การกีฬา ต้อง รู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัย

 

ประสบการณ์พัฒนาทักษะการเรียนรู้อย่างมีประสิทธิภาพของข้าพเจ้า


 

 

 

ข้าพเจ้าเป็นคนหนึ่งที่มีความสนใจและหลงใหลในด้านการกีฬามาตั้งแต่เด็ก  เพราะ ทุกครั้งที่ข้าพเจ้าเล่นกีฬาซึ่งไม่ว่าจะเป็นการเล่นกับเพื่อน หรือ การแข่งขัน ข้าพเจ้าจะรู้สึกสนุก และ เป็นตัวของตัวเองมากที่สุด 

กีฬาที่ข้าพเจ้าชอบเล่นมากที่สุด คือ กีฬาฟุตบอล ข้าพเจ้าจำได้ว่าเริ่มเล่นฟุตบอลนี้ เมื่อตอนที่ยังเรียนอยู่ ชั้นประถมศึกษาปี 2 โดยการชักชวนของเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ซึ่งในตอนแรกข้าพเจ้าไม่รู้สึกชอบในกีฬาฟุตบอลเอาซะเลย  แต่เมื่อเล่นมาเรื่อยๆ ข้าพเจ้าก็เริ่มรู้สึกชอบกีฬาฟุตบอล นี้มากขึ้น  และเมื่อขึ้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ข้าพเจ้าก็ได้มีโอกาสแข่งขัน กีฬาฟุตบอล เป็นครั้งแรก โดยแข่งแบบส่งตัวแทนห้องไปเพื่อไปแข่งขันกับห้องอื่นๆในโรงเรียน   ในการแข่งขันครั้งนี้ผลออกมา คือ ตกรอบแรก  แต่การแข่งขันครั้งนี้ก็ไม่ได้ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกท้อ แต่อย่างใด ในทางกลับกัน ข้าพเจ้ารู้สึกสนุกกับ มัน มากขึ้นด้วยซ้ำ

 

 

ข้าพเจ้าได้เล่นกีฬาฟุตบอลมาเรื่อยๆ จนกระทั่งปัจจุบัน ซึ่งในการเล่นกีฬาฟุตบอลนั้น ได้สอนอะไรหลายอย่างให้ข้าพเจ้าโดยที่ไม่ทันได้รู้ตัว  ไม่ว่าจะเป็น  ความมีน้ำใจเป็นนักกีฬาซึ่งเป็นเรื่องแน่นอนที่นักกีฬาทุกคนต้องมี  การทำงานเป็นทีมเพราะแต่ละทีมที่มีผู้เล่นถึง สิบเอ็ด คน ในสนามฟุตบอลที่มีขนาดใหญ่หากจะเล่นเพียงคนเดียว หรือ  ไม่มีการซ้อมร่วมกันอย่างเป็นระบบก็จะไม่สามารถเล่นให้ดีหรือชนะได้    ความตรงต่อเวลาเมื่อเพื่อนนัดซ้อม หรือ หากแข่งขัน ก็ควรมาให้ทันเวลา   ความมีสติอยู่กับตัวเสมอไม่ใช้เหม่อลอยจนลูกถูกยิงเข้าประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้แล้วเพิ่งจะรู้สึกตัว  

ากจะเปรียบครูอาจารย์ ว่าเป็นผู้ที่สั่งสอนให้ศิษย์เป็นคนที่อยู่ร่วมกับคนในสังคมได้ กีฬาฟุตบอลก็คงเปรียบเหมือนเป็นครูของข้าพเจ้าเช่นกัน

ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับกีฬาฟุตบอล

 http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%9F%E0%B8%B8%E0%B8%95%E0%B8%9A%E0%B8%AD%E0%B8%A5