คนเราทุกคนย่อมรักตนยิ่งกว่าคนอื่นหรือสิ่งอื่นแต่ส่วนมากรักตนแล้วไม่รู้ว่าจะปฏิบัติ ต่อตนเองอย่างไร พระผู้มีพระภาคทรงแนะวิธีปฏิบัติต่อตนเองไว้ ดังต่อไปนี้
1. ชนบางพวกย่อมประพฤติทุจริตด้วยกาย วาจา ใจ ชนเหล่านั้นไม่ชื่อว่ารักตนถึงแม้พวกเขาจะกล่าวอย่างนี้ว่า เราทั้งหลายมีความรักตนถึงเช่นนั้นพวกเขาก็ชื่อว่าไม่มีความรักตน ข้อนั้นเป็นเพราะเหตุอะไร ก็เพราะเหตุว่าชนผู้ไม่รักใคร่กันย่อมทำความเสียหายให้แก่ ผู้ไม่รักใคร่กันได้โดยประการใดพวกเขาเหล่านั้นย่อมทำความเสียหายแก่ตนด้วยตนเองได้โดยประการนั้น พวกเขาเหล่านั้นจึงชื่อว่าไม่รักตน
2. ส่วนว่าชนบางพวกย่อมประพฤติสุจริต ด้วยกายวาจา ใจ พวกเหล่านั้นชื่อว่ารักตน ถึงแม้พวกเขาจะกล่าวอย่างนี้วา เราไม่รักตนถึงเช่นนั้นพวกเหล่านั้นก็ชื่อว่ารักตน ข้อนั้นเป็นเหตุอะไรก็เพราะเหตุว่า ชนผู้ที่รักใคร่กันย่อมทำความดีความเจริญให้แก่ชนผู้ที่รักใคร่กันได้โดยประการใด พวกเหล่านั้นย่อมทำความดีความเจริญแก่ตนด้วยตนเองได้โดยประการนั้นฉะนั้นพวกเหล่านั้นจึงชื่อว่า รักตน”
ปิยสูตรที่ ๔ ส. สํ. (๓๓๕)
