หมอ...ช่วยเราด้วย ...เราไม่รู้ว่าจะพึ่งพาใครได้

ความรู้สึกในช่วงเวลาต่างๆ : ความรู้สึกประทับใจในองค์กร , เหตุจูงใจที่ยังคงทำงานอยู่ ,ช่วงเวลาที่รู้สึกประสบความสำเร็จที่สุด  ได้ผลงานเกินคาด อิ่มเอมใจ มีส่วนร่วมในเหตุการณ์ครั้งนั้น

 

                โรงพยาบาลชาติตระการ เป็นโรงพยาบาลเล็กๆและไกลกันดานที่สุดของจังหวัดพิษณุโลก  เป็นข้อมูลเบื้องต้นที่ผู้ใหญ่ท่านหนึ่งได้แจ้งน้องทันตแพทย์ที่จบใหม่ ณ  อิมแพคอารีน่า เมืองทองธานี  ในวันที่ดิฉันไปจับสลากเพื่อใช้ทุนและดิฉันก็ได้เลือกการเริ่มต้นของทางเดินชีวิตในการทำงานที่นี่...  ตามสัญญาที่ได้ให้ไว้กับตนเองว่า จะใช้ทุน 3 ปีในพื้นที่ชนบทห่างไกล    ซึ่งอำเภอชาติตระการทำให้วัตถุประสงค์ในข้อแรกบรรลุได้อย่างแน่นอน   ดิฉันจบการศึกษาและบรรจุเข้าทำงาน  ณ โรงพยาบาลชาติตระการ เป็นที่แรกและยังคงทำงานอยู่จนถึงปัจจุบันนี้แม้ว่าจะจบจากรั้วจามจุรี  สีชมพู ได้ประมาณ 6 ปีแล้วก็ตาม   ดิฉันมีความรู้สึกผูกพันกับคำว่า  “ ข้าราชการ” ซึ่งเกิดขึ้นตั้งแต่ปีแรกที่ดิฉันเข้าศึกษา ณ รั้วจามจุรี ซึ่งมีแนวคิดให้บัณฑิตออกไปทำประโยชน์ให้กับประชาชน     ดังคำกล่าวที่ว่า“ เกียรติภูมิของจุฬาฯ คือเกียรติแห่งการรับใช้ประชาชน”

                หลังจากที่ดิฉันได้ปฏิบัติงานที่รพ.ชาติตระการได้ไม่นาน  ดิฉันสัมผัสถึงความอบอุ่น  เป็นกันเองของทั้งจนท.และประชาชนในพื้นที่ซึ่งส่วนใหญ่เป็นชาวบ้าน แบบบ้านๆจริงๆ และยังมีชาวเขาเผ่าม้งที่ไม่รู้ภาษาไทย พูดไม่ได้ สื่อความหมายไม่เข้าใจ  แต่ลึกไปกว่าความไม่รู้ของเขานั้น  ดิฉันคิดว่าเราใช้ความรัก ความเอื้ออาทร ที่เป็นภาษาสากลที่ผ่านทางการสัมผัส หรือสายตาที่จะบอกกับเจ้าหน้าที่ว่า “ หมอ...ช่วยเราด้วย ...เราไม่รู้ว่าจะพึ่งพาใครได้” อะไรทำนองนั้น  แล้วสิ่งที่ได้รับจากการได้ให้บริการผู้ป่วยในรพ.นอกเหนือจากการรู้สึกอิ่มเอมใจในทุกครั้งที่เขาหายปวด ยิ้มได้                 เคี้ยวอาหารได้ หรือมีความสุขจากการได้ใช้ชีวิตประจำวันเป็นปกติ เข้าสังคมได้โดยไม่เขินอาย  ดิฉันยังได้มีโอกาสออกหน่วยในพื้นที่  ซึ่งบางทีรถธรรมดาเข้าไปไม่ได้ ต้องใช้รถลาก  จึงทำให้เกิดความเห็นอกเห็นใจพี่น้องบนผืนแผนดินไทย ที่ยัง  “ด้อยโอกาส”ในพื้นที่ห่างไกลจริงๆ  และคิดเสมอว่าเรายังมี “โอกาส” ที่ดีกว่า “ เขา ” เหล่านั้นอีกมาก  

สิ่งเหล่านี้ทำให้ดิฉันได้เรียนรู้ตนเอง  ได้เรียนรู้ชีวิตของผู้คนโดยรอบที่ยังให้ความเคารพ              “ หมอของเขา ” ด้วยความจริงใจ ไม่เสแสร้ง   สิ่งแวดล้อมที่เรียบง่าย สงบ ไม่วุ่นวาย  เป็นกันเอง                ซึ่งบรรยากาศเหล่านี้คงไม่สามารถหาซื้อด้วยเงินทองตามท้องถนนทั่วไป  นอกเสียจากจะเปิดใจและตัดสินใจที่จะใช้ศักยภาพของตนทำในสิ่งที่แตกต่างจากเดิมบ้าง       การห่างไกลจากความเจริญ              คงไม่ได้ทำให้เขาด้อยโอกาสในทุกๆด้าน  อย่างน้อยที่สุดก็ยังมีพวกเราที่ยังยืนหยัดในอุดมการณ์ที่จะทำประโยชน์ให้ผู้อื่น  เพื่อตอบแทนแผ่นดินเกิดที่ให้ “ โอกาส ” เราเมื่อเราเยาว์วัย     การได้ทำงานที่นี่   แม้จะมีประโยชน์เพียงน้อยนิด ก็ถือได้ว่าได้สร้างคุณค่ามากมาก  การได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ดีๆ ความรู้สึกดีๆ  ก่อนที่วันหนึ่งเราบางคน  อาจจะต้องเดินทางต่อไปข้างหน้า  ก็ยังคุ้มค่าที่จะได้หันมามองเห็น  ความสำเร็จเมื่อครั้งหนึ่งที่เราได้อยู่ที่นี่และมีเรื่องราวดีๆของเราถูกบันทึกและถ่ายทอดเป็นเบื้องหลังที่น่าจดจำตลอดไป  .....