหน้าแล้วตั้งจิตอฐิษฐาน...จะเป็นตามที่เราตั้งจิตอฐิษฐานไม่ว่ากี่ชาติภพ)

เพลงปูชิว....ลอยมาแผ่วในความทรงจำเสมอ....

พรุ่งนี้ลงเวรจะไปหาทะเลใจ (ขอลงเร็วบอกไม่ขอพักตอนเที่ยงจะขอลง 3 โมงเย็น)

เรนอยากกินข้าวผัดใส่ซอลเม็กกี่มีคนบอกเราว่าอร่อยไม่ต้องใส่อะไรเลย...สัญญาจะไม่เข้าไปดู

เว็บรพ.อีกเลยสบายใจได้...2 ทุ่มแล้ว.....กลับไปซักผ้าแล้ว...