คนสวน ใบสั่ง โรงจอดรถ
วันจันทร์ที่ 8 มิถุนายน 2552 เวลาประมาณ 10.00 น.
แสลนกว้าง 1 เมตร ยาวราว 20 เมตร ถูกเย็บติดกันเป็นผืนกว้างราว 15 เมตร พร้อมที่จะยกขึ้นไปขึงบนโครงเหล็กสูงเกือบ 2 วา ด้านหลังอาคารแพทย์แผนไทย เพื่อเป็นร่มเงากันแดดรถยนต์ของผู้รับบริการและเจ้าหน้าที่ ซึ่งก่อนหน้านี้เคยร่มรื่น ด้วยแสลนสีเขียวและต้นใบละบาทดอกสีม่วง แต่มาวันนี้มันเก่าและขาดมีรอยปริอยู่ทั่วไปซ้ำร้ายต้นใบละบาทก็ตายจากไปด้วย ทิ้งซากผุๆไว้บนแสลนเก่าๆ ห้อยย้อยย้วยเต็มไปหมด
“ ใคร มีเวลาว่างที่สุดในจำนวนสี่คนนี้ ” ข้าพเจ้านึกทบทวนบทบาทหน้าที่ของแต่ละคน
ชูชาติ คนสวน มะโน พนักงานขับรถยนต์ ดำ ยาม สมเกียรติ ผู้ช่วยแม่ครัว
“ พง งานที่ให้ทำไปถึงไหนแล้ว จะเสร็จเมื่อไหร่ ” ข้าพเจ้าถามความก้าวหน้าของงาน
“ เตรียมของไว้แล้ว วันจันทร์หน้าคงเอาขึ้นไปขึงได้ ”แต่ต้องมีคนช่วยสัก 2 คน พงรายงานความก้าวหน้าชูชาติ หรือที่เรียกกันว่า “ พง ” “ พี่พง ” “ ตาพง ” หรือ “ ไอ้พง ” เป็นคนสวนดูแลสวนสมุนไพรและงานอื่นๆตามใบสั่ง ได้แก่ เช้า เริ่มงานกวาดทางเดินจากตึกผู้ป่วยในไปจนถึงศาลาหกเหลี่ยมหน้าอาคารแพทย์แผนไทย กวาด เช็ค ถู ม้าหินอ่อนในสวน กวาดทางเดิน รดน้ำต้นไม้ รอบอาคารแพทย์แผนไทย ราวสิบโมงกว่าๆก็ไปตัดหญ้า ตัดแต่งต้นไม้ ปลูกต้นไม้ เก็บสมุนไพรในสวนซึ่งมีอยู่ 3 แห่ง คือ ด้านหน้าอาคารแพทย์แผนไทย ข้างสระน้ำ และด้านหลังแฟลตหลังใหม่
ราว 1 เดือน ก่อนหน้านี้
ข้าพเจ้าแจ้งเจ้าหน้าที่พัสดุว่า หลังคาอาคารแพทย์แผนไทยรั่ว กระเบื้องร้าว และแสลนที่ขึงหลังคาโรงรถก็ขาด ต้องรีบซ่อม
1 สัปดาห์ต่อมา หลังคาอาคารก็ได้รับการซ่อมเรียบร้อยคงเหลือแต่หลังคาโรงรถ
“ เดี๋ยวหนาจะบอกหม่องกับพี่ปานให้มาช่วยเปลี่ยนแสลน ” คุณหนาเจ้าหน้าที่พัสดุให้ความมั่นใจ
“ หัวหน้าวันนี้หม่องต้องไปส่งคนไข้ ส่วนพี่ปานต้องรีบตัดหญ้าหน้าโรงพยาบาล อาทิตย์หน้าผู้ตรวจประเมินโรงพยาบาลจะมาตรวจเยี่ยม ”
“ งานคงทำไม่เสร็จแน่ ” พงกล่าวอย่างท้อแท้
ก่อนที่ข้าพเจ้าจะกล่าวอะไรออกไป มีเสียงตะโกนจากด้านข้างว่า
“ พง แกเตรียมของไว้ให้พร้อมแล้วกัน เดี๋ยวสายๆหลังจากไปส่งจดหมายจะมาช่วย ” มะโนตะโกนจากรถ ก่อนจะขับออกไป พงยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อว่า“เดี๋ยวผมจะไปขอแรงเจ้าดำมาช่วยอีกคนแล้วกัน ”
มะโน เป็นพนักงานขับรถ ดูแลประปา ตัดหญ้า และดูแลความสะอาดรอบๆตึกผู้ป่วยในและงานอื่นๆตามใบสั่ง วันนี้ไปส่งจดหมายเชิญประชุมเกี่ยวกับงานทันตสุขภาพ พอมีเวลาจึงแวะมา บ่อยครั้งมโนจะไปช่วยตัดหญ้า ตัดต้นไม้ในสวนสมุนไพร “ เห็นตาพงทำไม่ทัน สงสารมัน ไม่มีพิษมีภัยกับใคร ” มะโนเล่าต่อ
