วันนี้อากาศสบายๆตลอดทั้งวันนั่งอ่านหนังสือริมสระน้ำ

อ่านไปพิจารณาไปตามกำลังสติปัญญาที่มีอยู่น้อยนิด

ชีวิตในแต่ละวันของเราท่านทั้งหลายจะมีความสุขหรือว่าทุกข์

เมื่อพูดตามเป็นจริงแล้วก็อยู่ที่ว่าใจเราในขณะนี้คิดยังไงกับชีวิต

ถ้าคิดพิจารณาว่าเรามีความสุขมันมีความสุขในขณะนั้นทันที

แต่หากคิดว่าชีวิต ณ  เพลานี้ทุกข์เหลือเกินเชื่อเถอะมันจะมาหาเราทันทีเหมือนกัน  เพราะคนเราจะสุขหรือทุกข์โดยมากวัดกันที่ภายนอก  เงิน ทอง ยศถาบรรดาศักดิ์วิชาความรู้ต่างๆ

เมื่อตนมีไม่เท่าคนอื่นก็ดิ้นรนให้ได้มา

 แต่กำลังความสามารถมีขีดจำกัดเลยเอื้อมไม่ถึง

สุดท้ายก็มานั่งทุกข์ใจเป็นวรรคเป็นเวร 

แต่คนที่มีสิ่งของภายนอกครบสมบูรณ์พร้อมก็ใช่จะวัดได้ว่ามีสุขเหลือประมาณ เพราะคนเช่นนั้นยังทำอัตวินิบากกรรมตนเองเยอะแยะเลย   ดังนั้นบางครั้งเมื่อชีวิตนี้ที่นึกว่าทุกข์เหลือเกินลองปลดปล่อยความคิดด้านลบสักระยะหนึ่งแล้วมองด้านบวกแล้วจะรู้ว่าความสุขอยู่แค่เอื้อมตรงหน้านี้เองขอรับ

ขอฝากกลอนที่ทุกชีวิตต้องพานพบแน่นอนมาให้อ่านกันขอรับ

ไปไม่กลับ

ไปแล้วไม่กลับนั้น...................สุสาน
มนุษย์และสัตว์นับประมาณ...........มิถ้วน
ไปแล้วห่อนคืนสถาน................เดิมสัก    คนแล
เราท่านยังอยู่ล้วน..................คติต้องไปตาม

หลับไม่ตื่น

หลับแล้วไม่ตื่นนั้น...................คือวัย
เด็กหนุ่มแก่ตามขัย..................หมดสิ้น
ใครลืมปล่อยล่วงไป.................ไม่อาจ   คืนนา
มีเดชสักพันลิ้น.....................เรียกร้องห่อนคืน

ฟื้นไม่มี

ฟื้นไม่มีปราชญ์ชี้....................เรื่องกรรม
ดีชั่วที่คนทำ........................สืบไว้
ดีนำสุขชั่วนำ.......................ทุกข์เที่ยง   แท้เฮย
ใครห่อนแก้ไขได้.....................ชั่วให้กลับดี

หนีไม่พ้น ( มีจนเหมือนกัน )

เกิดตายหนีไม่พ้น....................ทุกคน
จะชั่วดีมีจน........................ทั่วผู้
เป็นกฎแห่ความวน.................ในวัฏ-   ฏะนา
ปราชญ์หน่ายเพราะหยั่งรู้...........ย่อมเว้นยึดถือ ๚

ท่านละคิดยังไงกับการได้มาเป็นมนุษย์?????????

ธรรมะสวัสดีขอรับ...