ดำ ตำแหน่งยาม ที่ทำงานป้อมข้างบ้านพักผู้อำนวยการ ส่งบัตร รับบัตร ตรวจตรารถยนต์ที่เข้าออกโดยมากจะเป็นเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาล รถส่งของและผู้มารับบริการที่แพทย์แผนไทย งานจะช่วง 08.00 – 09.00 น.และ 16.30 – 17.00 น. นานๆจะมีใบสั่งให้จดรายชื่อผู้ไม่สวมหมวกกันน็อคหรือผู้ไม่คาดเข็มขัดนิรภัยบ้างเป็นครั้งคราว
มะโนกับพงช่วยกันยกแสลนไปกองใต้โครงเหล็กด้านทิศตะวันตก รอดึงขึ้นไปด้านตะวันออก ข้าพเจ้า พง และดำ ช่วยกันผูกเชือกกับแสลน ปลายอีกด้านหนึ่งผูกถุงหินที่เตรียมไว้ตามความกว้างแนวเหนือ – ใต้ “ เกียรติช่วยดึงแสลนหน่อยเร็ว ” มะโนตะโกนไปทางโรงครัวบอกสมเกียรติ
“ เอาเส้นด้านเหนือหัวดึง ”
“ ตรงกลางดึง ”
“ ด้านทิศใต้ดึง ” มะโนตะโกนบอกแต่ละคน
“ เชือกติดต้องปีนบันไดขึ้นไปดันให้พ้นแนวปลายโครงเหล็ก ” พงตะโกน พร้อมกับปีนบันไดขึ้นไปจับแสลนยกข้ามไปกองไว้บนโครงเหล็ก ปีนขึ้น ปีนลง อยู่หลายครั้ง จนเอาแสลนขึ้นไปกองบนโครงเหล็กได้หมดทั้งแนว “ เอา ดึงต่อได้ ” พงตะโกนบอกดำ พร้อมกับเอามือประคองแสลนไม่ตกลงมา “ ปึก เสียงเชือกฟางขาด ” ทุกคนหันไปมองราวกับนัดกันไว้ เชือกมุมด้านทิศใต้ขาดห้อยหดกลับเพราะน้ำหนักของแสลนและเถาต้นขานางทับไว้ พงปีนลงพร้อมยกบันได รีบปีนขึ้นไปจับไว้ ก่อนจะร่วงลงมากองยังพื้น
เกือบชั่วโมง ดึงบ้าง ดันบ้าง สอดขึ้น สอดลง ใบไม้ผุๆร่วงใส่หัวทุกคนมากบ้าง น้อยบ้าง พอประมาณ ในที่สุดแสลนก็ถูกขึงตึงทั้งสี่ด้าน
สมเกียรติ กลับไปโรงครัว
ดำกลับไปป้อมยาม
มะโนนั่งตัดลวด เพื่อเตรียมผูกขอบแสลนติดกับโครงเหล็ก
ข้าพเจ้ากับพง ปีนขึ้น ปีนลง เพื่อผูกปลายแสลนกับโครงเหล็กจนลวดเส้นสุดท้ายถูกมัดเรียบร้อย
“ เฮ่อ เสร็จเสียที ” ข้าพเจ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ พร้อมกับพึมพำกับตัวเองในลึกๆ กลับรู้สึกมีปิติน้อยๆ ลอยขึ้นมากระทบผิวหน้า พร้อมลมเย็นที่พัดผ่านไป
ทุกคนหายไปหมดแล้วเหลือแต่พง ตัดแต่งชายแสลนให้เรียบร้อย ก่อนจะเก็บเครื่องมือกลับไป
“ ใครมีเวลาว่างที่สุดในสี่คนนี้ ” ข้าพเจ้าทบทวนคำถามอีกครั้ง ตอบไม่ได้
“ ทุกคนมีเรื่องต้องทำมากมาย แต่ด้วยน้ำใจ ทุกคนวางเรื่องของตนไว้ก่อน แบ่งปันเวลาไปช่วยเพื่อนที่ต้องการความช่วยเหลือ ช่วยโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ไม่หวังจริงๆ แม้คำขอบคุณสักคำยังไม่รอรับเลย ”
สวัสดีค่ะ ชาวเจ้าคุณ ขอเป็นกำลังใจให้คนดีชาวคุณทุกท่านนะคะ อย่าลืมมาเล่าความดีให้คนอ่น ๆ ฟังอีกนะคะ จะติดตามนะคะ อ่านแล้วรู้สึกดี มีกำลังใจทำดีค่ะ